UmaTheDevil (th)

ฟลอริด้า '07: ความรักในหอแดง

2007-12-04T15:07:00.000-06:00

ความเดิมตอนที่แล้ว:
ว่ายน้ำหาดจูปิเต้อร์

ขี้...เกียจ...จัง...เลย... (เหอเหอ ไม่บอกก็รู้)

14 สิงหาคม
ไปจูปิเต้อร์มาก็ตั้งหลายหน ประภาคารสีแดงโด่เด่จะทิ่มตาอยู่แต่ไม่เคยได้ไปปีนซะที (ปีนกระไดข้างในค่ะ ปีนข้างนอกเดี๋ยวตำหนวดมาสอยไป) วันนี้แม่เดฟถามว่าอยากไปไหนก่อนกลับบ้าน (คือแกคงหมดมุข) เลยบอกว่าจะไปไอ้เนี่ยแหละ มารู้ทีหลังว่าที่แม่ไม่เคยพาไปเพราะตัวเองกลัวความสูง แป่ววว... แถมไปถึงแล้วค่อยรู้ว่าเด็กตัวเล็กห้ามขึ้นอีก แป่ววว...

หอแดงนี่เป็นประภาคารคู่บ้านคู่เมืองจูปิเต้อร์มาตั้งแต่ปี 1860 แน่ะค่ะ เก๋ากึ้กขนาดว่าเลนส์ตรงยอดหออันนึงมันโดนพายุเฮอริเคนปี 1928 พัดจนแตกก็ไม่สามารถหามาเปลี่ยนได้ เลยต้องเก็บมาปะติดปะต่อแล้วก็เอาเหล็กมาดามเป็นรูปตัวเอ๊กซ์อยู่อย่างงั้น

คนเฝ้าประภาคารสมัยก่อนก็อาศัยอยู่ในบริเวณด้วย บ้านพักก็ทำเป็นไปรษณีย์ด้วยซะเลย ซึ่งตอนนี้ก็กลายเป็นพิพิธภัณฑ์เล็กๆค่ะ สะสมของเกี่ยวกับชาวอินเดียนแดงท้องถิ่น กับของใช้สมัยที่เคยเป็นไปรษณีย์ เหลือบไปเห็นตู้กับข้าวของนายไปรษณีย์แล้วก็หัวเราะกั้กๆๆ เหมือนที่แม่ใช้เมื่อสามสิบปีที่แล้วเดี๊ยะเลย... ตายล่ะ! เราเองรุ่นดึกดำบรรพ์ขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย

ฮ่วย... ยังขี้เกียจไม่หาย ไม่เล่าและ ให้รูปเล่าต่อละกัน เชิญคลิกโลดค่ะ

ตามหาความรักในหอแดงเสร็จก็ไปหม่ำๆกลางวันที่ร้านดูนด๊อก ง่ายๆเร็วๆแต่ปลาสดอร่อยมากๆ กินจนแทบต้องกลิ้งออกมาขึ้นรถ

จบเลยดีกว่า... ฮ่าๆๆ คิดว่าจบไม่ทันสิ้นปีซะแว้ว

ฟลอริด้า '07: ว่ายน้ำหาดจูปิเต้อร์

2007-09-08T17:57:00.001-05:00

ฉบับเต็ม (กรุณาใส่รหัสผ่าน อีเมล์หรือลงชื่อขอที่เกสต์บุ๊คได้ค่ะ)

ฉบับย่อ

ความเดิมตอนที่แล้ว:
เที่ยวเขาดิน ช่างสุขจริง

13 สิงหาคม
คราวก่อนไปทะเลไม่ได้เล่นน้ำ ทุกคนยังเจ็บใจไม่หายค่ะ วันนี้ไม่มีอะไรทำเลยตั้งใจว่าไปทะเลกันดีกว่าาา แต่ระหว่างทางขึ้นไปจูปิเต้อร์ ฝนก็ตกลงมาไม่ลืมหูลืมตา แอบเซ็งเล็กน้อยว่าอาจจะไม่ได้ไปซะแล้วเหรอเนี่ย

แต่แล้วสวรรค์ก็มีตา ฮ่ะๆๆ โชคเข้าข้างน่ะค่ะ พอไปถึงบ้านพ่อทอมฝนก็หยุดตก ไม่แค่ฝนหยุดเฉยๆด้วยค่ะ แต่แดดออกจ้า น้ำฝนแห้งไปในพริบตาเลย พวกเราก็ไม่รีรอ รีบคว้าชุดว่ายน้ำ เอ๊ะไม่ต้อง เพราะใส่มาแล้ว (ฮาๆๆ ไม่ค่อยเห่อเลย) คว้าผ้าเช็ดตัว โลชั่นกันแดด ร่มชายหาด หมวก แว่นกันแดด กระโดดขึ้นรถตู้บึ่งไปทะเลกันเลย

ทะเลวันนี้เงียบสงบเชียวค่ะ คนไม่เยอะ น้ำนิ่งใสน่าโดด ท้องฟ้าก็ใส สวยมากๆ พอเลือกจุดเหมาะๆได้ก็ปักร่ม แก้ผ้า เอ้ย ถอดชุดข้างนอกออก วิ่งแจ้นลงทะเล

กรี๊ดดด หน้าบานขนาด!!

เตรียมลงน้ำแล้ว!

จริงๆเป็นคนว่ายน้ำไม่เก่งค่ะ (หรือว่ายไม่เป็นนั่นเอง...) ในสระยังพอทนนะคะ แต่ทะเลนี่... แค่เดินลุยน้ำลึกประมาณเข่าจะสบายใจมาก แต่ถ้าลงน้ำก็จะอยู่แต่ตื้นๆเท้าแตะพื้นถึง ลึกกว่านั้นไม่เอางะ ไม่อยากลองด้วย มีตัวอะไรหรือเปล่าก็ไม่รู้ โดยส่วนตัวแล้วนะคะ มนุษย์ก็อยู่บนบก ในน้ำทะเลเป็นที่ของตัวอะไรไม่รู้อื่นๆที่ไม่เคยคิดอยากแนะนำตัวให้มันรู้จักง่ะ นึกภาพออกมั้ยคะ บนบก:ในทะเล... คน:ตัวอะไรไม่รู้... มันปะปนกันไม่ได้นะคะ หงึๆๆ

แต่คนอื่นเค้าลงน้ำกันง่ะ จะไม่ลงก็เป็นแกะดำ ก็เลยต้องเอากะเค้าด้วย แต่เพื่อความสบายใจ ฉกห่วงยางเด็กมาหนึ่งอัน ฮาๆๆ (ไม่ต้องห่วงหลานค่ะ แม่บอนนี่เตรียมมาอย่างเยอะ)

เล่นน้ำหนุกหนาน

ต้องกลับบ้านแล้วจริงๆเหรอ แง้ง...

ตอนบ่าย พ่อทอมกับเดฟไปตีกอล์ฟกัน สาวๆตอนแรกก็ตกลงกันว่าไปช้อปปิ้งกัน แต่พอดีเหนื่อยแดดขึ้นมาอะค่ะ ก็เลยอาสาอยู่บ้านเฝ้าหลานนอนกลางวัน แอบกะว่าจะงีบด้วยซะเรย... ปรากฏว่า พอเจนน่ากับแม่บอนนี่ออกรถไป เจ้าไมก้าก็ลุกขึ้นมาเดินรอบบ้านหาม่ามี้ ต้องหลอกไปว่าม่ามี้หลับอยู่นะอย่ากวนเลย กลับไปนอนต่อดีกว่า ตื่นมาแล้วค่อยเล่นกะม่ามี้ต่อนะ พอไมก้ายอมกลับไปนอนก็ไปอาบน้ำสระผม ออกมาคว้าหนังสือลงนั่งโซฟายังไม่ทันร้อน เอาและ เจ้าโจชัวออกมาและ บอกหมดเวลาพักแล้วนะ เค้าจะไปไล่จับจิ้งจก ไปเป็นเพื่อนหน่อยสิ เวงกัม เด็กๆพวกนี้ มีเลือดเป็นกระทิงแดงหรือไงเนี่ย

พอแม่บอนนี่กับเจนน่ากลับมา เจนน่าก็พาไปช้อปปิ้งที่ห้าง ได้ของขวัญให้พ่อทอมกับแม่บอนนี่นิดหน่อย บังเอิญเป็นวีคเอนด์ปลอดภาษีเสื้อผ้า (ช่างโชคดีอะไรเช่นนี้) เลยได้ของขวัญตัวเองมาด้วย คิคิคิ

มื้อเย็นเจนน่าทำข้าวต้มกุ้งฝรั่ง (shrimp & grits) อร่อยดี พอหม่ำเสร็จก็มีเป่าเทียนเค้กไอติมวันเกิดโจชัวกันค่ะ เค้กไอติมยี่ห้อคาร์เวลนี่สุดยอด ไม่มีเนื้อเค้กเหมือนยี่ห้ออื่นนะคะ เป็นไอติมล้วนๆทั้งก้อนเลย แต่ทำเป็นรูปเค้ก แถวบ้านใครมีขายแนะนำให้ลองนะคะ อร่อยได้ใจมากๆ

จำได้มั้ยคะที่เล่าว่าเดฟไปสอนคำว่า "air-poop" ให้เด็กๆ กรรมก็สนองวันนี้เลยค่ะ โจชัวนั่งตักลุงเดฟอยู่ดีๆก็ตดปรู้ดดดออกมา อย่างดังด้วย ตดเสร็จก็หัวเราะเอิ๊กอ๊าก บอกว่า "I air-pooped on you!" ขำกันจนน้ำตาร่วง โสน้าหน้าลุงเดฟ

ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ โทษทีนะท็อด ลูกเธอดีแตกไปซะแร้ว... ฮาฮาฮา...

โปรดติดตามตอนหน้า:
ความรักในหอแดง

ฟลอริด้า '07: เที่ยวเขาดิน ช่างสุขจริง

2007-08-29T09:18:00.000-05:00

ฉบับเต็ม (กรุณาใส่รหัสผ่าน อีเมล์หรือลงชื่อขอที่เกสต์บุ๊คได้ค่ะ)

ฉบับย่อ

ความเดิมตอนที่แล้ว:
หาดหินน้ำพุกับร้านเจ็ตตี้ส์

12 สิงหาคม
วันนี้คุณเมอรี่เพื่อนแม่บอนนี่มาจอยกับเราไปเที่ยวสวนสัตว์ปาล์มบีชกันค่ะ คุณเมอรี่พาเจ้าร็อบบี้ นกแก้วปากร้าย (ไม่ด่าหรอกค่ะ พ่อจิกเลย...) มาฝากไว้ที่บ้านก่อนไปด้วย ระหว่างเราไม่อยู่บ้านกัน เจ้าร็อบบี้ก็ไปอยู่ในห้องทำงานปิดประตู เพื่อความปลอดภัยของน้องเหมียวซาบริน่ากับเบลลินี่... เอ๊ะ? มันควรจะกลับกันไม่ใช่เหรอเนี่ย...

โจชัวกับไมก้าท่าทางยังไม่หายเหนื่อยจากเมื่อวาน วันนี้เลยโยเยเล็กน้อย พอขึ้นรถ ไมก้าก็เริ่มก่อนเลย "ม่าม๊า เค้าจาจับมือม่าม๊าาา" แต่เจนน่านั่งอยู่เบาะหลังยื่นมือไปไม่สะดวก เลยส่งเท้าไปให้จับแทน แถมโจชัวเห็นก็ขอจับมั่ง เห็นแล้วก็นั่งขำกับแม่บอนนี่กันใหญ่ เจนน่าบอกว่า "เนี่ย รักแท้นะคะจะบอกให้" ฮาฮาฮา

ถึงแล้วค่า!
ขอบคุณคุณเมอรี่ สปอนเซ่อร์ขาใหญ่ด้วยค่า

จะงอแง... อยากจะงอแง (n_n)

พอเข้าประตูสวนสัตว์ โจชัวก็เริ่มร้องไห้จ้าก่อนเลย สาเหตุเพราะว่าเห็นน้ำพุเต้นระบำแล้วอยากไปวิ่งเล่นค่ะ แต่ไม่มีกุงเกงว่ายน้ำ อ้าว... กุงเกงธรรมดาเล่นไม่ได้เหรอลูก ธ่อ... ก่อนที่ไมก้าจะตามเทรนด์โยเยไปอีกคน (มันเหมือนหาวอะค่ะ ติดต่อได้จริงๆนะ) แม่บอนนี่ก็จับแยกไปเล่นที่น้ำพุซะเลย ไม่กี่นาทีผ่านไปไมก้าก็เล่นน้ำพุเพลิน ลืมโยเยสนิทไปเลย แกล้งสาดน้ำใส่ไมก้า ไมก้าสาดกลับ สาดไมก้าอีกที คราวนี้ไมก้าสาดกล้องเลยฮ่ะ จ๊ากกกก

เดฟกับคุณเมอรี่คงเบื่อๆ เลยบอกว่าจะแยกไปถ้ำเสือกัน เลยตามไปด้วย แต่มัวแต่ถ่ายรูประหว่างทาง เงยหน้ามา แว๊ก... หายไปไหนกันแหล่ว หึหึหึ ได้โอกาสงอนอีกแล้วซะละม๊างงง

อิอิ ไม่งอนค่ะไม่งอน จริงๆไม่ไปด้วยอะดีแล้ว จะได้ถ่ายรูปได้เยอะๆไม่มีใครบ่นเป็นตาแก่ คิคิคิ อ่ะค่ะ ยกแรก คลิกชมเลยค่ะ

อ่ะ หม่ำซะหม่ำ

พอทุกคนกลับมารวมตัวกันก็ได้เวลาหม่ำมื้อกลางวันพอดี ระหว่างทางเดินไปร้านอาหารก็เจอต้นไส้กรอก หน้าตาลูกมันแบบนี้ แมน... คนยิ่งหิวๆอยู่น่ะเฟร้ย

ทั้งร้อนทั้งหิว เลยซัดไอติมไปหนึ่งก้อนระหว่างรออาหาร (ต้องแอบๆกินด้วยอะ กลัวเด็กๆเอาอย่าง) สำหรับมื้อนี้ก็... คอร์นด็อก หน้าตาเหมือนบนต้นไม้เลย

ได้เวลาหม่ำแล้ว เย้!

