ลูกสาวใครทำไมถูกใจจริงๆ...

English

พักหลังๆนี่ทั้งแม่เดฟทั้งเจนน่า ไม่รู้ยังไงสิ ยุกันจั๊งเลยว่าืถ้าบ้านเรามีลูกต้องเป็นลูกสาวแน่ๆ คืออยากมีหลานเป็นผู้หญิงน่ะค่ะ ไม่สนเลยว่าคนทำมันอยากได้ลูกชายมากกว่านะเนี่ย ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ แต่ก็อ่ะ มีให้ซะหน่อยก็ด้ะ จะได้ไม่เสียน้ำใจ...

เปิดตัวลูกสาว...
น้องแฟนต้าน้ำแดงค๊าาา

หลังจากเจ้าแก่อยู่ดีๆจากไปไม่ทันตั้งตัว เราก็เริ่มออกหาลูก เอ้ย รถใหม่อยู่สองสามอาทิตย์ น้ำมันตอนนี้มันก็แพ้งแพงเนอะคะ ก็เลยมองๆหารถที่วิ่งไม่ค่อยเปลืองน้ำมัน ติดอยู่ที่ว่ามันจะคันเล็กๆทั้งนั้นเลย แต่จริงๆแล้วก็แหม อันตัวเราถึงจะไม่เล็กแต่ก็ไม่ใช่ยักษ์ขมูขีซะหน่อย ขับได้สบายอยู่แระ

แต่มันเป็นปัญหาตรงที่เดฟขับไม่ได้อ่ะค่ะ ไว้ท์ทอลแอนด์แฮนด์ซั่มก็งี้หละ ขาแกยาว... จริงอยู่ว่ารถใหม่นี่ตัวเองขับซะส่วนใหญ่ แต่ก็อยากได้อะไรที่เดฟขับได้ด้วย เสาร์อาทิตย์จะได้เอาคันนี้ออกไปข้างนอก เพราะพี่ถึกของเดฟเค้าซดน้ำมันยังกะอูฐซดน้ำง๊ะ (ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ ก็พูดเว่อร์ไป) อะไรที่ประหยัดน้ำมันกว่าและไม่เล็กเกินไปก็จะเพอร์เฟ็คท์ค่ะ (แต่จริงๆนะ ขอเม้าท์... แหม ทีเมื่อก่อนไม่เห็นเคยอยากแตะเจ้าแก่เรา พอคันใหม่ละมาอ้างประหยัดน้ำมัน ชิ๊...)

จริงๆรถในดวงใจน่ะ รถโฟล์คเต่าค่ะ (มักน้อยดีแมะ) สีขาวของเค้าที่ไม่ค่อยจะขาวเท่าไหร่กับเบาะหนังสีครีมน่ะค่ะ ยิ่งเปิดประทุนแบบที่น้องบีเคยเอารูปให้ดูด้วยนะ กรี๊ดเลย แต่นะ น่ารักก็อยู่ส่วนน่ารัก ใช้งานก็อีกเรื่องนึง พอรีเสิร์ชเข้าจริงๆแล้วผิดหวังง่ะค่ะ กินน้ำมันไม่ต่างกับเจ้าแก่เท่าไหร่เลย แถมยังได้รีวิวจากผู้ใช้ไม่ค่อยดีอีกด้วย แต่ถึงมันจะประหยัดน้ำมันและคุณภาพดียังไงก็คงไม่ได้ซื้ออยู่ดี เพราะอาจจะต้องมีการเจาะพื้นให้ขาเดฟห้อยออกมาเหมือนรถฟลิ้นท์สโตน