หลังจากหม่ำเสร็จ เดฟใจดีมาก(ถึงขั้นผิดปกติ) หรือจะรู้สึกผิดอีกแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า นอกจากจะถ่ายรูปให้และยอมเป็นแบบให้ไม่มีบ่น ยังช่วยชี้ตัวนู้นตัวนี้ให้เก็บรูปอีกด้วยค่ะ ความจริงจะว่าไป บางทีเวลาอยู่บ้าน เค้าก็ชอบเอากล้องมาถ่ายรูปนกรูปกระต่ายรูปหมาป่าเล่น อืมม ท่าทางจะชอบถ่ายรูปสัตว์ (แง๊ะ... งานนี้แพริสไม่เกี่ยวนะฮ๊ะ)

ตอนบ่ายกลับมาบ้านแม่บอนนี่ อาบน้ำอาบท่าเตรียมปาร์ตี้กัน แม่บอนนี่เชิญเพื่อนๆมากินหนมจิบไวน์กันประมาณ 10-12 คน มีเจฟกับมาร์ลีน โจโจ้กับแอนมารี และก็เพื่อนเล่นเทนนิสกับเพื่อนทานข้าวเช้าวันอาทิตย์ นอกนั้นเท่าที่จำได้ก็มีแครอล เพื่อนที่ไปรู้จักกันกับแม่บอนนี่ที่งานสปีดเดทติ้ง... (ท่าทางหนุ่มๆในงานนั้นจะโหลยโท่ยหมดหวังขนาด ฮ่าฮ่าฮ่า)

พอแขกกลับกันหมดแล้ว พ่อทอมก็มาทานมื้อเย็นด้วย ตอนแรกเจนน่าว่าจะทำข้าวต้มกุ้งแต่มันค่ำแล้ว พ่อทอมเลยบอกว่างั้นเอาเอนชิลาด้ากับถั่วที่ทำไว้มาให้ทานแล้วกัน บอกตามตรงค่ะว่าได้ยินแล้วเหวอๆเหมือนกัน ปกติกับเอนชิลาด้านี่ไม่ค่อยถูกโรคกันเลย แต่พอได้ลองที่พ่อทอมทำแล้ว อื๊มอื๊มอื้ม... ขอบอกค่ะว่าเป็นเอนชิลาด้าอร่อยที่สุดในโลก กินไปตั้งสองอันใหญ่ๆ เหอเหอเหอ

แถมท้าย: วันนี้วันแม่ไทยค่ะ ปุ้ยกับเดฟขอให้ทั้งแม่ติ๋มและแม่บอนนี่มีความสุขมากๆ สุขภาพแข็งแรง เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้ลูกๆนานๆนะคะ
รักแม่มากค่ะ

โปรดติดตามตอนหน้า:
ว่ายน้ำหาดจูปิเต้อร์

ฟลอริด้า '07: หาดหินน้ำพุกับร้านเจ็ตตี้ส์

2007-08-25T21:27:00.000-05:00

ฉบับเต็ม (กรุณาใส่รหัสผ่าน อีเมล์หรือลงชื่อขอที่เกสต์บุ๊คได้ค่ะ)

ฉบับย่อ

ความเดิมตอนที่แล้ว:
หนุกหนานบ้านพ่อทอม

11 สิงหาคม
ระหว่างที่เด็กๆอาบน้ำแต่งตัว แม่บอนนี่ขอตัวไปจ่ายของจัดบ้านเตรียมปาร์ตี้วันอาทิตย์ พวกเราก็เลยตามระเบียบค่ะ กินพาสต้าที่เหลือจากเมื่อคืนแถมกินซะบ่ายเลย ฮาฮาฮา แม่ไม่อยู่ หนูๆ(และพ่อ)ร่าเริง... อาหารร้าน Giuseppe's จานใหญ่แบบไม่ธรรมดาจริงๆ กินเป็นมื้อที่สองจนอิ่มแปร้กันถ้วนหน้าแล้วก็ยังไม่หมดอีก

พออิ่มหนำสำราญกันแล้วก็ตัดสินใจว่าเราไปทะเลกันดีกว่า เจนน่าเสนอว่าไปหาดอนุรักษ์ Blowing Rocks บอกว่าสวยแปลกดี ทุกคนก็ตื่นเต้นมากจะได้ลงว่ายน้ำทะเลแล้ว ใส่ชุดว่ายน้ำหอบหิ้วผ้าเช็ดตัว และที่ลืมไม่ได้คือโลชั่นทากันแดดค่ะ ก่อนออกจากบ้านก็ทาไปรอบนึงแล้ว ไปถึง โห... แดดแรง โบ๊ะอีกดีกว่า

เตรียมตัวลงทะเลเป็นการใหญ่

ปรากฏว่าคุณป้าคนขายตั๋วบอกว่าหาดจะปิดสี่โมงครึ่งนะจ๊ะ เหลือเวลาเข้าไปเที่ยวแค่ครึ่งชั่วโมงเองง่ะ แง้ง...

เจนน่าเลยถามว่าถ้างั้นขอเข้าไปเดินเล่นไม่ต้องซื้อตั๋วได้เป่าคะ คุณป้าใจดีตกลงด้วยอะ ประหยัดตังค์ไปคนละสองบาท เจ๋งมากเจนน่า

ทางเดินเข้าดูแปลกดีค่ะ เหมือนเดินเข้าป่ามากกว่าไปชายหาด ต้นองุ่นทะเลขึ้นสองข้างทางแน่นกลายเป็นอุโมงค์ ที่เรียกองุ่นทะเลเพราะว่าลูกมันเป็นพวงๆดูเหมือนองุ่น และก็ขึ้นอยู่ริมทะเลน่ะค่ะ

สุดทางอุโมงค์มองออกไปเหมือนหลุดไปอีกที่นึงเลยค่ะ ท้องฟ้าแจ่มมากๆ หาดทรายแคบๆแต่ยาวสุดสายตา ทะเลสงบ น้ำสวยใส ลมพัดเย็นสบาย (แต่แดดแรงค่อดเหมียนเดิม) แต่ดูๆไปก็เหมือนหาดเล็กๆทั่วๆไปไม่เห็นมีอะไรพิเศษ แต่มันต้องมีอะไรสิเจนน่าถึงบอกว่ามันสวยแปลก

พอเขย่งเก็งกอยลุยทรายร้อนๆ เข้าไปใกล้ๆน้ำทะเลถึงเห็นว่ามันไม่ธรรมดาจริงๆด้วยค่ะ ตรงริมหาดมันไม่ได้เป็นทรายเหมือนทั่วๆไปแต่เป็นหินปูนฟอร์มตัวยาวตลอดฝั่ง บางช่วงของหินเป็นรูๆ เวลาที่ระดับน้ำทะเลสูงพอ คลื่นจะซัดผ่านรูพวกนี้กลายเป็นน้ำพุ ยิ่งถ้าคลื่นแรงมากๆเค้าว่าน้ำพุสูงได้ถึงห้าสิบเมตรเลยค่ะ เสียดายตอนนั้นน้ำลงเลยไม่มีน้ำพุ แต่ตอนน้ำลงนี่ก็ดีเหมือนกันนะคะ ได้ปีนลงไปดูหินข้างล่างสวยดี

ชายหาดหิน

ทรายกับเปลือกหอยเกาะตัวกับโขดหิน

ปีนเขาเล็กๆ

มนุษย์ถ้ำตัวน้อย ฮ่าฮ่าฮ่า

ถ้ามีเวลาเยอะกว่านี้ก็อยากเดินสำรวจชายหาดไปเรื่อยๆ เดฟได้เดินค่ะ แต่ไปเร็วมาก ไต่หินเชิ้บๆไม่มีรอกันเลย มือก็ถือกล้องต้องค่อยๆไต่ ตามไม่ทันแล้ว แง...

เลยงอนดีกว่า ไม่ไปด้วยก็ได้ฟร่ะ แต่ปรากฏว่างอนแล้วเลยได้มีรูปตัวเองกะเค้าบ้าง เดฟเห็นหน้าหงิกเลยเริ่มรู้สึกผิด ให้ทำอะไรยอมหมดเลย ฮาฮาฮา เออ... แกล้งคนให้จ๋อยๆเล่นนี่บางทีก็ดีเหมือนกันแฮะ คิคิคิ

ได้ถ่ายรูป หายงอนทันที

เหมือนแมะ เหมือนแมะ

แม่บอนนี่กลับมาตอนเย็นก็พากันไปกินข้าวที่ร้าน Jetty's เป็นร้านอาหารทะเลชื่อดังบรรยากาศเยี่ยมของเมืองจูปิเต้อร์ค่ะ ตั้งอยู่ริมแม่น้ำ Loxahatchee ฝั่งตรงข้ามกับประภาคารสีแดง วิวดีมากๆ เคยไปมาหนนึงจำได้ว่าอร่อย ร่ำร้องกับเดฟว่าอยากไปอีกตั้งแต่ยังไม่ขึ้นเครื่องเลยค่ะ พอจะได้ไปจริงๆเลยตื่นเต้นน่าดู...

ตื่นเต้นซะจน... ลืมเอากล้องถ่ายรูปไปด้วย แงงงงง... คิดแล้วก็เจ็บใจหลาย อุตส่าห์หอบหิ้วกล้องตั้งสองตัวไปเที่ยวด้วย ถึงเวลาไปที่ที่ตั้งใจไปมากๆดั๊นไม่หยิบไปด้วยซะงั้น ต้องจำใจจำทนถ่ายด้วยมือถือสองเม็กเนี่ย หงึหงึ... เจ็บใจๆ

คืนวันเสาร์คนก็รอคิวเยอะตามความคาดหมายค่ะ ต้องรอโต๊ะตั้ง 45 นาที เลยไปเดินเล่นกันที่ท่าเรือข้างๆร้าน เรือที่มาเทียบส่วนใหญ่จะเป็นเรือยอช์ท บางลำให้เช่านำเที่ยวได้ด้วย แต่ค่าเช่าคนละ 70 เหรียญ นับจำนวนคนแล้วก็... เอิ๊กส์ ไม่เอาอะ เสียดายตังค์

แต่ไปเจออยู่ลำนึงค่ะที่ไม่เข้าพวกอย่างแรง ลำกุหลาบฟลอริด้านี่แค่เดินผ่านกลิ่นคาวปลาหอมชื่นใจก็โชยมาเลยค่ะ บอกได้ทันทีว่าลำนี้เป็นลำที่ชาวประมงท้องถิ่นใช้ออกไปจับปลาเป็นอาชีพจริงๆ เรือดูเขรอะๆ ไม่สะอาดเอี่ยมสวยงามเหมือนลำอื่นๆเค้า

พอเดินกลับไปที่ร้านอาหารก็ไปนั่งเล่นเดินเล่นรอที่ท่าน้ำของร้าน มีหนุ่มหล่ออยู่คนเพิ่งจะคุกเข่าขอแฟนแต่งงานเป็นที่ฮือฮามากค่ะ สวี๊ททท...จริงๆ

พอคู่นี้เดินผ่านมา เราก็สังเกตุเห็นแหวนหมั้นเพชรเม็ดโตสะท้อนไฟวิ้งวั้ง อ่านะ จะไม่สังเกตุก็คงเป็นไปได้ยากละค่ะ ก็เจ้าหล่อนเล่นเดินกรีดนิ้วเฉิดฉายออกปานนั้น คิคิคิ นึกถึงตัวเองตอนหมั้นใหม่ๆ (แต่เพชรไม่โตเหมือนเค้าน่ะ)

มีโต๊ะนั่งทานข้าวข้างนอก รับลมชมวิว

ทางเดินออกไปท่าเรือหลังร้าน

จากท่าน้ำมองข้ามฝั่งไป
เห็นประภาคารแดง
มือถือซูมเอามันได้แค่นี้ง่า...

ในที่สุดแป้นคิวก็สั่นเรียก นั่งปุ๊บก็สั่งปลาหมึกทอดมากินเล่นก่อนเลย

ส่วนอาหารของเดฟเป็นปลาเก๋าย่างราดด้วยซ้อสเนื้อปู เสิร์ฟกับข้าวพิลาฟ อร่อยมากๆ เนื้อปูเป็นก้อนเป้งๆหวานอร่อยมาก

ของเราเองเป็นสเต๊กปลาดาบกับปูจ๋า มากับมันฝรั่งอบ งั่มงั่มงั่ม อร่อยมากกกก โดยเฉพาะปูจ๋า (แต่ก้อนเล็กกว่าที่เดฟทำครึ่งนึง)

พ่อทอม แม่บอนนี่และเจนน่าสั่งสแกลล็อปเหมือนกันหมด พ่อทอมให้ชิมคำนึง อร่อย...มาก...อีกละ มื้อนี้แพงใช้ได้เลยค่ะแต่อาหารอร่อย วิวสวย บริการดี คุ้มจริงๆ พ่อทอมกับแม่บอนนี่เอาบิลไปจ่ายตามเคย รู้สึกผิดเพราะเป็นคนคะยั้นคะยอให้เดฟพาไปเอง แต่ก็ขอบคุณพ่อทอมกับแม่บอนนี่มากๆนะค๊า

โปรดติดตามตอนหน้า:
เที่ยวเขาดิน ช่างสุขจริง

ฟลอริด้า '07: หนุกหนานบ้านพ่อทอม

2007-08-22T20:10:00.000-05:00

ฉบับเต็ม (กรุณาใส่รหัสผ่าน อีเมล์หรือลงชื่อขอที่เกสต์บุ๊คได้ค่ะ)

ฉบับย่อ

10-11 สิงหาคม
ฟลอริด้า... เหมือนเพิ่งจะไปมาแหม็บๆ แต่พอนับไล่ย้อนดูแล้วก็เอ๊อ ไม่ได้ไปมาปีกว่าแล้วนี่นะ พอดีเจนน่าจะพาเจ้าสองหน่อไปเยี่ยมคุณตาคุณยาย เลยได้โอกาสเก็บข้าวเก็บของ หนีงานหนีร้อน ไปทะเล... กันดีกว๋าาา...

แต่ก่อนจะออกเดินทาง มันต้องมีช้อปปิ้งกันโหน่ยค่ะ นอกจากขนมนมเนยฝากทุกๆคนแล้วก็ต้องมีของตัวเองล่วย (ชวนเดฟไปช้อปอยากลีลามาก อดเลย สม...) ตอนแรกไปเจอกระเป๋าโค้ชหนังนุ่มสีฟ้าเหลือใบละ $199 ที่ TJ Maxx จากราคาเต็มสามร้อยกว่า ดีที่กลั้นใจไม่ซื้อ เพราะไปเจออย่างอื่นที่ Stein Mart กับ Old Navy ไม่ถึงร้อยเหรียญได้ครบทุกอย่าง (แต่ยังแอบไม่ลืมน้องโค้ชนะ เอิ๊กๆๆ)

พอไปถึงสนามบิน PBI สังเกตุเห็นสาวสวยผมบลอนด์สุดเซะซี่นางหนึ่ง ยิ้มหว๊านนนหวานให้เราแถมโบกมือให้ด้้วย เอ๊ะ ยังไง... หันไปหันมา เฮ้ย เดฟมียิ้มแล้วโบกมือกลับด้วย อะไรเนี๊ยะ หนอยๆๆๆ

ดูอีกที อ่าว... แม่บอนนี่ นี่หว่า... ฮ่าๆๆๆ

ออกจากสนามบินก็ไปนั่งชิลๆที่บ้านแม่บอนนี่ (ขอขอบคุณคนประดิษฐ์แอร์ร้อยรอบ ฮู้ย มันฮ้อนจริ๊ง) กินหนม จิบไวน์ เล่นกับแมว ซาบรีน่าดีขึ้นนะคะ ไม่ผวากระจายแบบเมื่อก่อนแต่ก็ยังมีติดอายๆอยู่ เลยถ่ายรูปไม่ได้เลย ไม่เหมือนเบลลินี่ รายนี้ดาราหน้ากล้องมากค่ะ เดินเข้ามาหาแทบชนกล้อง เอ๊ะ หรือตาสั้น...

ซักพักโทรศัพท์แม่บอนนี่ก็ดังตรู๊ดดด เจนน่าโทรมาบอกว่าตอนนี้ยังอยู่ในรถ แต่อีกประมาณครึ่งชั่วโมงจะถึงบ้านพ่อทอมที่ Jupiter ซึ่งเท่าๆกับเวลาที่ขับรถขึ้นไปจาก West Palm Beach พอดี ก็เลยเคลื่อนขบวนไปบ้านพ่อทอมกัน ก่อนออกรถก็โทรสั่งมื้อเย็นที่ร้าน Giuseppe's ด้วยค่ะ ไปถึงก็รับได้พอดี อาหารที่สั่งมี Carbonara, Bolognese, Siciliana, Chicken Ravioli Gorgonzola และก็ Ravioli with Tomato Sauce ปรากฏว่า chicken ravioli ที่เดฟเลือกอร่อยสุด อย่างอื่นจืดๆชืดๆไม่ค่อยอร่อยเลย แต่เค้าให้เยอะมากๆ มีเหลือทานเป็นมื้อกลางวันวันรุ่งขึ้นได้อีกมื้อ แถมรสชาติดีขึ้นด้วยแฮะ หม่ำมื้อเย็นเสร็จก็ไม่ได้ทำอะไรมากค่ะเพราะต่างคนต่างก็เหนื่อย พ่อทอมเปิดคาราโอเกะเพลง Copacabana มันส์ดี เลยได้ปาร์ตี้เต้นระบำเบาะๆกันก่อนนอน

เช้าวันเสาร์หายเหนื่อยก็มาสนุกกันต่อค่ะ เจนน่าเอากล่องของที่ระลึกที่สะสมมาตั้งแต่เด็กๆมาคุ้ยเล่น แต่มีบางอย่างที่ระลึกไม่ค่อยออก อ่าว... (-_-")

ดูออกมั้ยเอ่ยรูปใคร?

ไม่รู้เหมือนกันค่ะว่าเดฟแอบไปคุ้ยกล่องตัวเองตอนไหน แต่กลับมาบ้านมีเป๋าเป้เพิ่มมาหนึ่งใบ เปิดมามีลูกเบสบอลพร้อมลายเซ็นต์อยู่สี่ห้าลูก แถมมีลูกไม้รัดขาเจ้าสาวที่เดฟเป็นผู้โชคดีเก็บได้ในวันแต่งงานของมิเชลล์ลูกพี่ลูกน้องด้วยอะ ลืมถามไปว่าเดฟเป็นคนแต่งงานถัดจากมิเชลล์หรือเปล่า อิอิ

เอาอีกเอาอีก!