ก็เลยต้องเบนความสนใจมาที่รถขนาดกลาง ถ้าเป็นไฮบริดได้ไม่แพงเกินก็เยี่ยมเลย แอคคอร์ดสองประตูก็เป็นอีกคันที่โดนใจมาตลอด แต่ด้วยความว่ามันสองประตู เดฟก็จะไม่เอาอีก เหตุผลแกคือใส่ที่นั่งเด็กลำบาก เฮ้ย... นี่ยังไม่มีลูกซะหน่อยน่ะเฟร่ย... แต่แล้ว ยังไม่ทันไรก็อกหักอีกอ่ะค่ะ พอไปดูหน้าตารุ่นสี่ประตูปีนี้ที่โชว์รูมแล้ว กรึ๋ยยย... มิน่าไม่เห็นวิ่งตามถนนเกลื่อนกลาดเหมือนรุ่นปีก่อนๆ พอถามคนขายเรื่องไฮบริด เค้าก็บอกตามตรงว่าอย่าซื้อเลย ทางร้านก็มีในสต๊อคน้อยมากเพราะมันขายไม่ออก แกว่าไฮบริดของฮอนด้ายังมีปัญหาเยอะพอสมควร สรุปก็เลยเดินคอตกออกมา ไม่จ๋วยแล้วยังไม่จ๊าบอีก ไม่ดูมันและ

เห็นใครๆก็พูดว่าถ้าไฮบริดละก็ต้องยกให้โตโยต้า เลยแวะเข้าไปดูซะหน่อย ส่วนตัวจริงๆแล้วคือชอบฮอนด้ามากกว่าโตโยต้านะคะ อย่าถามค่ะว่าทำไม มันเหมือนกับกล้องอ่ะ ถามว่าแคนน่อนดีมั้ย ดีค่ะ แล้วชอบอะไร ชอบไนค่อนค่ะ อ้าว... พอเข้าไปก็ไม่สนใจอะไร พุ่งไปที่พรีอัสก่อนเลยเพราะเป็นไฮบริดรุ่นดังของเค้า หน้าตาก็น่ารักแบบเหมือนยานอวกาศดีค่ะ แต่ที่ถูกใจที่สุดเลยคือวิ่งได้ตั้ง 60/51 ไมล์ต่อน้ำมันหนึ่งแกลลอน โอ้มายก๊อด พระเจ้าจ๊อด มันยอดมาก...

แต่พอลองขับดูจริงแล้วมัน... ประหลาด... มากกก พวงมาลัยเล็กกว่าปกติหน่อย แผงหน้าปัดก็ไม่เหมือนชาวบ้านเค้า เกียร์แทนที่จะอยู่ข้างที่นั่งคนขับก็กลายไปอยู่บนแผงหน้าปัด มีแต่เดินหน้าถอยหลังค่ะ จะจอดต้องกดปุ่มเอาต่างหาก พูดถึงถอยหลัง อันนี้นี่เป็นอะไรที่ยากมาก คือท้ายรถมันยกสูงแล้วกระจกหลังก็เล็กๆ มองอะไรข้างหลังเราไม่ทั่วถึงเลย กลายเป็นบังคับว่าจำเป็นต้องเติมกล้องท้ายรถที่มันมาโชว์ในจอทีวีบนแผงหน้าปัด ราคารุ่นเบสก็นับว่าแพงอยู่แล้วนะคะสำหรับรถขนาดเล็กแบบนี้ อย่างงี้ราคามันก็แพงขึ้นไปอีกนะจิ...

ความที่มันแปลกๆนี่จริงๆแล้วก็แค่ทำความคุ้นเคยกับมันซะหน่อยก็โอเคหรอกค่ะ ตอนเกียร์ออโต้ออกใหม่ๆก็คงมีคนงงอยู่พักนึงเหมือนกัน แต่ไปๆมาๆก็เข้าอีหรอบเดิมอีกอ่ะ คือมันเล็กไปสำหรับคุณซะมีขายาวของเรา ท่าทางแกขับแขนขาเก้งก้าง ยังกะขับรถโกคาร์ท แถมคำนวนราคารวมออพชั่นออกมา โห แพงง่ะ คอสเมติกข้างในก็ดูไม่ค่อยจะสมราคาเท่าไหร่ เลยจำใจต้องเซย์กู๊ดบายกับพรีอัสทั้งๆที่เสียดายความประหยัดน้ำมันแบบถล่มทลายของเค้ามากๆ