น่าแปลกที่โจชัวกับลุงเดฟเข้าขากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย ยังกะได้เจอได้เล่นกันทุกวันๆ ท่าทางเด็กวัยนี้จะชอบโดนแหย่โดนแกล้งละมั้ง ศัพท์ยอดฮิตประจำทริปนี้คือคำว่า "air poop" ขรี้ลม... คือตดนั่นเอง ฮ่าฮ่าฮ่า... เดฟก็ดันเอามาสอนโจชัวจนเป็นที่ชื่นชอบมาก ไม่รู้ทอดด์ (พ่อโจชัวกับไมก้า) จะชอบใจด้วยหรือเปล่า แต่ถ้าเล่าให้แม่ติ๋มฟังคงขำกลิ้งชอบใจแน่ๆ ก็เป็นคนบัญญัติศัพท์คำนี้เองนี่นา ใช่มั้ยคะแม่ ฮาฮาฮา... นี่ละค่ะ วิธีสปอยล์เด็กข้ามประเทศโดยคุณยายอินลอว์

ตอนที่ไมก้าเล่นโยนฟุตบอลกับคุณตาคุณยาย เราก็สังเกตุกันว่าท่าทางไมก้าจะโตขึ้นเป็นควอเต้อร์แบ็คชื่อดังแน่ๆ เพราะเห็นตัวเล็กๆยังงี้แต่แรงโยนฟุตบอลดีมากๆ เหลือแต่ฝึกรับลูกแม่นๆ กับต้องอธิบายให้เข้าใจว่าเวลายังไม่โดนแซ็คก็อย่าเพิ่งล้มสิลูก ธ่อ...

ดูท่าโจชัวจะติดใจเพลงโคป้าเมื่อคืน ร้องขอปาร์ตี้เต้นระบำเพลงเมื่อตอนก่อนนอน จังหวะคงมันส์ดีน่ะค่ะเพราะเล่นเพลงอื่นก็ไม่ค่อยถูกใจเท่าไหร่ เต้นๆเหนื่อยก็มีพักยกมาเล่นเกมส์ตกปลา ไม่รู้มันยากจริงหรือเป็นเพราะมือกับตาไม่สัมพันธ์กันเอง แต่เล่นกี่ตาก็โดนโจชัวกวาดปลาไปหมดทุกทีสิน่า ฮ่วย...

เต้น หรือไม่เต้น... นั่นมิใช่คำถาม!

ไมก้าหันหลังตกปลา หนอย ต่อให้คนแก่เหร๊อะลูก

เทพไฟวัลคั่น

พอเริ่มเบื่อๆแอร์ (เหอๆ เป็นไปได้) ก็เลยพากันออกไปเล่นนอกบ้านกัน อุณหภูมิฟลอริด้าไม่ต่างกับเท็กซัสเท่าไหร่เลยค่ะ แต่ชื้นกว่าและมีลมเพราะใกล้ทะเล ทำให้ไม่รู้สึกแผดเผาเท่า โจชัวแยกไปล่าปูล่าจิ้งจกกับคุณตา กลัวจิ้งจกอะเลยไม่ไปดีกว่า เลยไปดูไมก้าเล่นน้ำริมแม่น้ำล็อกซาฮัทชี่ที่ไหลผ่านหลังบ้านพ่อทอม ดูเหมือนจะนอกจากจะสนุกว่ายน้ำแล้วก็ยังสนุกกับการสั่งแม่ให้โยนหินแหลมๆใต้น้ำทิ้งไปด้วย อันนี้! ม่าม๊าอันนี้! อันนี้ด้วยค๊ําบบบ!

อูวววว น้ำมันเย็น

ป่าโกงกางริมแม่น้ำ

คุณตาสนุกสนาน

โปรดติดตามตอนหน้า:
หาดหินน้ำพุกับร้านเจ็ตตี้ส์

แกงไตปลากะทิ

2007-08-05T18:01:00.000-05:00

อุตส่าห์ดีใจได้แกงไตปลามาจากที่วัด กะเอามาเติมกะทิเติมผักเติมปลาย่าง จินตนาการภาพไปก็ซู้ดดดน้ำลายไปตลอดทางกลับบ้าน

ปรากฏว่า... อกหักขอรับท่าน เปิดกล่องมา โฮ น้ำใสจ๋องแจ๋ง ชิมดูไม่เผ็ดอีกต่างหาก ยังงี้เติมเครื่องลงไปก็ไม่เหลืออะไรอะดิ ไก่หงอยเลย...

'ไก่หงอย' - คำนี้จำได้จากตอนที่อาจารย์สงวนสอนคำว่า crestfallen 'จารย์บอกว่าเวลาหงอนไก่ (crest หรือ comb) มันห้อยตกลงมา ไก่ตัวนั้นมันจะดูหงอยมาก เป็นสาเหตุที่คำว่า crestfallen นี้มีความหมายว่าเศร้า ผิดหวัง "จำไว้นะคำนี้ โทเฟลหกร้อย" ฮาฮาฮา คำพูดติดปาก'จารย์เค้าล่ะ

แต่ซู้ดน้ำลายรอไว้แล้วอะค่ะ ถ้าไม่สนองเดี๋ยวมันจะกลายเป็นกรดกัดกระเพาะ อันตรายๆๆ (ไม่เกี่ยวเลย อยากกินก็พูดมาตรงๆเห๊อะ) มองไปมองมาเจอน้ำไตปลาที่อ้อยส่งมา...
เอาวะ เปิดตำรา ลุ๊ย!!

พริกแกง
- พริกแห้ง 35-40 เม็ด... เห็นเม็ดมันเล็ก ใส่ไป 40 จะตายมั้ยเนี่ยตรู
- เกลือป่น 1/2 ช้อนชา
- ข่าหั่นละเอียด 1 ช้อนโต๊ะ
- ตะไคร้ซอย 2 ช้อนโต๊ะ
- ผิวมะกรูดหั่นละเอียด 1 ช้อนชา... ไม่มี ใส่ใบแทน
- กระเทียม 5 กลีบ
- หอมแดงหั่น 1/4 ถ้วย
- พริกไทย 1 ช้อนชา
- กะปิ 1 ช้อนโต๊ะ
- ขมิ้นหั่น 1 ช้อนโต๊ะ... ไม่มี ใส่แบบผงแทน 1 ช้อนโต๊ะ เยอะไปป่าวว๊า

- เค้าให้โขลก แม่บ้านสมองไวแต่กายขี้เกียจจับลงเครื่องปั่นเลย (ฮ่าฮ่าฮ่า แม่บ้านจิงกะปั่นตัวจริง) ปั่นพริกแห้งกับเกลือให้ละเอียด อ้อ พริกแห้งแช่น้ำก่อนนะคะ ไม่งั้นเดี๋ยวเปิดฝาเครื่องปั่นมาได้จามกันน้ำหูน้ำตาไหล
- ใส่ข่า ตะไคร้ กระเทียม พริกไทยลงปั่นต่อ
- พอละเอียดดีใส่หอมแดงลงปั่น ถึงตรงนี้มันหนึบแฮะ เริ่มปั่นยากต้องคอยเขย่าๆเครื่อง (เพราะขี้เกียจเปิดฝาเอาช้อนเขี่ย... กลุ้มแมะ)

- แล้วก็ใส่กะปิกับผงขมิ้นคลุกให้เข้ากัน ตักออกมาคลุกในถ้วยต่างหากจะดีกว่าค่ะ มิฉะนั้นเครื่องปั่นจะเหลืองอ๋อยล้างไม่ออก... เหมือนของที่บ้านตอนนี้ แหง่...

แกงไตปลา
- พริกแกงที่เตรียมไว้
- กะทิแม่พลอย 1 กระป๋อง... ถ้ายี่ห้ออื่นก็ซักกระป๋องครึ่งค่ะ (แล้วอีกครึ่งจะเอาไว้ทำไรว๊า ก็ใส่มันทั้งหมดนะแหละค่ะ รู้แล้วรู้รอด เอิ๊กๆๆ)
- น้ำไตปลา 3 ช้อนโต๊ะ
- ปลาแม็คเคอเรลย่าง 1/2 ตัว แกะเอาแต่เนื้อ (อีกครึ่งเก็บไว้จิ้มน้ำพริกกะปิ ฮี่ฮี่)
- มันฝรั่ง 1 หัว หั่นเป็นชิ้นโตๆ
- มะเขือเปาะ ผ่าสี่
- ถั่วฝักยาว หั่นเป็นท่อนประมาณ 2 นิ้ว
- ใบมะกรูด 4-5 ใบ

- อย่าเขย่ากระป๋องกะทินะคะ เปิดฝามาแล้วตักเอาครีมข้นๆมาผัดกับพริกแกง ตอนแรกว่าจะกั๊กพริกแกงครึ่งนึงไว้ใช้คราวหน้า ไปๆมาๆก็ใส่มันหมดนี่แหละ ตายเป็นตาย เหอๆๆ
- ผัดจนเครื่องแกงแห้งและหอม(...หรือเปล่า) ใส่น้ำไตปลาลงไปผัด ตอนนี้แหละค่ะ จากกลิ่นที่เย้ายวนพออยู่แล้ว ก็จะยิ่งรัญจวนใจหนักเข้าไปอีก ฮ่าฮ่าฮ่า
- เติมกะทิที่เหลือ ถ้าข้นไปเติมน้ำ พอเดือดใส่เนื้อปลา มันฝรั่ง มะเขือ ถั่วฝักยาว ใบมะกรูด เคี่ยวจนมันสุกเป็นอันเรียบร้อยค่ะ
- ทานกับผักสด ถั่วฝักยาว ผักกาดขาว ข้าวร้อนๆ และไข่เจียว โอ๊วววว สวรรค์ๆๆ

คำเตือนข้างขวด...
อย่างที่บอกค่ะว่าเวลาแกงนี่กลิ่นมันจะเย้ายวน(ชวนโดนพ่อบ้านถีบ)มากนะคะ ถ้าครัวอยู่ในตัวบ้านนี่ แนะนำให้ขนอุปกรณ์ไปทำนอกบ้านจะดีกว่าค่ะ... หลบก้อนหินเพื่อนบ้านดีๆหน่อยแล้วกัน ฮ่าฮ่าฮ่า โชคดีสำลีแปะหัวค่า

ขึ้นสิบห้าค่ำเดือนแปด...

2007-07-29T16:53:00.000-05:00

วันนี้เป็นวันสำคัญอันดับสองสำหรับศาสนาพุทธเลยก็ว่าได้นะคะ เพราะเป็นวันที่พระพุทธเจ้าแสดงธรรมเป็นครั้งแรกแด่ปัญจวัคคีย์ หนึ่งในห้ารูปนั้นคือท่านโกณฑัญญะได้บรรลุโสดาบันและขอบวชเป็นพระภิกษุรูปแรก และอีกสี่รูปก็ได้เกิดดวงตาเห็นธรรม ขอบวชด้วยในเวลาต่อมาไม่นานนัก วันอาสาฬหบูชานี้จึงถือว่าเป็นวันที่ศาสนาพุทธมีพระรัตนตรัยครบองค์บริบูรณ์

จบข่าวภาคสาระ เข้าข่าวบันเทิงเลยนะคะ ฮ่าฮ่าฮ่า วันนี้เราได้ไปวัดดัลลัสกับน้องแตง น้องป๊อป และก็น้องปุ๊กค่ะ จริงๆเดฟไม่ค่อยอยากไปเท่าไหร่แต่หลอกล่อว่าทอมจะไปด้วยน๊า ปรากฏว่าทอมหักหลังดังโป๊ะ ปล่อยปุ๊กมาคนเดียว เดฟรู้เข้าก็เริ่มโวยวายว่าดูดิ๊ทอมยังไม่เห็นต้องมาเลยง๊าา แต่บ่นได้ไม่นานหรอกค่ะ ได้หมูปิ้งเข้าปากก็ยิ้ม มีฟามสุข เนอะ ฮ่าฮ่าฮ่า

พิธีใส่บาตรเริ่มตอนสิบโมงครึ่งกว่าๆ วัดนี้ทำไมสายจัง แต่เราก็ตั้งใจไปถึงเช้าหน่อยค่ะ (สิบโมง เช้ามั้ย) จะได้หาที่จอดรถง่ายๆและก็ที่ยืนใส่บาตรดีๆ แต่สรุปว่าจองที่ผิดแถวอีกและ คือทางวัดเค้าจัดโต๊ะเป็นแถวไว้สองแถวน่ะค่ะ จำได้ว่าคราวก่อนไปยืนแถวขวามือแล้วพระเริ่มรับบาตรจากแถวซ้าย กว่าจะวนมาถึงเราก็นานนน คราวนี้เลยกะว่าฉลาดค่ะ รีบมาจองที่แถวซ้าย อ้าว ไหงพระไปเริ่มรับบาตรแถวขวา ฮ่วย พลาดอีกจนได้...

หลังจากใส่บาตร ทางวัดก็มีพิธีสวดมนต์ถวายอาหารทำวัตรเช้ากันในศาลา แต่เราไม่ได้เข้าไปหรอกค่ะเพราะคนแน่น อีกอย่างปุ๊กเป็นแคธอลิคด้วย ปล่อยไว้ข้างนอกเดี๊ยวจะเหงา กร๊ากกกก ข้ออ้างทั้งนั้นเลย จริงๆอย่างที่เคยบอกไว้ที่โพสต์ก่อนๆละค่ะว่ามาวัดนี้กะอิ่มท้องโลด มีพ่อค้าแม่ค้าขายอาหารไทยเยอะมากๆ ส่วนใหญ่เป็นอาหารที่ปกติไม่ทำกินเองที่บ้านด้วยเพราะมันทำยาก (แปลไทยเป็นไทยว่าขี้เกียจนั่นเอง ฮุฮุฮุ) หวานหมูสิคะ พอใส่บาตรเสร็จก็ไม่รอช้า ต่างคนต่างวิ่งจู๊ดหน้าตั้งไปร้านขายอาหารเลย เมื่อก่อนยังมีอายๆนะ เดี๋ยวนี้... คิคิ ไม่อายแย๊ววว

เจอน้องเคนลูกชายคนเล็กของคุณอาณรงค์กับคุณอาสุมาลาด้วย เดี๋ยวนี้โตเป็นหนุ่มไม่เหลือคราบหนูเคนน้อยเมื่อสิบสองปีก่อนแล้วนะเนี่ย น้องเคนมาวัดนี้เองเป็นครั้งแรกค่ะวันนี้ เป็นคนพาเพื่อนมาซะด้วย ท่าทางน้องเคนตื่นเต้นกับบรรดาร้านอาหารมากเลย (หุหุ ว่าแต่น้องเค้า เราก็เต๊นนน) เห็นซื้อนู่นซื้อนี่ชิมเป็นการใหญ่ พอทานเสร็จก็มาบ๋ายบายจะกลับบ้าน หิ้วถุงกับข้าวเยอะแยะ ซักพักเอ้า มาบ๋ายบายอีกและ แต่เอ๊ะ ถุงเยอะขึ้นนะเคน เป็นยังงี้อยู่สองสามรอบ ทุกรอบมีถุงงอกขึ้นเรื่อยๆ สงสัยจริง มีร้านไหน(ดวงตก)ไม่ได้ตังค์น้องเคนมั้ยนี่ ฮ่าฮ่าฮ่า

หมูปิ้งหกไม้ห้าบาทนี้ของโปรดของเดฟเลยค่ะ ความจริงมาตั้งหลายรอบแล้วน่าจะเรียนรู้นะเนี่ยว่าควรจะมาสั่งล่วงหน้า เพราะคุณพี่คนขายเค้าจะมีปัญหาทำขายไม่ทันคนซื้อตัลลอด ไม่รู้ทำไมพี่เค้าไม่หาวิธีทำให้ปิ้งขายได้เร็วๆเหมือนกัน แต่จะว่าไปก็ดูเหมือนเป็นเสน่ห์อย่างนึงนะคะ เพราะหมูปิ้งหนานุ่มหวานมันแบบนี้ รอนิดรอหน่อยมันทำใ้ห้อร่อยขึ้นเนาะ ทำให้รู้สึกคุ้มค่ารอ (ตราบใดที่ไม่ต้องรอนานจนลูกค้าหนีหมดง่ะ) แต่อย่ากระนั้นเลย... จำไว้ดีกว่าว่า คราวหน้ามาถึงวัดปุ๊บสั่งโลด

แต่รายการที่ตั้งหน้าตั้งตากับน้องปุ๊กมากินวันนี้ก็คือไส้กรอกอิสานค่ะ มีใครบ้างไม่ชอบไส้กรอกหมักกับข้าวพอเปรี้ยวๆนิดๆ (คือเริ่มบูด เฮ้ยยย ไม่ช๊ายยย) แล้วปิ้งหอมๆแบบนี้บ้าง ตอบว่าเดฟนั่นเองไม่ใช่ใครอื่นไกล ทำไมไม่ชอบ ไม่ชอบได้ไง ของออกจะอร่อยดันมาทำอี๋ๆ แต่ไม่กินก็ดี เสร็จเราคนเดียววว เย้เย้ ไส้กรอกนี๊... ที่รอคอยยย...

นอกจากไส้กรอกกับหมูปิ้งแล้วก็มีอย่างอื่นมาแจมๆกันด้วยค่ะ มีส้มตำ สาคูไส้หมู ขนมกุยช่าย (ที่เราทำเองอร่อยกว่า - อันนี้คือเชื่อปุ๊กบอก ฮ่าฮ่าฮ่า) แล้วก็มีลาบไก่ ขนมถ้วย ขนมลอดช่อง ทับทิมกรอบ และอะไรอีกจำไม่ได้แล้ว บางรูปนี้ถ่ายไว้ตั้งแต่วันมาฆบูชาแน่ัะ (แต่ขี้เกียจบล็อก แหะแหะ) เพราะฉะนั้นอย่าตกใจค่ะ ไม่ได้กินหมดนี่หรอก แต่เอามาให้ดูว่าเค้ามีอะไรขายอีกบ้าง ยั่วน้ำลายๆ คิคิคิ

ตอนที่รอใส่บาตรก็ไปเดินๆดูต้นไม้ร้านคุณน้าคนที่เคยไปซื้อต้นมะกรูด ไม่ได้ซื้ออะไรหรอกค่ะ ไปเลียบๆเคียงๆถามว่าทำยังไงถึงปลูกอะไรก็งามยังงี้ มีเคล็ดลับอะไรแนะนำบ้างง่า คุณน้าตอบว่าไม่มีหร๊อก ความตั้งใจล้วนๆเลยหนู โห ยังกะนายไข่เจียว (แน่ะ รุ่นเด็กๆไม่รู้จักละซี๊) เล่าให้คุณน้าฟังถึงต้นมะกรูดน้อยผู้น่าสงสารที่บ้าน คุณน้าบอกเปลี่ยนกระถางแล้วใส่ปุ๋ยซะหนู แล้วก็ส่ายหัวดิกๆเดินจากไป คงคิดในใจ ยัยนี่มันหมดหวังจริงๆฟร่ะ... มีคุณน้าอีกคนแนะนำว่าให้เอาหัวปลาก้างปลาไปฝังดินเป็นปุ๋ย มะกรูดจะชอบมาก อ่า... สงสัยอยู่ว่ากลิ่นมันจะเย้ายวนใจเกินไปหน่อยหรือเปล่า แต่เดี๋ยวลองไปซื้อปุ๋ยโฮมดีโป้มาใส่ดูก่อนเนาะ เก็บหัวปลาไว้เป็นความหวังสุดท้าย(ก่อนมันจะตาย เอิ๊กส์)แล้วกัน

วันนี้กินเยอะมากกก จริงๆยังกินได้อีกเรื่อยๆนะคะเนี่ย แต่คนอื่นเค้าหยุดกันหมดแล้วเลยเกรงใจต้องหยุดด้วย (เดี๊ยวไปกินต่อที่บ้าน ฮ่าฮ่าฮ่า) นอกจากอาหารที่เหลือแล้วก็ยังไปซื้อแกงไตปลากับปลาซาบะย่างกลับบ้านด้วย อยากกินมานานแล้ว เดี๋ยวจะมาเติมกะทิเติมผัก อ้อยอุตส่าห์ส่งน้ำไตปลามาให้แต่ไว้คราวหน้าละกันนะตะเอง คราวนี้ขอทางลัดก่อน อิอิ

แท็ก... หน้าไม่ให้แต่ใจรัก

2007-07-19T17:07:00.000-05:00

การบ้านแท็กแพรวอีกแล้ว แต่คราวนี้ง่ายๆ ไม่ต้องคิดมากเหมือนคราวก่อน เลยรีบทำดีกว่า

หน้าไม่ให้ว่า... ขาแหลก
ทั้งๆที่หน้าก็บาน แก้มห้อยขนาดนี้ ไม่รู้ทำไมผู้คนถึงต้องตกใจเวลาเห็นเรากิน จริงๆเป็นคนกินช้าค่ะแต่กินได้นาน ได้เรื่อยๆ... และ เยอะ... พูดแล้วก็คิดถึงวรรณที่เภสัชจุฬา กินข้าวกลางวันกับวรรณอร่อยมากๆเพราะกินกันแบบไม่ต้องเกรงใจหรืออายใครเลย ยิ่งวันไหนพี่แดงเภสัชมหิดลมาแจมด้วย วันนั้นอาหารเต็มโต๊ะทู๊กที (โต๊ะยาวโรงอาหารอะ ปกติเค้านั่งกันได้แปดคน) คิดถึงองุ่นด้วย เคยไปสั่งคนละสองจานที่ไอฮ็อป พนักงานเสิร์ฟมาแกล้งมุดใต้โต๊ะ หาว่าเราแอบเทอาหารทิ้ง ดูถูกกันไปหน่อยม้าง...

หน้าไม่ให้ว่า... ชอบทำกับข้าว
ใครไม่เคยเห็นก็จะนึกภาพไม่ค่อยออก (ทำไมอ่า ฉันมันดูคุณนายมากหรือไง) กว่าแม่จะเชื่อยังใช้เวลาพิสูจน์ตั้งนานใช่มั้ยคะแม่ คิคิคิ เวลาทำนู่นทำนี่กินจะชอบมีคนทักว่าทำเองจริงเหรอ เคยทำขนมจีบแล้วเจียเพื่อนคนจีนไม่เชื่อว่าทำเอง คาดคั้นอยู่ทั้งวันว่าไปซื้อร้านไหนมา ธ่อ... แม้แต่คุณอาณรงค์เจ้าของร้านอาหารไทยที่เคยทำงานอยู่สมัยเรียน ทำกับข้าวไปโชว์คุณอายังตกใจ แหม คุณอาขา ถึงคุณอาจะงุบงิบสูตรเก่งแต่หนูขโมยสูตรเก่งกว่านะค๊า ฮ่าฮ่าฮ่า หัวเราะยังไม่ทันจะสุด ตะหลิวบินมาเฉี่ยวหัวไปนี๊ดเดียว

หน้าไม่ให้ว่า... เล่นดนตรีไม่เป็น
จะว่าไปก็ไม่เกี่ยวกับหน้าหรอกค่ะ แต่เป็นนิ้วมือ มีคนชอบบอกว่านิ้วมือยาวแบบนี้ต้องเล่นเปียโนหรือเครื่องดนตรีอะไรแน่ๆ แต่ไม่เป็นซักอย่างหรอกค่ะ แค่ร้องยังเพี้ยนเลยอ่ะ (แต่ก็ยังชอบร้อง...) เลยหันมาเอาดีทางคีย์บอร์ดดีกว่า ไม่ใช่คีย์บอร์ดโด่เรมี้นะคะ แต่เป็นคีย์บอร์ดหน้าคอมพ์ ไม่แช็ตก็ปั่นบล็อกเนี่ยแหละ เมื่อก่อนจากพิมพ์ไทยไม่ได้เลย เดี๋ยวนี้นะ แน่จริงมาพิมพ์แข่งกันเอาม๊ะ เอาม๊ะ

หน้าไม่ให้ว่า... ขี้โมโห
อันนี้ต้องคนใกล้ชิดจริงๆค่ะถึงจะรู้ คนอื่นๆมักจะคิดว่าเป็นคนใจเย็น ร่าเริง หัวเราะง่ายอยู่ตลอดเวลา (นั้นก็เกินไปนะ บ้าแล้วอ่ะงั้น) แต่ความจริงแล้วเป็นคนหงุดหงิดง่ายมากๆ โดยเฉพาะเวลาหิว อ้าว... ฮ่าฮ่าฮ่า จริงๆนะ หรือจะเป็นเพราะเวลานัดเจอเพื่อนๆส่วนใหญ่ก็คือไปกิน เลยไม่เคยหงุดหงิดให้เห็นมั้ง

หน้าไม่ให้ว่า... ทำงานคอมพ์
ตอนจะต่อโทคอมพ์ ไอแว่นเพื่อนที่เตรียมมันบอกว่า หน้าอย่างแกเนี่ยนะจะเรียนคอมพ์ ถามมันว่าทำไมหน้าชั้นมันเป็นไง เหม่ ไอ้เราก็คิดว่ามันจะบอกแกมันสวย หน้าไม่เนิร์ดพอ มันดันบอกว่าหน้าแกไม่ค่อยมีลอจิก มันออกไปทางกะลอจี๊มากกว่า เวงแล้วไหมล่ะ... ด่าเราไม่พอ ยังเห็นเป็นของกินอีก ฮ่วยยย

หน้าไม่ให้ว่า... สอบเทียบ
ไม่ใช่หน้าแก่นะค๊าาา เอิ๊กเอิ๊กเอิ๊ก แต่หน้าตาคงดูไม่เหมือนจะเป็นคนไขว่คว้า ตอนมอห้าอยู่ห้องควีน เพื่อนๆในห้องมีแต่คนจะไปสอบเทียบ ด้วยความไม่อยากจะเป็นแกะดำก็เลยต้องเอากะเค้าด้วย วันนึงไปกินข้าวกับเพื่อนมอสี่ อรเอาใบสมัครที่ฝากซื้อมาให้ เพื่อนคนอื่นเห็นเข้าก็ตกใจ (มันจะตกใจอาไรฟร๊ะ เอ็งก็สอบเหมือนกัน) มันว่าหน้าตาเฉื่อยๆ ไม่น่าจะเป็นคนกระตือรือร้นเลย ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ จริงๆเค้าก็พูดถูก เพราะที่ไปสอบก็ไม่ได้อยาก ไม่รู้จะรีบเรียนกันไปถึงไหน เป็นแฟชั่นที่งี่เง่าสิ้นดี

หน้าไม่ให้ว่า... อายุเท่านี้แย๊ว
กร๊ากกกก อันนี้ล้อเล่นๆๆๆ วุ้ย หน้าไม่(ให้ว่าจะ...)อาย เร้ย

แท็กใครต่อดี นี่ละกัน ยังไม่มีลูก มาโดนซะ
ปุ๊ก
อ้อย
แตง
เจเจ
เกตุ

แฮร์รี่พอตเต้อร์กับรถไม๊ฉบาย...

2007-07-16T23:11:00.000-05:00

Photo courtesy of www.movieweb.com

The Order of Phoenix - เยเย ตั้งแต่ The Goblet of Fire มาก็มีเรื่องนี้เรื่องแรกที่ดูแล้วรู้สึกคุ้มค่าตั๋วเจ็ดเหรียญ (ขนาดรอบกลางวันนะเนี่ย)

ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ พูดแบบนี้ใจร้ายไปหน่อยหรือเปล่า โทษทีค่ะ แต่ที่พูดงั้นคือเพราะไม่ค่อยได้ออกไปดูหนังโรงกันเท่าไหร่อ่ะ ไม่ใช่ไม่ชอบดูหนังนะคะ ช๊อบบบ ดูได้ดูดี เพียงแต่ไม่ได้เป็นแบบพอหนังเข้าปุ๊บก็จะต้องรีบไปดูปั๊บน่ะค่ะ แต่จะว่าไป... เมื่อก่อนก็เป็นนะแบบนั้น พอแต่งงานแล้วกลายเป็นเฉยๆ หรือว่าจะแก่... ฮื้อ ไม่ใช่หรอก ต้องเป็นผลข้างเคียงของเค้กแต่งงานที่กินเข้าไปแหงแซระ

แต่ก็ยังมีบางเรื่องค่ะที่ยังรู้สึกว่าอยากไปดู แฮร์รี่พอตเต้อร์ก็เป็นหนึ่งในบางเรื่องที่ว่า หนังโปรดของเดฟเลย เมื่อวันอาทิตย์กินข้าวกลางวันเสร็จกำลังล้างจาน เดฟก็เดินมาถามว่า "ไปดูแฮร์รี่พอตเต้อร์กันป้ะ" อารามงง ตอบไปว่า "ตอนนี้อ่ะน๊ะ" ไม่ใช่ไม่อยากดูหรอกค่ะ แค่ไม่คิดว่าเฮียจะชิงชวนก่อนแบบนี้ เลยกลายเป็นเข้าใจผิด แกตอบมาว่า "อืมม ไม่อยากดูก็ไม่เป็นไรนะ" ... เฮ้ยยย... ใครบอกกก??

รี๊บบบ...ล้างจานกับแต่งตัวเร็วทำลายสถิติโลกเลยค่ะพ่อแม่พี่น้อง

ไปถึงโรงหนังทันรอบบ่ายโมงพอดี แต่ตัดสินใจว่ารอรอบบ่ายสี่สิบดีกว่าจะได้เลือกที่นั่งดีๆ นั่งรอตั้งนาน ข้าวโพดคั่วซื้อมากะกินตอนดูหนัง เล็มไปเล็มมาหมดถุงหนังเพิ่งจะฉาย อุ๊เหม่ แฮร์รี่พอตเต้อร์นี่ไม่ใช่หนังเด็กๆแล้วนะคะเนี่ย (จริงๆตั้งแต่ภาคที่แล้วและ) หนังสนุกตื่นเต้นชวนติดตาม นั่งลุ้นตลอดเรื่อง ปวดฉี่แทบตายยังไม่ยอมลุกไปฉี่ แหะแหะ ดันกินโค้กเยอะไปหน่อยอ่ะ

Rewind (weekend); <-- กรี๊ดดด C++ ประโยคแรกตั้งแต่เรียนจบมา ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ

ศุกร์ที่สิบสาม ว่าแล้วเชียวว่ามันต้องมีอะไร น้องแฟนต้าป่วยค่ะ แวะไปห้างมาคุๆแถวบ้านดูกระถางจะมาย้ายมะกรูด พอออกมาอยู่ดีๆก็ขึ้นไฟเตือนว่าให้เช็ค VSC system (คือไรฟร่ะ) สงสัยน้องแฟนต้าไม่ชอบบรรยากาศที่จอดรถ คิคิคิ แต่จริงๆแล้วสงสัยพายุฝนฟ้าคะนองที่ขับรถฝ่ากลับบ้านเมื่อเย็นวันพฤหัสมากกว่าค่ะ มีอยู่ทีฟ้าร้องดังมากๆเหมือนอยู่ใกล้ๆ สั่นทั้งรถทั้งมือคนขับ (ใจเสาะพอกันแม่ลูก ฮ่วย) วันเสาร์ตอนสายๆเลยพาแฟนต้าไปหาหมอ เอ้ย ไปเข้าศูนย์ กลายเป็นว่าต้องทิ้งไว้ นี่วันจันทร์แล้วก็ยังแก้ไม่หายเลย ฮือ คิดถึงแล้วนะ หายเร็วๆเซ่

พอเอาแฟนต้าไปส่งศูนย์เสร็จก็หาอะไรหม่ำกัน ไปเจอร้านชื่อ Mediterranean Café & Bakery เห็นเค้ามีบุฟเฟ่ต์เลยอยากลอง ราคาหัวละ $8.99 ซึ่งตอนแรกคิดว่าแพงเหมือนกันแฮะ เพราะอาหารบนโต๊ะบุฟเฟ่ต์มีไม่เยอะ (ดันเอาไปเทียบกับซุปเป้อร์บุฟเฟ่ต์จีน หะหะหะ) แต่พอลงมือหม่ำแล้วถึงได้ตระหนักความจริงว่าบุฟเฟ่ต์ที่ดีไม่จำเป็นต้องมีอาหารมากมายเลย ขอให้อร่อยก็พอเพราะยังไงท้องเราก็ใส่ของกินเข้าไปได้เท่าเดิม สลัดร้านนี้สดและอร่อยมาก แต่อย่าไปสนใจนักเลยสลัด เนื้อค่ะเนื้อ รายการเนื้อร้านนี้อร่อยมากกก เนื้อย่างกับเนื้อ gyro ทั้งนุ่มทั้งหอมอร่อย ไก่ย่างก็สุดยอด กรอบนอกเปื่อยใน ยิ่งกว่านุ่มอีกค่ะ กัดปุ๊บล่อนออกจากกระดูกปรึ๊ดๆเลย มะเขืออบก็อร่อยมากๆ

ตกเย็นไปงานวันเกิดป๋าลอยด์ อิ่มหมีพีมันอีกแล้วค่า ไก่ย่างสูตรเด็ดของลอยด์กับปอเปี๊ยะทอดและขนมปังหน้าหมูของยุ้ยอร่อยเด็ดขาดเหมือนทุกปี แอบถามยุ้ยว่าลอยด์ใช้อะไรหมักไก่ ได้ความว่าซ้อสถั่วเหลือง ซ้อสพริก และก็สไปรท์ อ่า ต้องลองๆๆ แขกในงานส่วนใหญ่เป็นคนทำงานสายการบินค่ะ ทุกคนคุยสนุกเม้าท์แตกมากๆ ยิ่งเมาก็ยิ่งมันส์ เหอเหอ เวลาอยู่กับกลุ่มนี้แล้วรู้สึกเป็นเด็กอีกครั้ง (ฮาฮา ชอบอ่ะเด่ะ) เสียดายที่เจอกันก็ประมาณปีละหนเอง แขกคนไทยก็มีบ้างนะคะ แต่หม่ำๆอยู่เงยหน้าขึ้นมาหายไปไหนกันหมดและ ได้ข่าวว่าแอบไปเล่นป๊อกเด้งอยู่บ้านเพื่อนอีกหลังใกล้ๆ อ้าว เอิ๊กเอิ๊กเอิ๊ก...