เดฟก็เลยเริ่มขอคนขายดูแคมรี่ทั้งแบบธรรมดาทั้งไฮบริด จริงๆนะคะ ตอนแรกเนี่ยแบบ อี๊ย์ย์ย์ ไม่เอาอ่ะแคมรี่ รถคนแก๊แก่ (อะฮั้นเพิ่งยี่บห้าเอ๊ง กร๊ากกก) หน้าตาเชยกว่าเจ้าแก่อีกอ่ะ คือนึกภาพแต่แคมรี่รุ่นปีก่อนๆไงคะ ปรากฏว่าพอได้เจอตัวจริงเข้า โว้ววว... เคยดูละครพี่บอยถกลเกียรติมั้ยคะ ตอนที่พระเอกนางเอกเจอกันครั้งแรกแล้วมีอาการอึ้งแบบสโลว์โมอ่ะ แบบนั้นเลยยย... หน้าตาแคมรี่โฉบเฉี่ยวไฉไลขึ้นเป็นกอง ดูสปอร์ตๆคล้ายๆเล็กซัส ถูกใจวัยสะรุ่น(ป้า แต่ไม่ยอมรับความจริง ฮ่าฮ่าฮ่า) ซึ่งปรากฏว่ามารู้ทีหลังว่าแคมรี่ปีนี้ใช้โครงกับบอดี้เดียวกันกับเล็กซัสรุ่น IS เปี๊ยบ ต่างกันที่รายละเอียดนิดหน่อยแค่นั้นเอง

สรุปว่ากัดฟันเอาไฮบริดแล้วกัน เพิ่มตังค์ไม่น้อยหรอกค่ะแต่ประหยัดน้ำมัน และออพชั่นหลายอย่างในรุ่นปกติก็กลายเป็นสแตนดาร์ดในไฮบริด ดูแล้วคุ้มค่ะเพราะแทบไม่ต้องเติมอะไรเลย เนวิเกเต้อร์ก็ไม่จำเป็นเพราะมีแมคเจลแล่น(ที่ไม่ค่อยได้ใช้)อยู่แล้ว ซันรูฟก็... เหะเหะ อยู่เท็กซัสเนี่ยนะคะ คงเปิดรับลมได้แค่ปีละสองวันเอง (ก็เว่อร์อีก...) อ่ะ ตานี้ก็เลือกสี ลำบากใจมากเลยค่ะ ยิ่งดูช้อยส์ก็ยิ่งเยอะขึ้นๆ จากเดิมชอบสีเทาเข้มก็กลายมาชอบสีน้ำเงิน แล้วก็มาชอบสีแดง หลังๆเริ่มชอบสีทองด้วยดิ... แต่สรุปจัดอันดับผู้เข้ารอบชิงได้สีแดงเบาะสีครีมมาเป็นอันดับหนึ่ง กับสีเทาเข้มเบาะสีครีมหรือเทาอ่อนมีคะแนนมาเป็นอันดับสอง

ปรากฏว่าคนขายไปเช็คสต๊อคออกมา สีแดงต้องรอหกอาทิตย์ โห นานมาก แต่ถ้าสีเทาละก็สิบวันได้ เลยอ่ะ งั้นสีเทาก็ได้ทั้งๆที่กระอักกระอ่วนใจนิดหน่อย เริ่มต่อราคากันเป็นเรื่องเป็นราว พอตกลงเซ็นต์ชื่อวางมัดจำเรียบร้อย นังตัวดี (ตัวนี้เองแหละไม่ใช่ใคร) ก็ทำเรื่องเข้าจนได้ ดั๊นอยากได้สีแดงขึ้นมาเฉยๆ ในใจคือตรูจ่ายตังค์เยอะขนาดนี้ทำไมต้องยอมเลือกอันดับรองด้วยอ่ะ ร้านนี้ไม่มีไปซื้อร้านอื่นก็ได้มีตั้งเยอะ ไม่เอาแล้วเบอร์สองเค้าจะเอาเบอร์หนึ่ง งอแงกับเดฟจนรำคาญ ปากก็บ่นแต่มือก็เปิดหาให้ว่าร้านไหนมี (แกปากร้ายใจดียังงี้ล่ะค่ะ ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ) เสร็จแล้วก็ไปงอแงกับทอมมี่ (คนขาย) ว่าให้ไปเอามาให้ได้ ไม่งั้นจะเอามัดจำคืน... โรคจิตใช่มั้ยคะแบบนี้ แต่เราลูกค้าต้องถูกเสมอนะ ถึงจะโรคจิตก็เหอะ ว่ะฮ่ะฮ่า