อาหารอร่อย แต่อากาศ... ร้อนโคตะระ... นั่งตากแดดอยู่ไม่ถึงชั่วโมงตัวดำเกือบเท่าไก่ย่างป๋าลอยด์แล้วเนี่ย พอพระอาทิตย์ลับยอดต้นไม้ไปได้ก็ดีใจกันใหญ่ แต่ได้ไม่นานหรอกค่ะเพราะยุงมันออกมาลิงโลดแทน หลังบ้านยุ้ยเป็นป่า ยุงเยอะหนักเข้าไปอีก ทั้งยาทากันยุง ทั้งเทียนไล่ยุง ทั้งคบเพลิง เอามันไม่อยู่จริงๆ ท่าจะเป็นยุงขี้เมา ชอบกินเลือดระดับแอลกอฮอล์สูงๆ ฮ่าฮ่าฮ่า เฮอ... โดนยุงรุมกัดตอนถอนสะระแหน่ไปเมื่ออาทิตย์ก่อนนู้นเพิ่งจะหาย โดนอีกและ กลับบ้านมาทั้งอ้วนทั้งดำ แถมยังเป็นตุ่มๆเกายุกยิกอีก หมดกัน

ปูจ๋าฝรั่ง...

2007-07-04T22:33:00.000-05:00

วันหยุดสี่กรกฎาปีนี้ ทำตัวขี้เกียจกันทั้งวันเลยค่ะ (หะหะหะ โอ๋เพิ่งจะชมอยู่หมาดๆ ดีแตกซะและ) พาหร่งพาเหรด พลุเพลอะ ไม่ได้ดูซักอย่าง แม้แต่ถ่ายทอดในทีวียังไม่ได้ดูเลย แต่เอ้อ! ได้ดูรายการแข่งกินฮ็อตด็อกประจำปีที่นิวยอร์คค่ะ ทาเครุ โคบายาชิ หนุ่มญี่ปุ่นแช้มป์หกสมัยก็มาป้องกันตำแหน่งทั้งๆที่เพิ่งผ่าฟันไปไม่นาน แต่แล้วก็ต้องเสียตำแหน่งแช้มป์ให้กับโจอี้ เชสต์นัท ไปจนได้ แต่ถึงยังงั้นทั้งคู่ก็ทำลายสถิติกันขาดลอย สถิติโจอี้เคยทำไว้(จากรายการแข่งที่อื่น) 59 อันครึ่ง วันนี้ทาเครุจัดการไป 63 อัน แต่โจอี้เล่นด๊วบไปได้อีกสามอันก่อนจะหมดเวลาเป็น 66 อัน ทั้งหมดนี้กินกันภายใน 12 นาทีค่ะ แม่เจ้าโว๊ยยย...

แต่ถึงจะขี้เกียจๆ มื้อเย็นวันนี้ก็เป็นมื้อพิเศษเลยค่ะเพราะว่าเดฟทำปูจ๋าฝรั่งให้หม่ำ เรื่องของเรื่องคือปิ๊ก น้องสาวแสนสวยถามถึงปูจ๋าสูตรแม่เดฟไว้ในบล็อก จริงๆแล้วที่เดฟทำเค้าไม่ได้ตามสูตรแม่เค้าหรอกอ่ะค่ะ แต่ลอกสูตรมาจากเว็บของฟิลลิปส์ เพราะสูตรแม่เค้าใส่พริกหวานกับเซลเลอรี่ เดฟเค้าว่ามันทำให้รสปูเจือจาง ฮ่าฮ่าฮ่า อ้อ อีกอย่างคือสูตรฟิลลิปส์ไม่ต้องอบก็ได้ค่ะ ง่ายดี พอออกปากถามสูตร เดฟเลยใจดีบอกว่าเดี๋ยวทำให้ดูโลด เย้ๆๆ เอาใจน้องสะไป๊ว่าที่คุณแม่คนใหม่น่าดูเลยนะนี่ (เอ่ะ หรือน้องมะเอีย ต้องเรียกว่าอะไรเนี่ย)

ส่วนผสม
- เนื้อปูก้อนโตๆ 1 ปอนด์
- ไข่ไก่ 1 ฟอง
- ผงมัสตาร์ด 1/4 ช้อนชา
- มายองเนส 2 ช้อนโต๊ะ
- น้ำมะนาวเหลือง 1 ช้อนชา
- มัสตาร์ดเหลว 1 ช้อนโต๊ะ
- เนยละลาย 1 ช้อนโต๊ะ
- ขนมปังป่น 1/2 ถ้วย
- ซ้อสวูสเต้อร์ไชร์ (Lea & Perrins) 2 ช้อนชา
- เกล็ดผักชีฝรั่ง (parsley) 1 ช้อนชา
- ผง Seafood Seasoning 1 ช้อนชา (เดฟใช้ Old Bay แต่ถ้าไม่มีไม่ใส่ก็ได้)

วิธีปรุง

- ผสมส่วนผสมทุกอย่างยกเว้นเนื้อปูในชามอ่าง พอเข้ากันดีเติมเนื้อปูแล้วเอาพายค่อยๆตะล่อมให้เข้ากัน อย่าบี้แรงเดี๋ยวเนื้อปูจะแตกเละ

- เอามือปั้นเป็นก้อนๆ เล็กใหญ่ตามศรัทธาค่ะ ที่บ้านกินเก่ง (ตะกละนั่นเอง) เลยปั้นใหญ่หน่อย อิอิ

- ตั้งกระทะไฟกลาง ใส่น้ำมันไม่ต้องมากแล้วเอาปูลงทอดให้เป็นสีน้ำตาลทั้งสองด้าน ถ้าไม่ทอดจะอบที่ 375F นาน 12-15 นาทีก็ได้ค่ะ สูตรบอกให้อุณหภูมิกลางชิ้น 165F แต่เราไม่ได้สนใจอ่ะ (อ้าว...)

จัดจานเสิร์ฟ
ที่บ้านชอบหม่ำกับข้าวผัดเนย แอสพารากัสลวก แล้วก็ค็อกเทลซ้อสค่ะ ทำง่ายๆ

ข้าวผัดเนย:
พอเอาปูที่ทอดเสร็จขึ้นก็ใส่ข้าวสวยลงในกระทะใบเดิม ผัดกับเนยเร็วๆ โรยพริกไทยดำหน่อยก็เสร็จแล้วค่ะ ถ้าอยากใส่แครอทหรือเม็ดถั่วลันเตาลงในข้าวด้วยก็ได้ค่ะ

แอสพารากัสลวก ก็ทำง่ายๆเหมือนกันค่ะ ตั้งน้ำเดือดในกระทะแล้วก็ใส่แอสพารากัสลงลวก พอเขียวสวยดีก็ยกลง เทน้ำทิ้งไปแล้วก็ใส่เนยลงผัดแป๊บนึง

ค็อกเทลซ้อส:
ผสมซ้อสมะเขือเทศกับ horseradish บด บีบน้ำมะนาวเหลือง ปรุงรสด้วยเกลือและพริกไทย อันนี้ไม่มีสัดส่วนอ่ะค่ะ ชิมเอาตามชอบ ตัวใครตัวมันแล้วกัน (เอ๊ะ กวนทรีนหรือเปล่า...)

สุดท้ายเก๊าะจัดทุกอย่างใส่จาน แล้วก็หม่ำๆๆๆๆ เลยค่า

ไอติมโมจิ...

2007-07-01T18:17:00.000-05:00

ตกลงว่านี่มันหน้าร้อนหรือยังคะเนี่ย อากาศเปลี่ยนซะจนหลงฤดูไปหมดแล้ว ฤดูใบไม้ผลิปีนี้ก็สั้นซะจนดอกไม้ที่ซื้อมาลงก็เหี่ยวแห้งหัวโตไปตั้งแต่ต้นเมษาแน่ะค่ะเพราะมันร้อนเกิน ยังไม่ถึงกลางเดือนมิถุนาดีอุณหภูมิก็พุ่งขึ้นไปเก้าสิบฟาเรนไฮต์แล้ว (ประมาณสามสิบสองเซลเซียสน่ะค่ะ) แล้วจู่ๆฝนก็กระหน่ำลงมาทุกวันๆ ปริมาณน้ำฝนปีนี้เกินหน้าเกินตาปริมาณน้ำสองปีก่อนรวมกันไปแล้วค่ะ เมื่อวานนะ ได้ยินวิทยุบอกว่าลมหนาวจะมาอีกแน่ะ...

เหอเหอเหอ นี่ละค่ะเท็กซัส ยี้ฮ่าาา

ไม่รู้ใครเป็นบ้างนะคะ ไม่ว่าจะหนาวจะร้อนยังไงก็กินไอติมได้ไม่มีเกี่ยงงอน กินไปเหลือบดูจำนวนแคลอรี่ข้างกล่องไป เอิ๊กส์ มันน่ากลัวซะนี่กระไร แต่ใจเราน่ะน่ากลัวกว่าอีก เพราะขนาดเห็นเลขแคลอรี่อยู่ตำตา ยังแกล้งทำเป็นโรคใจลอย ชื่อคล้ายๆไทรอยด์ แต่น่ากลัวกว่า เพราะลอยไปลอยมาแผล็บเดียวไอติมหมดถัง ถังใหญ่ถังเล็ก กินรวดเดียวหมดได้เหมือนกัน ฮ่าฮ่าฮ่า

แต่วันนี้ค้นพบไอติมแบบใหม่ค่ะ จริงๆแล้วอรและสาวๆ (แปลว่าอรไม่สาวแล้ว จ๊ากกก เดี๊ยะโดนๆ) พูดถึงมาพักนึงและ แต่ไม่เคยเห็นขายที่ไหนซะที หรือเราจะตาถั่วหรือไม่ตั้งใจหาให้เจอเองก็ไม่รู้ ปรากฏว่าไปเจอที่ตลาดเอเชียใกล้ๆบ้านเองค่ะ อิอิ ไหนๆเจอแล้ว จะให้ความสงสัยค้างคาใจอยู่ไปไย ต้องสอยมาลอง...

มีหลากหลายรสจังเลย มีทั้งรสถั่วแดง ชาเขียว มะม่วง เผือก แล้วก็รสเบสิคๆอย่างวานิลลา สตรอเบอรี่ กับช็อคโกแลต เล็งๆอยู่พักนึง อ่ะ เอารสถั่วแดงแล้วกัน ไม่เบสิคเกินไม่แอ๊ดว้านซ์เกิน เดฟกินได้ เอาไปลองกล่องนึงก่อน ชอบค่อยมาซื้อใหม่ ร้านอยู่ใกล้บ้านแค่นี้เอง

กล่องนึงมีก้อนแบบนี้อยู่หกก้อน(เอง)ค่ะ แพ็คมาอย่างสวยเลย ทำให้คิดว่าแพ็คไม่ต้องสวยแต่ใส่ไอติมเพิ่มอีกหน่อยได้มั้ยอ่า... (งกกินอีกและ) ส่วนเจ้าก้อนๆนี่ก็คือเป็นไอติมอยู่ข้างใน แล้วก็หุ้มด้วยแป้งโมจิเหนียวๆนุ่มๆ เหมือนขนมโมจิญี่ปุ่นน่ะค่ะ เคี้ยวหนุบๆหนับๆ อร่อยยยยจังเลย ถามเดฟว่าฮันนี่ชอบมั้ย เดฟบอกอร่อยดีแต่ไอเจ้าแป้งหนุบหนับนี่มันติดฟันเหล็กง่า... (อ้าว งี้ที่เหลือก็เสร็จเราดิ คิคิ)

ส่วนราคา คำนวนดูแล้วแพงไม่หยอกเลยนะคะเนี่ย หกก้อน $4.29 คิดเป็นเงินไทยก็ก้อนละยีบเจ็ดบาท โฮ๊ยยย แต่เออ ก็ดีเหมือนกันนะคะ เพราะเลขแคลอรี่อย่างเดียวมันหักห้ามใจ(ลอย)ไม่อยู่ ถ้าคอยคิดว่า ยีบเจ็ดบาท ยีบเจ็ดบาท จะได้ค่อยๆเล็ม ไม่กินเยอะเนอะ (อืมมม ความงกนี่ มันก็มีดีอย่างนี้นี่เอง)

แท็ก ภาคสาม...

2007-06-19T22:20:00.000-05:00

หลังจากแท็กที่แล้ว โซ่แท็กก็ขาดสะบั้นลงเพราะเหยื่อแท็กไม่ยอมเล่นซะงั้น ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เข้าใจว่าหลายคนได้ไปมีภารกิจใหญ่หลวง เป็นที่น่าตื่นเต้น (คนยังไม่มีก็เล่นแท็กต่อปาย...) จริงๆแล้วก็ดีเหมือนกันนะเพราะโดนแท็กแล้วเหมือนถูกบังคับให้เขียน เขียนน่ะไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ แต่เขียนเรื่องที่ไม่ได้คาดหวังมาก่อนนี่มัน... เจ็บสมองง๊ะ

แต่พอไม่ได้เล่นนานๆก็เริ่มคิดถึง เหมือนแพรวจะรู้ใจส่งการบ้านมาให้ทำ หัวข้อคราวนี้คือ 'ห้าสิ่งดีๆที่นึกถึงแล้วสุขใจ' ฟังดูเหมือนง่ายๆเลยเนาะคะ ปกติก็เป็นคนแฮปปี้ง่ายอยู่แล้ว แค่โยนกระดูกให้ชิ้นก็ดีใจกระดิกหาง (เอ้ย นั่นมันหมา...) แต่พอตาเหลือบไปเห็นข้อแม้ว่า ต้องเป็นอะไรกุศลๆหน่อยนะ ไม่เอาประเภทกินซูชิมาราธอน โอ้... ยากยากยากยาก...

อ่ะ พยายามคิดๆๆ... โป๊ะ!!! สมองแตก ฮ่าฮ่าฮ่า ย๊างงงง

ไปวัดไปวา

จริงๆไม่ใช่คนที่ไปวัดเป็นประจำหรอกค่ะ แต่ถ้ามีโอกาสก็พยายามไป หลายๆคนเชื่อว่าการจะเป็นคนดีนั้นอยู่ที่จิตใจ ไม่จำเป็นต้องเข้าวัดเข้าโบสถ์ก็เป็นคนดีได้ ก็จริงนะคะ แต่นั่นต้องสำหรับคนที่ฝึกจิตได้เก่งๆมั้ง เพราะสำหรับตัวเองแล้วถ้าได้ไปวัดจะทำให้รู้สึกดีขึ้นมาจริงๆ ศาสนานี่เป็นสิ่งนามธรรมนะคะ ยากที่จะเข้าใจ เหมือนศิลปะแอ๊บสแตร็คท์น่ะ พอทำให้เป็นรูปธรรม คนสามารถมองเห็น จับต้องได้ (ยกเว้นพระนะ ผู้หญิงห้ามจับ) ก็สามารถทำให้เข้าใจและเข้าถึงได้ง่ายขึ้น การมีวัดมีพิธีทางศาสนาก็คงเพื่อการนี้ด้วยกระมัง ไม่รู้หรอก คิดเอาเองอีกละ

ที่อเมริกาก็มีอยู่สองวัดที่ไปบ่อยๆ วัดพุทธดัลลัสจะชอบมีงานฉลองมีพิธีในวันสำคัญทางศาสนาและวันหยุดไทยอื่นๆ ไปวัดนี้สนุกดีค่ะ นอกจากทำบุญใส่บาตรแล้วก็ได้ดูกิจกรรมเด็กๆ ดนตรีไทย แต่ส่วนใหญ่ใจจะไปจดจ่อที่ของกินที่วางขายกันเยอะจนเลือกกินไม่ถูก (จริงๆไม่อยากเลือกเลย อยากกินหมดทุกอย่าง) ส่วนอีกวัดนึงคือวัดเคลเล่อร์ ซึ่งเงียบๆไม่วุ่นวายและผู้คนไม่อวดศักดากันอย่างที่วัดดัลลัส ถ้าตั้งใจจะไปทำบุญจริงๆละก็จะไปวัดเคลเล่อร์นี่ละค่ะ แต่ยังไงทั้งสองวัดพอไปแล้วก็สุขใจออกมาทั้งนั้น วัดนึงอิ่มบุญ วัดนึงอิ่มท้อง ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ

ทำบุญบ้าน

เป็นปกติสำหรับคนไทยที่พอย้ายเข้าบ้านใหม่ก็จะต้องมีการทำบุญบ้าน เพราะเราเชื่อกันว่าทุกบ้านมีเจ้าที่เจ้าทาง การทำบุญบ้านเป็นการแสดงความเคารพต่อเจ้าที่ ขออนุญาตเข้ามาอยู่อาศัย และขอให้เจ้าที่คุ้มครองผู้อยู่อาศัยให้ปลอดภัยจากสิ่งร้ายๆ และพระสงฆ์ที่นิมนต์มาทำพิธีก็จะสวดมนต์อวยพรให้บ้านเต็มไปด้วยความสงบสุขและความเจริญรุ่งเรืองด้วย ตอนที่ซื้อบ้านหลังที่อยู่นี่ก็ได้ไปนิมนต์พระจากวัดเคลเล่อร์มาทำพิธีให้ จำที่พ่อกับแม่ทำบุญบ้านครั้งสุดท้ายได้เลาๆ แต่มันก็นานนนมาแล้วเลยจำรายละเอียดไม่ได้ โชคดีได้หลวงพี่เสมอเป็นโค้ชให้ หลวงพี่เหมอทั้งจัดการเป็นธุระ จัดอุปกรณ์ให้ยืมทุกอย่างตั้งแต่กระโถนยันโต๊ะหมู่ แล้วก็ซ้อมบทสวดมนต์ที่ต้องใช้ในพิธีให้ด้วย โค้ชแม้กระทั่งอาหารอะไรเหมาะกับสุขภาพหลวงปู่ พอหลวงพี่บอกยังงั้นก็ตื่นเต้นใหญ่ หลวงปู่เพชรให้เกียรติมาร่วมพิธีด้วยล่ะค่ะ ดีใจจัง

วันงานหลวงพี่เหมอเห็นท่าทางถวายของกันเก้งๆก้างๆ เลยโดนดุว่า ไปวัดกันซะมั่งนะโยม... ง่า... เออ แต่ตั้งแต่วันนั้นมานะ เสียงกุกๆกักๆที่เคยได้ยินตอนดึกๆมันหายไปเลยแฮะ คิดไปเองป่าวเนี่ย

ทานมังสวิรัติ

ป่าวค่ะป่าว ไม่ได้ถึงขนาดกินแบบถาวรหรอกค่ะ คือมีผลการวิจัยไม่ทราบแหล่งที่มาบอกว่า คนเลือดกรุ๊ปโอเนี่ยต้องกินเนื้อ ไม่ควรกินมังสวิรัติ เลยยอมเชื่อสนิท(เพราะเข้าทาง ฮ่าฮ่าฮ่า) จริงๆน่ะเป็นคนชอบ (โปรดสังเกตุเน้นตัวหนาสีแดงขีดเส้นใต้ด้วยอ่ะ) กินเนื้อสัตว์มากๆ ผักก็กินค่ะแต่ขาดเนื้อไม่ได้ แต่มันจะมีบางทีนะคะที่รู้สึกอยากกินผักๆบ้าง คงเป็นเพราะธรรมชาติช่วยสร้างสมดุลย์เวลากินเนื้อมากไปละมั้งคะ แต่กว่าธรรมชาติจะออกโรงร่างกายมันก็จะออกอาการซะแล้ว ผิวจะแห้งๆ สิวขึ้น แล้วยังอึ๊ไม่ออกอีกต่างหาก ก็เลยวางแผนบังคับตัวเองซะเลยว่ากินมังสวิรัติอาทิตย์ละหน เลือกกินเอาวันพระนี่ละค่ะเพราะก็มาประมาณอาทิตย์ละหนเหมือนกัน ไม่มีเหตุผลอ่ะค่ะว่าทำไมต้องวันพระ ทำให้มันยากไปอย่างงั้นแหละ (ยากที่จะจำ เผื่อลืมกิน เฮ้ยยย ไม่ช่ายยย)

โชคดีที่เดฟเป็นคนชอบทานผักอยู่แล้วเลยไม่มีปัญหาอะไร กินแล้วก็รู้สึกร่างกายโปร่งๆขึ้น (ไม่ใช่มองทะลุได้น่ะ) และไม่อ้วนดีด้วย นี่ก็กินมาครึ่งปีแล้วตั้งแต่ปีใหม่ จริงๆเป็นความตั้งใจตอนปีใหม่ข้อแรกและเดียวที่สามารถทำได้นะเนี่ย หะหะ

สู้สู้ เพื่อความถูกต้อง

ตอนจบเภสัชก็ไปทำงานใช้ทุนที่โรงพยาบาลจุฬาอยู่สองปีค่ะ โรงบาลจุฬานี่ ด้วยความที่เป็นโรงเรียนแพทย์ด้วยก็เลยมีหมอฝึกหัดที่เค้าเรียกกันว่าเอ๊กซ์เทิร์นเต็มไปหมด (ฝรั่งเรียกอินเทิร์น ของเราไหงกลายเป็นเอ๊กซ์เทิร์นไปได้ไม่รุ) เวลาที่หมอเอ๊กซ์เทิร์นลงตรวจนี่ ห้องยาต้องใช้ความระมัดระวังอย่างมากเพราะมีโอกาสที่หมอสั่งยาไม่ถูกเหมือนกัน แล้ววันนึงก็เจอแจ๊คพ็อตเข้าจนได้ ตอนนั้นประจำอยู่ที่คลีนิคเด็กและก็มีหมอเอ๊กซ์เทิร์นมาตรวจหลายคน ในขณะที่ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติ รับใบยา จัดยา จ่ายยา อยู่อย่างงั้นเหมือนโรงงาน ก็มาสะดุดที่ใบนึง สั่งยาน้ำแก้อักเสบให้กิน 3 ช้อนชาวันละ 3 ครั้ง ทำไมไม่บอก 1 ช้อนโต๊ะ สงสัยลืมแปลง แต่มันเยอะอยู่นา หรือจะเป็นเด็กโตแต่ไม่ชอบกลืนยาเม็ด เงยหน้ามองๆก็ไม่เห็นเด็กโต เลยลองประกาศเรียกชื่อดูจะถามว่าคนไข้อายุเท่าไหร่ (คือสมัยนั้นใบยายังไม่พิมพ์ออกจากคอมพ์ ในใบยามีเขียนแต่ชื่อคนไข้ ไม่มีอายุ น้ำหนัก หรือข้อมูลอื่นๆ ประวัติคนไข้ก็ไม่ส่งมาห้องยาด้วย น่ากลัวมั้ยอ่ะ...) ปรากฏว่าเป็นเด็กเบบี้ไม่ถึงขวบอ่ะค่ะ เหวอ... ไม่ดีแล้ว โทรหาหมอดีกว่า แต่จนแล้วจนรอด หมอก็ไม่ยอมแก้ใบยา บอกว่าถูกแล้ว (มันจะถูกได้ไงว๊ะ) ที่หนักคือไม่ยอมมาพูดโทรศัพท์เองด้วย บอกผ่านพยาบาลอยู่ได้ น่าเบื่อมาก

ไอ้เราก็พยายามรักษาหน้าหมอเต็มที่แล้ว แต่หมอดันเล่นแง่เองนะ เลยหมดความอดทน นี่คนไข้อื่นก็รอยาอยู่เป็นตับ (... ทำไมต้องเป็นตับ ไม่เป็นไส้เป็นไต อืม ช่างเหอะ) เลยคว้าตำรายาเล่มใหญ่กว่าเยลโล่เพจเจสเดินบุกออฟฟิศหมอซะเลย ยังเถียงอีกอ่ะว่านี่ไง 45 mg ต่อน้ำหนักตัวหนึ่งกิโล เด็กแปดโลกว่าๆก็ประมาณ 380 mg ยาน้ำช้อนชาละ 125 mg ก็สามช้อนถูกแล้วไง... คิดเลขเก่งมากค่ะหมอ แต่หมอลืมดูนะคะว่าไอ้โดสนี้มันต่อวันค่ะ ให้กินวันละสามครั้งก็หารสามด้วยสิคะ...ยะ...โว้ย ที่รู้สึกดีนี่ไม่ใช่เพราะชนะหมอหรอกค่ะ (อ่ะ... จริงๆก็มีบ้างนิดโหน่ย แหะแหะ) แต่รู้สึกดีที่ได้ช่วยชีวิตเด็กไว้อ่ะ

หมอเอ๊กซ์เทิร์นน่ารักๆก็มีค่ะ แต่ที่ไม่น่ารักนี่แหม๊... คือถ้าเก่งจริงๆเลยก็แล้วไป เค้าก็คงมีสิทธิ์จะวางก้ามของเค้า แต่ไอ้พวกไม่เก่งแล้วยังทำตัวไม่น่ารักอีกนี่มัน... ฮึ๊ยยย (เอ๊ะ ไหนว่าหัวข้อเรื่องที่นึกถึงแล้วสุขใจไม่ใช่เหรอ ไหง...)

กะดึก อยู่ก็ลึกในซอยเปลี่ยว

ช่วงที่ทำงานที่จุฬาก็มีอีกเรื่องที่ดีใจที่ได้ทำ นั่นก็คือการอยู่เวรดึกค่ะ ตามกฎแล้วเภสัชทุกคนต้องเวียนกันมารับเวรดึก เภสัชทั้งหมดก็มีอยู่สามสิบคน มันก็ตกแค่เดือนละหนต่อคนเอง แต่ก็มีหลายคนค่ะที่จ้างมือปืนมาขึ้นเวรแทน ด้วยเหตุผลส่วนตัวต่างๆกันไป อย่างเช่นมีครอบครัวมีลูกเล็กๆต้องดูแล สุขภาพไม่เอื้ออำนวย มีงานพาร์ทไทม์ มีร้านขายยา หรือแม้กระทั่งไม่ถูกกับผู้ช่วย (อ้าว...) ส่วนตัวเองไม่มีอะไรนอกจากงานพาร์ทไทม์ ซึ่งก็ไม่ได้ทำทุกวัน สับหลีกเดือนละครั้งได้สบายบี๋สบีโบ๋ ถึงเวรดึกจะหลายชั่วโมงกว่างานพาร์ทไทม์ทั้งๆที่จ่ายน้อยกว่า แต่ก็ตัดสินใจมาเข้าเวรเอง ลองไม่งกดูซักครั้ง ฮี่ฮี่ฮี่

เวรดึกนี้ต่างกับงานห้องยาในคลีนิคตอนกลางวันลิบลับเลยค่ะ ได้เรียนรู้อะไรเยอะแยะ ยาในห้องเวรถึงจะมียี่ห้อและรูปแบบน้อยกว่าแต่ก็มียาครบเกือบทุกโรค ห้องฉุกเฉินด้วยความว่ายุ่งมากๆ เวลามีคำถามเกี่ยวกับใบยาก็โทรต่อหมอได้โดยตรง คุยกันรู้เรื่อง จีบได้ (แว๊กส์ ล้อเล่น)ไม่ต้องผ่านด่านพยาบาลอรหันต์ให้เสียเวลา ที่สำคัญ... ไม่ค่อยมีเอ๊กซ์เทิร์น (สวรรค์ทรงโปรด วู้ยฮู้ยยย)

การทำงานในห้องเวรก็ขึ้นอยู่กับสไตล์ของเภสัชล่ะค่ะ เภสัชบางคนชอบให้ผู้ช่วยรับใบยา คิดราคา เก็บเงิน และจ่ายยา ส่วนเภสัชเองก็จัดยาตามใบสั่ง แต่ของตัวเองเป็นตรงกันข้ามค่ะ จะชอบรับใบยาเองมากกว่า แล้วให้ผู้ช่วยจัดยามา แล้วเราเช็คและส่งให้คนไข้ ที่ทำแบบนี้เพราะว่าจะได้ตรวจใบยาก่อนจะคิดเงิน เผื่อมีอะไรผิดจะได้ไม่ต้องมาคืนเงินหรือเก็บเงินเพิ่มให้เสียเวลาอีก แถมตัวเองจัดยาเองไม่มีใครเช็ค ดึกๆง่วงขึ้นมาจัดผิดละซวยเลย แบบนี้อย่างน้อยมีสองคนเห็น เป็นการเช็คความปลอดภัยด้วย ส่วนผู้ช่วยก็ได้หัดอ่านใบยา ได้รู้จักยา คิดให้เองเสร็จสรรพว่าเป็นประโยชน์กับเค้าเองนะ น่าจะชอบใจ แต่ส่วนที่รู้สึกดีมากที่สุดคือเวลาจ่ายยาเอง ได้อธิบายการใช้ยา ได้กระตุ้นให้คนไข้ถามคำถามอะไรที่ข้องใจ (เกี่ยวกับยานะ ข้องใจทำไมแฟนผมทิ้งนี่ ข้อยบ่ฮู้...) ถึงไม่มีคำถามอะไรก็คุยกันไต่ถามสารทุกข์สุขดิบไปตามเรื่อง คือรู้สึกว่าคนไข้ใช้เวลาอยู่ในห้องฉุกเฉินหลายชั่วโมงท่ามกลางบรรยากาศวุ่นวายๆ หมอพยาบาลก็อารมณ์ไม่ดี คนไข้น่าจะได้รับการเอาใจใส่ที่ดีบ้าง ในเมื่อห้องยาเป็นด่านสุดท้ายที่คนไข้จะแวะมา ก็อยากจะทำอะไรให้คนไข้กลับบ้านไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มนะ

แต่นึกถึงเวรดึกแล้วก็ มีบางทีเหมือนกันนะคะที่น่ากลัวๆ โดยเฉพาะหลังเที่ยงคืนที่มันจะมืดๆเงียบๆ นานๆจะมีคนไข้มาซักคน คนไข้บางคนชอบย่องมาเงียบๆ แบบเงยหน้ามาอีกทีเจอมายืนซึมกระทืออยู่ที่หน้าต่าง เค้าคงไม่ได้ตั้งใจแกล้งหรอกค่ะ แต่มันโตะใจโหมะเลยหนะเว้ย...

วันเพ็ญเดือนหก ช่ะช่ะช่ะ...