จริงๆแล้วคนขายที่คุยด้วยตั้งแต่แรกชื่อวาลี๊ดค่ะ ทั้งวาลี๊ดและผู้จัดการเค้าน่ารักมากๆ พูดจาดีน่าเชื่อถือ คือก็รู้ๆกันอยู่นะคะ คนขายรถถ้าไม่ใช่คนสนิทกันเค้าก็ต้องมีเล่ห์เหลี่ยมกันอยู่บ้างแหละ แต่ถ้าเค้าสามารถทำให้เรารู้สึกดีและไม่ผลักดันสินค้ากับเรามากไปก็จะทำให้เราคุยด้วยแล้วสบายใจ ถึงมารู้ทีหลังว่าโดนฟันกำไรไปเหนาะๆก็ไม่เจ็บใจเพราะเราได้รถที่ถูกใจและได้บริการที่ดี... แต่ปรากฏว่าวันที่ตัดสินใจไปตกลงราคา วาลี๊ดเกิดติดลูกค้าอื่นขึ้นมาเลยต้องส่งทอมมี่มาดูแลแทน แกอาจจะไม่คิดว่าเราเอาจะจริงวันนั้น แต่ก็นะ จริงๆจะรอไปหาวาลี๊ดวันหลังก็ได้อ่ะ ดันเสียท่าโดนอิตาทอมมี่รวบหัวรวบหาง เสียดายแทนวาลี๊ดจริงๆ...

เพราะอิตาทอมมี่นี่ก็ไม่ได้เป็นคนน่ารักเท่าไหร่เลย ออกจะกดดันคนซื้อด้วยซ้ำ รู้เลยว่าพยายามยัดเยียดคันฟุลโหลดราคาแพง(อิ๊บอ๋าย)ให้ทั้งๆที่บอกแต่แรกแล้วว่าออพชั่นอะไรไม่จำเป็นไม่ต้องเอามา (แต่เบาะหนังนี่จำเป็นมากเลยค่ะ ฮาฮาฮา) แต่บางทีทอมมี่เค้าก็พูดจาอะไรฟังดูเหมือนปากไวกว่าความคิด เลยไม่ค่อยแน่ใจว่าไอ้ที่เรารู้สึกว่าเค้าหยาบคายนั้นที่แท้คือเค้าจริงใจหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่ก็ดีแล้วล่ะค่ะ เพราะถ้าเป็นวาลี๊ดก็อาจจะกลายเป็นเกรงใจไม่กล้างอแงกะเค้าแล้วก็ได้สีเทามาขับ (แต่อย่างวาลี๊ดคงหาสีแดงมาให้ได้อยู่แล้วแหละ) พอเป็นอิตาทอมมี่ก็เลยทั้งขู่ทั้งบีบคอจนเค้าเอาสีแดงมาให้จนได้ ฮ่าฮ่าฮ่า ที่เด็ดสุดคือสามวันได้ค่ะ ไม่เห็นจะหกอาทิตย์อย่างที่ว่าซะหน่อย เห็นม๊ะ

ก็เลยได้น้องแฟนต้าน้ำแดงมาด้วยประการฉะนี้ค่ะ เมื่อวันอาทิตย์อากาศดีเลยจับอาบน้ำอาบท่าออกไปถ่ายแบบซะหน่อย งู๊ยยย ไม่ค่อยเห่อเลยน๊อออ