2007-06-10T21:09:00.000-05:00

... วันวิสาขะ ช่ะช่ะช่ะ... พระสิทธัตถะ ประสูติศรี๊...
ใต้ร่มโพธิ์ใหญ่ ช่ัะช่ะช่ะ... ลันลั้นลันหล่า (โทษทีจำเนื้อไม่ได้) ช่ะช่ะช่ะ...
ลันลั้นลันหล่า (จำไม่ได้อีก) พระอริยสัจธรรม...

ถึงวันวิสาขบูชาทีไรเป็นให้ต้องคิดถึงน่องเจี๊ยบก่นงามทุกที (ง่า... ออกเสียงคำเมืองถูกหรือเปล่า จะบอกว่าน้องเจี๊ยบคนงาม ไม่เกี่ยวกับน่องและก้นนะ) สมัยเรียนหนังสืออยู่ที่เดนตั้น น้องเจี๊ยบสอนให้ร้องเพลงชะชะช่าเพลงนี้ ยิ่งร้องยิ่งมันส์ ว่าแล้วทั้งน้องเจี๊ยบ ทั้งพี่เยาว์ และตัวเองด้วย รูมเมทสามสาวสามวัยก็ใจตรงกัน ลุกขึ้นเต้นซะเลย

แบบว่า... ลืมตัวชั่วขณะว่าเพลงศาสนา ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ

สองอาทิตย์ก่อนไปวัดมาค่ะ (โหย เพิ่งจะมาเล่า แหะแหะ มัวแต่ติดละครค่ะ ใครไม่รุชวนให้ดู คิคิคิ) จริงๆน่ะคิดว่าวัดจะมีงานวันอาทิตย์หลังวันวิสาขะเพราะวันวิสาขะปีนี้ตรงกับวันพฤหัส แต่อยากเอาน้องแฟนต้าไปให้หลวงปู่ช่วยเจิมเป็นศิริมงคล ก็เลยอ่ะงั้นไปล่วงหน้าแล้วกัน คนจะได้ไม่เยอะและหลวงปู่จะได้ไม่เหนื่อย ปรากฏว่าพอไปถึงวัด รถจอดเต็มอีกและ อะไรเนี่ย เดินงงๆเข้าหอฉันไป โอ้โห ผู้คนตรึม... สรุปว่าวัดจัดงานวิสาขบูชาวันนั้น แป่ว อย่างงี้จะได้เจิมมั้ยละนี่ แต่ไม่เป็นไร ไม่ได้เจิมก็ค่อยมาใหม่วันหลัง

ตอนที่เดินเข้าไปกำลังมีพิธีใส่บาตรอยู่ ข้างนอกฝนตกเลยต้องย้ายมาข้างใน ด้วยความว่าหอฉันไม่ใหญ่มากและคงไม่ได้คาดการไว้ก่อนเลยไม่ค่อยเป็นระเบียบเท่าไหร่ ใครเพิ่งมาถึงตรงไหนว่างก็นั่งจ่อมลง ทั้งหลวงปู่ หลวงตา หลวงพ่อ หลวงพี่ ท่านก็ใจดีเดินวนไปวนมาจนได้ใส่บาตรกันถ้วนทั่ว หลังจากนั้นก็เริ่มพิธีสวดบูชา ถวายอาหารและเครื่องสังฆทาน และก็ทำวัตรเช้าตามปกติ วันนี้มีการถวายผ้าป่าด้วยค่ะ เป็นกองผ้าป่าไปช่วยสร้างอุโบสถที่วัดไทยในออสติน มีพี่สาวคนนึงหิ้วตะกร้าขนมมาขาย ขนมไม่มีราคา อยากให้เท่าไหร่ก็เอาใส่กองผ้าป่า อืมมม ไอเดียดีจัง อิ่มอร่อยและได้บุญ แต่ซื้อไม่ทันค่ะ คนมารุมซื้อแป๊บเดียวเกลี้ยง

'ผ้าป่า' แปลตรงตัวคือผ้าที่อยู่ในป่า (จะแปลทำไมเนี่ย...) คือในสมัยก่อนพระภิกษุออกไปแสดงธรรมเทศนานอกวัดมากกว่าที่จะอยู่ในวัด ผู้ใจบุญอยากให้พระได้มีผ้านุ่งห่มก็เอาผ้าไปแขวนไว้ตามต้นไม้ในป่า เหมือนกับว่าทอดทิ้งแล้ว ไม่มีเจ้าของ (ถึงได้เรียกว่าทอดผ้าป่าไงนิ) พระผ่านไปมาก็สามารถชักไปใช้ได้ตามความจำเป็น แต่สมัยนี้ผู้คนมักจะยกไปถวายพระที่วัดโดยที่จะมีจุดประสงค์เฉพาะหรือไม่ก็ได้ เท่าที่เห็นส่วนใหญ่จะมี นอกจากสบงจีวรก็จะมีข้าวของเครื่องใช้อื่นๆและปัจจัยเป็นบริวาร ปัจจัยนี้ก็มักจะติดตามกิ่งไม้ ถ้าให้เดาเอาคงสมมติว่าเป็นป่าเนาะ เพราะบางทีมีผ้าขนหนูทำเป็นรูปลิงห้อยอยู่ตามกิ่งไม้ด้วยอ่ะ คิคิคิ

โชคดีได้เจอพี่เอ๋ที่เพิ่งรู้จักเมื่อคราวก่อน เห็นพี่เอ๋สนิทคุ้นเคยกับพระดีเลยกระแซะถามพี่เอ๋ว่าจะนิมนต์หลวงปู่ช่วยเจิมรถยังไงดี พี่เอ๋บอกว่าสบายมาก เดี๋ยวพี่พาไปที่กุฏิ แต่ตอนนี้หม่ำข้าวก่อน เอ้า ตักๆๆ... แต่ตักไม่ทันแล้วหว่า... วันนี้คนเอาขนมมาถวายมากกว่ากับข้าว ทุกอย่างหมดเกลี้ยง มีแกงอะไรไม่รู้ดูไม่ออกเพราะเหลือแต่น้ำ มองไปมองมาเหลือแต่ไก่ติดกระดูกชิ้นเล็กๆกับข้าวโพดต้มเป็นฝักๆ แล้วฟันเหล็กที่รักจะกินยังไงล่ะเนี่ย จำเป็นต้องใช้วิทยามุดค่ะ... มุดไปโผล่วงอื่น ฮ่าฮ่าฮ่า แน๊ะ วงหัวแถวมีเหลือเพียบเลย คงเป็นถาดท้ายๆแล้วเลยขี้เกียจส่งต่อ ได้ส้มตำ แกงเปรอะ เต้าหู้ทอดทรงเครื่อง (ของเราเอง เย้เย้) กับอีกอย่างสองอย่าง ส้มตำเผ็ดแต่อร่อยมากๆ เดฟปกติไม่ชอบยังซัดซะเรียบ

กำลังภูมิใจกับวิทยามุดตัวเอง จู่ๆพี่เอ๋ก็ลุกขึ้นไปเล็งๆทางหลวงพี่ งงๆอยู่ว่าพี่ทำไรเนี่ย พี่เอ๋ก็พูดขึ้นมาว่า "หลวงพี่ๆ ขนมจานนั้นอ่ะไม่ฉันใช่เป่า ขอนะ" จ๊ากกก... วิทยายึดพี่เอ๋ ชนะวิทยามุดขาดลอย

เลยได้กินขนมเยอะมาก ขนมมัน ถั่วแปป บัวลอย คุ๊กกี้ ใส่ไส้ ไข่ห่าน ดอกจอก เยอะมากๆ อร่อยทุกอย่าง จำหน้าพี่สาวที่เอามาขายไว้และ สนิทกันเมื่อไหร่จะขอกิน เฮ้ยไม่ใช่ จะขอให้พี่เค้าทำมาขายอีก... พออิ่มแล้วเอาถ้วยไปเก็บในครัว เห็นคุณน้าหน้าอ่อนกว่าอายุสิบห้าปีล้างจานอยู่คนเดียวเลยเข้าไปช่วย แต่ทำไมกองจานวิเศษล้างเท่าไหร่ไม่มีวันหมดยังงี้อ่ะ เลยต้องขอตัวออกมาก่อนเดี๋ยวหลวงปู่จะไม่ว่างซะก่อน ไว้วันหลังหนูว่างๆค่อยไปช่วยล้างใหม่นะคะคุณน้า

อืมม ยังขำอยู่ คุณน้าเห็นใส่แหวนเลยบอกว่า...
"แต่งงานแล้วรือ..."
"ค่ะ ซะมียืนโด่เด่อยู่นู้น..."
"ว้า เสียดาย ไม่งั้นจะส่งประกวด..."
"จะเอ๊ย ประกวดนางหง่อมดิ๊ค๊ะ..."
"อือ"
"อ้าวคุณน้า"

เคยอ่านเจอในเว็บหลวงปู่ชอบเคยให้สัมภาษณ์ว่าวัดเคลเล่อร์มีเทวดาเยอะมาก ช่วงที่หลวงปู่ชอบมาจำวัดที่นี่เพื่อร่วมพิธีเปิดอุโบสถ ตอนกลางคืนมีเทวดามาขอรับฟังเทศน์กันเนืองแน่น อันนี้ก็ไม่ทราบอ่ะค่ะเพราะบุญไม่สูงพอจะได้เห็นเทวดากับตา (แต่ผีธรรมดาไม่เอาง๊ะ กลัวไอซีเด๊ดพีเพิ่ล...) แต่ถ้าจะคิดเล่นๆแบบโบราณๆนี่ก็มีอะไรให้ขนลุกเหมือนกันล่ะ (แล้วจะคิดทำมาย)

คือระหว่างทางไปวัดวันนั้นก็เจอฝนตลอด หนักมั่งเบามั่ง พอเข้าประตูวัดฝนก็เทลงมามากมาย ก็เลยบ่นไปว่าทำไมไม่รอให้เข้าไปข้างในเรียบร้อยก่อนค่อยตกน้อ นี่ถาดอาหารอีก ทุลักทุเลน่าดูเลยนะเนี่ยแบบนี้ ขาดคำ... ฝนหยุด แต่เดฟก็หยอดให้ลงใกล้ๆหอฉันแล้วบอกว่าเดี๋ยวจอดรถแล้วตามมา ถามเดฟว่าแล้วถ้าไม่มีที่หรือฝนตกอีกล่ะ เดฟบอกถ้างั้นจะรอในรถ เข้าไปได้ซักพักเดฟก็ตามมา บอกพอดีมีคนออกเลยได้ที่จอด พอเดฟนั่งปุ๊บ ฝนก็ตกลงมาอีก... บ่นอีกว่าถ้าฝนไม่หยุดก็คงอดเจิมน้องแฟนต้านะสิ จบพิธี ฝนหยุด แดดออก หลวงปู่เจิมได้สบาย

มีอ้ายคนลาวซื้อรถใหม่ให้ลูกสาว บีเอ็มรุ่นที่ชอบด้วยง๊า แต่ไม่เป็นไร ไม่มีปัญญาซื้อแต่ได้เจิมพร้อมกันก็โอเคและ (เกี่ยวมั้ย) ทำให้ไม่ค่อยเขินเท่าไหร่เพราะมีเพื่อนเจิม อย่างที่เคยบอกว่าหลวงปูเพชรใจดี พี่เอ๋นิมนต์ท่าน ท่านก็ไม่ว่าไร เดินเข้าไปในห้องแล้วออกมาพร้อมอุปกรณ์เจิมและแผ่นทอง มีหลวงพี่เลขาเตรียมธงเหลืองกับโถน้ำมนต์ให้ เดฟถือโถน้ำมนต์เดินตามหลวงปู่ แล้วหลวงปู่ก็เจิม เป่าคาถา พรมน้ำมนต์รอบคันแล้วก็พรมให้เจ้าของด้วย เดฟโดนซะฉ่ำตามระเบียบ ระหว่างนั้นอ้ายคนลาวก็บอกว่า "เอาปัจจัยใส่ซองถวายหลวงปู่ด้วยเด้อ" พี่เอ๋รีบบอก "เอ๊ย พูดอะไรยังงั้น ดีน่ะน้องเค้าคุ้นเคย ถ้าคนไม่รู้เค้าจะว่าเอา ลูกศิษย์วัดนี้มันง๊กกกชะมัด" หลวงปู่ยิ้มอย่างใจดี ท่านคงแอบขำ...

ทำบุญเสร็จขับน้องแฟนต้ากลับบ้านสบายใจเชิ้บๆ พอถึงบ้านเรียบร้อย ฝนตก...

ลูกสาวใครทำไมถูกใจจริงๆ...

2007-05-21T21:15:00.000-05:00

พักหลังๆนี่ทั้งแม่เดฟทั้งเจนน่า ไม่รู้ยังไงสิ ยุกันจั๊งเลยว่าืถ้าบ้านเรามีลูกต้องเป็นลูกสาวแน่ๆ คืออยากมีหลานเป็นผู้หญิงน่ะค่ะ ไม่สนเลยว่าคนทำมันอยากได้ลูกชายมากกว่านะเนี่ย ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ แต่ก็อ่ะ มีให้ซะหน่อยก็ด้ะ จะได้ไม่เสียน้ำใจ...

เปิดตัวลูกสาว...
น้องแฟนต้าน้ำแดงค๊าาา

หลังจากเจ้าแก่อยู่ดีๆจากไปไม่ทันตั้งตัว เราก็เริ่มออกหาลูก เอ้ย รถใหม่อยู่สองสามอาทิตย์ น้ำมันตอนนี้มันก็แพ้งแพงเนอะคะ ก็เลยมองๆหารถที่วิ่งไม่ค่อยเปลืองน้ำมัน ติดอยู่ที่ว่ามันจะคันเล็กๆทั้งนั้นเลย แต่จริงๆแล้วก็แหม อันตัวเราถึงจะไม่เล็กแต่ก็ไม่ใช่ยักษ์ขมูขีซะหน่อย ขับได้สบายอยู่แระ

แต่มันเป็นปัญหาตรงที่เดฟขับไม่ได้อ่ะค่ะ ไว้ท์ทอลแอนด์แฮนด์ซั่มก็งี้หละ ขาแกยาว... จริงอยู่ว่ารถใหม่นี่ตัวเองขับซะส่วนใหญ่ แต่ก็อยากได้อะไรที่เดฟขับได้ด้วย เสาร์อาทิตย์จะได้เอาคันนี้ออกไปข้างนอก เพราะพี่ถึกของเดฟเค้าซดน้ำมันยังกะอูฐซดน้ำง๊ะ (ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ ก็พูดเว่อร์ไป) อะไรที่ประหยัดน้ำมันกว่าและไม่เล็กเกินไปก็จะเพอร์เฟ็คท์ค่ะ (แต่จริงๆนะ ขอเม้าท์... แหม ทีเมื่อก่อนไม่เห็นเคยอยากแตะเจ้าแก่เรา พอคันใหม่ละมาอ้างประหยัดน้ำมัน ชิ๊...)

จริงๆรถในดวงใจน่ะ รถโฟล์คเต่าค่ะ (มักน้อยดีแมะ) สีขาวของเค้าที่ไม่ค่อยจะขาวเท่าไหร่กับเบาะหนังสีครีมน่ะค่ะ ยิ่งเปิดประทุนแบบที่น้องบีเคยเอารูปให้ดูด้วยนะ กรี๊ดเลย แต่นะ น่ารักก็อยู่ส่วนน่ารัก ใช้งานก็อีกเรื่องนึง พอรีเสิร์ชเข้าจริงๆแล้วผิดหวังง่ะค่ะ กินน้ำมันไม่ต่างกับเจ้าแก่เท่าไหร่เลย แถมยังได้รีวิวจากผู้ใช้ไม่ค่อยดีอีกด้วย แต่ถึงมันจะประหยัดน้ำมันและคุณภาพดียังไงก็คงไม่ได้ซื้ออยู่ดี เพราะอาจจะต้องมีการเจาะพื้นให้ขาเดฟห้อยออกมาเหมือนรถฟลิ้นท์สโตน

ก็เลยต้องเบนความสนใจมาที่รถขนาดกลาง ถ้าเป็นไฮบริดได้ไม่แพงเกินก็เยี่ยมเลย แอคคอร์ดสองประตูก็เป็นอีกคันที่โดนใจมาตลอด แต่ด้วยความว่ามันสองประตู เดฟก็จะไม่เอาอีก เหตุผลแกคือใส่ที่นั่งเด็กลำบาก เฮ้ย... นี่ยังไม่มีลูกซะหน่อยน่ะเฟร่ย... แต่แล้ว ยังไม่ทันไรก็อกหักอีกอ่ะค่ะ พอไปดูหน้าตารุ่นสี่ประตูปีนี้ที่โชว์รูมแล้ว กรึ๋ยยย... มิน่าไม่เห็นวิ่งตามถนนเกลื่อนกลาดเหมือนรุ่นปีก่อนๆ พอถามคนขายเรื่องไฮบริด เค้าก็บอกตามตรงว่าอย่าซื้อเลย ทางร้านก็มีในสต๊อคน้อยมากเพราะมันขายไม่ออก แกว่าไฮบริดของฮอนด้ายังมีปัญหาเยอะพอสมควร สรุปก็เลยเดินคอตกออกมา ไม่จ๋วยแล้วยังไม่จ๊าบอีก ไม่ดูมันและ

เห็นใครๆก็พูดว่าถ้าไฮบริดละก็ต้องยกให้โตโยต้า เลยแวะเข้าไปดูซะหน่อย ส่วนตัวจริงๆแล้วคือชอบฮอนด้ามากกว่าโตโยต้านะคะ อย่าถามค่ะว่าทำไม มันเหมือนกับกล้องอ่ะ ถามว่าแคนน่อนดีมั้ย ดีค่ะ แล้วชอบอะไร ชอบไนค่อนค่ะ อ้าว... พอเข้าไปก็ไม่สนใจอะไร พุ่งไปที่พรีอัสก่อนเลยเพราะเป็นไฮบริดรุ่นดังของเค้า หน้าตาก็น่ารักแบบเหมือนยานอวกาศดีค่ะ แต่ที่ถูกใจที่สุดเลยคือวิ่งได้ตั้ง 60/51 ไมล์ต่อน้ำมันหนึ่งแกลลอน โอ้มายก๊อด พระเจ้าจ๊อด มันยอดมาก...

แต่พอลองขับดูจริงแล้วมัน... ประหลาด... มากกก พวงมาลัยเล็กกว่าปกติหน่อย แผงหน้าปัดก็ไม่เหมือนชาวบ้านเค้า เกียร์แทนที่จะอยู่ข้างที่นั่งคนขับก็กลายไปอยู่บนแผงหน้าปัด มีแต่เดินหน้าถอยหลังค่ะ จะจอดต้องกดปุ่มเอาต่างหาก พูดถึงถอยหลัง อันนี้นี่เป็นอะไรที่ยากมาก คือท้ายรถมันยกสูงแล้วกระจกหลังก็เล็กๆ มองอะไรข้างหลังเราไม่ทั่วถึงเลย กลายเป็นบังคับว่าจำเป็นต้องเติมกล้องท้ายรถที่มันมาโชว์ในจอทีวีบนแผงหน้าปัด ราคารุ่นเบสก็นับว่าแพงอยู่แล้วนะคะสำหรับรถขนาดเล็กแบบนี้ อย่างงี้ราคามันก็แพงขึ้นไปอีกนะจิ...

ความที่มันแปลกๆนี่จริงๆแล้วก็แค่ทำความคุ้นเคยกับมันซะหน่อยก็โอเคหรอกค่ะ ตอนเกียร์ออโต้ออกใหม่ๆก็คงมีคนงงอยู่พักนึงเหมือนกัน แต่ไปๆมาๆก็เข้าอีหรอบเดิมอีกอ่ะ คือมันเล็กไปสำหรับคุณซะมีขายาวของเรา ท่าทางแกขับแขนขาเก้งก้าง ยังกะขับรถโกคาร์ท แถมคำนวนราคารวมออพชั่นออกมา โห แพงง่ะ คอสเมติกข้างในก็ดูไม่ค่อยจะสมราคาเท่าไหร่ เลยจำใจต้องเซย์กู๊ดบายกับพรีอัสทั้งๆที่เสียดายความประหยัดน้ำมันแบบถล่มทลายของเค้ามากๆ

เดฟก็เลยเริ่มขอคนขายดูแคมรี่ทั้งแบบธรรมดาทั้งไฮบริด จริงๆนะคะ ตอนแรกเนี่ยแบบ อี๊ย์ย์ย์ ไม่เอาอ่ะแคมรี่ รถคนแก๊แก่ (อะฮั้นเพิ่งยี่บห้าเอ๊ง กร๊ากกก) หน้าตาเชยกว่าเจ้าแก่อีกอ่ะ คือนึกภาพแต่แคมรี่รุ่นปีก่อนๆไงคะ ปรากฏว่าพอได้เจอตัวจริงเข้า โว้ววว... เคยดูละครพี่บอยถกลเกียรติมั้ยคะ ตอนที่พระเอกนางเอกเจอกันครั้งแรกแล้วมีอาการอึ้งแบบสโลว์โมอ่ะ แบบนั้นเลยยย... หน้าตาแคมรี่โฉบเฉี่ยวไฉไลขึ้นเป็นกอง ดูสปอร์ตๆคล้ายๆเล็กซัส ถูกใจวัยสะรุ่น(ป้า แต่ไม่ยอมรับความจริง ฮ่าฮ่าฮ่า) ซึ่งปรากฏว่ามารู้ทีหลังว่าแคมรี่ปีนี้ใช้โครงกับบอดี้เดียวกันกับเล็กซัสรุ่น IS เปี๊ยบ ต่างกันที่รายละเอียดนิดหน่อยแค่นั้นเอง

สรุปว่ากัดฟันเอาไฮบริดแล้วกัน เพิ่มตังค์ไม่น้อยหรอกค่ะแต่ประหยัดน้ำมัน และออพชั่นหลายอย่างในรุ่นปกติก็กลายเป็นสแตนดาร์ดในไฮบริด ดูแล้วคุ้มค่ะเพราะแทบไม่ต้องเติมอะไรเลย เนวิเกเต้อร์ก็ไม่จำเป็นเพราะมีแมคเจลแล่น(ที่ไม่ค่อยได้ใช้)อยู่แล้ว ซันรูฟก็... เหะเหะ อยู่เท็กซัสเนี่ยนะคะ คงเปิดรับลมได้แค่ปีละสองวันเอง (ก็เว่อร์อีก...) อ่ะ ตานี้ก็เลือกสี ลำบากใจมากเลยค่ะ ยิ่งดูช้อยส์ก็ยิ่งเยอะขึ้นๆ จากเดิมชอบสีเทาเข้มก็กลายมาชอบสีน้ำเงิน แล้วก็มาชอบสีแดง หลังๆเริ่มชอบสีทองด้วยดิ... แต่สรุปจัดอันดับผู้เข้ารอบชิงได้สีแดงเบาะสีครีมมาเป็นอันดับหนึ่ง กับสีเทาเข้มเบาะสีครีมหรือเทาอ่อนมีคะแนนมาเป็นอันดับสอง

ปรากฏว่าคนขายไปเช็คสต๊อคออกมา สีแดงต้องรอหกอาทิตย์ โห นานมาก แต่ถ้าสีเทาละก็สิบวันได้ เลยอ่ะ งั้นสีเทาก็ได้ทั้งๆที่กระอักกระอ่วนใจนิดหน่อย เริ่มต่อราคากันเป็นเรื่องเป็นราว พอตกลงเซ็นต์ชื่อวางมัดจำเรียบร้อย นังตัวดี (ตัวนี้เองแหละไม่ใช่ใคร) ก็ทำเรื่องเข้าจนได้ ดั๊นอยากได้สีแดงขึ้นมาเฉยๆ ในใจคือตรูจ่ายตังค์เยอะขนาดนี้ทำไมต้องยอมเลือกอันดับรองด้วยอ่ะ ร้านนี้ไม่มีไปซื้อร้านอื่นก็ได้มีตั้งเยอะ ไม่เอาแล้วเบอร์สองเค้าจะเอาเบอร์หนึ่ง งอแงกับเดฟจนรำคาญ ปากก็บ่นแต่มือก็เปิดหาให้ว่าร้านไหนมี (แกปากร้ายใจดียังงี้ล่ะค่ะ ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ) เสร็จแล้วก็ไปงอแงกับทอมมี่ (คนขาย) ว่าให้ไปเอามาให้ได้ ไม่งั้นจะเอามัดจำคืน... โรคจิตใช่มั้ยคะแบบนี้ แต่เราลูกค้าต้องถูกเสมอนะ ถึงจะโรคจิตก็เหอะ ว่ะฮ่ะฮ่า

จริงๆแล้วคนขายที่คุยด้วยตั้งแต่แรกชื่อวาลี๊ดค่ะ ทั้งวาลี๊ดและผู้จัดการเค้าน่ารักมากๆ พูดจาดีน่าเชื่อถือ คือก็รู้ๆกันอยู่นะคะ คนขายรถถ้าไม่ใช่คนสนิทกันเค้าก็ต้องมีเล่ห์เหลี่ยมกันอยู่บ้างแหละ แต่ถ้าเค้าสามารถทำให้เรารู้สึกดีและไม่ผลักดันสินค้ากับเรามากไปก็จะทำให้เราคุยด้วยแล้วสบายใจ ถึงมารู้ทีหลังว่าโดนฟันกำไรไปเหนาะๆก็ไม่เจ็บใจเพราะเราได้รถที่ถูกใจและได้บริการที่ดี... แต่ปรากฏว่าวันที่ตัดสินใจไปตกลงราคา วาลี๊ดเกิดติดลูกค้าอื่นขึ้นมาเลยต้องส่งทอมมี่มาดูแลแทน แกอาจจะไม่คิดว่าเราเอาจะจริงวันนั้น แต่ก็นะ จริงๆจะรอไปหาวาลี๊ดวันหลังก็ได้อ่ะ ดันเสียท่าโดนอิตาทอมมี่รวบหัวรวบหาง เสียดายแทนวาลี๊ดจริงๆ...

เพราะอิตาทอมมี่นี่ก็ไม่ได้เป็นคนน่ารักเท่าไหร่เลย ออกจะกดดันคนซื้อด้วยซ้ำ รู้เลยว่าพยายามยัดเยียดคันฟุลโหลดราคาแพง(อิ๊บอ๋าย)ให้ทั้งๆที่บอกแต่แรกแล้วว่าออพชั่นอะไรไม่จำเป็นไม่ต้องเอามา (แต่เบาะหนังนี่จำเป็นมากเลยค่ะ ฮาฮาฮา) แต่บางทีทอมมี่เค้าก็พูดจาอะไรฟังดูเหมือนปากไวกว่าความคิด เลยไม่ค่อยแน่ใจว่าไอ้ที่เรารู้สึกว่าเค้าหยาบคายนั้นที่แท้คือเค้าจริงใจหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่ก็ดีแล้วล่ะค่ะ เพราะถ้าเป็นวาลี๊ดก็อาจจะกลายเป็นเกรงใจไม่กล้างอแงกะเค้าแล้วก็ได้สีเทามาขับ (แต่อย่างวาลี๊ดคงหาสีแดงมาให้ได้อยู่แล้วแหละ) พอเป็นอิตาทอมมี่ก็เลยทั้งขู่ทั้งบีบคอจนเค้าเอาสีแดงมาให้จนได้ ฮ่าฮ่าฮ่า ที่เด็ดสุดคือสามวันได้ค่ะ ไม่เห็นจะหกอาทิตย์อย่างที่ว่าซะหน่อย เห็นม๊ะ

ก็เลยได้น้องแฟนต้าน้ำแดงมาด้วยประการฉะนี้ค่ะ เมื่อวันอาทิตย์อากาศดีเลยจับอาบน้ำอาบท่าออกไปถ่ายแบบซะหน่อย งู๊ยยย ไม่ค่อยเห่อเลยน๊อออ

เอเชียเฟสต์ '07

2007-05-11T16:34:00.000-05:00

เมื่อวันอาทิตย์ที่แล้ว ถึงจะร้อนหูฉี่แต่เราก็ไม่ยั่นค่ะ ไปเที่ยวงานเอเชียเฟสต์กันกับน้องแตง น้องป๊อป (น้องแตงเจอแดดกลายเป็นลูกนกปิ้ง งืองือ น่าจ๋งจ๋าน) งานเค้าเล็กกว่าที่คิดเยอะเลยอ่ะ มีคนมาตั้งบูธเยอะแต่ไม่ค่อยมีอะไร ฝรั่งอาจจะตื่นตาตื่นใจ แต่อย่างเราก็นะ จตุจักรเจ๋งกว่าแยะ ฮ่าฮ่าฮ่า แต่การแสดงบนเวทีน่ารักดีนะคะโดยเฉพาะเด็กๆ สงสารอยู่แต่ว่าพื้นเวทีมันเป็นสีดำ แล้วมันก็อยู่กลางแดด น้องๆออกไปเต้นเท้าเปล่าเขย่งเก็งกอยกันใหญ่ ดูหน้าแล้วอยากร้องไห้แทนเลยอ่ะ แต่น้องๆสปิริตดีมากเลยนะคะ จะร้อนแค่ไหนเดอะโชว์ก็มัสต์โกออน...

ที่ชอบอีกอันก็เชิดสิงโต เสียดายมันสั้นไปนิด แต่น้องสาวเชิดสิงโตน่ะเก่งมากๆ นอกจากโดดต่อตัวแล้วยังทั้งเล่นกังฟู ทั้งเล่นฟันดาบ คิคิคิ อย่างงี้ป่ะป๊าน้องเค้าคงสบายใจ แบบว่าใครอย่าคิดกล้าไปแหยมเชียว

โชว์ที่อยากไปถ่ายรูปมากที่สุดคือระบำกลองญี่ปุ่น ที่คล้ายๆกลองสะบัดไชยของเราอ่ะค่ะ ปรากฏว่าเค้าโชว์รายการแรกเลย เราไปเที่ยงครึ่ง อดซะ...

ส่วนเรื่องของกิน โห ผิดหวังค่ะผิดหวัง นอกจากร้านไอติมกัีบชาไข่มุกแล้ว ทั้งงานมีขายอาหารอยู่สองร้านเอง แถมร้านญี่ปุ่นมีปัญหาเรื่องอุณหภูมิอาหารไม่ได้มาตรฐาน กว่าจะแก้จนเปิดได้ก็ปาเข้าไปบ่ายแก่ๆ ร้านจีนเลยได้ผูกขาด อาหารเค้าก็อร่อยนะคะ แต่มันธรรมดามากๆ มีแค่ข้าวผัดหมี่ผัดหมูแดงปีกไก่ทอดเอง รู้ล่ะ ปีหน้ามาขอเปิดขายมั่งดีกว่า อาหารไทยต้องฟันกระจุยแน่นอน เดี๋ยวไปเช็คกับ Health Department ดูว่าต้องขอใบอนุญาตอะไรยังไง ฮู้ย รวยเละ รวยเละ

วันนี้วันศุกร์ เหนื่อยจังเลย เรื่องอะไรต่อมิอะไรทำไมมันเยอะนักช่วงนี้ แต่จะเอาเป็นข้ออ้างขี้เกียจเขียนก็ไม่ดีอีก...

...ซะเมื่อไหร่ ฮ่าฮ่าฮ่า ขอโพสต์นี้โพสต์นึงแล้วกันค่ะ ให้รูปช่วยเล่าดีกว่า... อ่านคำบรรยายรูปเพิ่มเติมได้ที่ฟลิกเก้อร์นะคะ เอาเมาส์แหย่ๆตรงรูปเล็กๆข้างล่างแล้วคลิกคำว่า Photo Link ได้เลยค่ะ วันนี้ขอลาไปเพียงเท่านี้ ขอให้ท่านผู้ชมจงโชคดี สวัสดีครับ เตร่งเตร่ง... เตร๊งเตรงเตร่งเตร๊งเตร๊ง... เตร๊งเตรงเตร่งเตรงเตรง...

ไปทำบุญดีกว่า...

2007-05-04T23:44:00.000-05:00

เอารูปมาล่อก่อนเลย คิคิคิ

คิดอยากจะไปทำบุญที่วัดมาตั้งแต่วันเกิดแน่ะค่ะ แต่ก็มัวแต่วุ่นๆอยู่กับงานเลี้ยงตรุษจีนที่บ้านเลยต้องเลื่อนออกไปก่อน แล้วก็เลยกลายเป็นเลื่อนออกไปเรื่อยๆ... เรื่อยๆ... แล้วก็เรื่อยๆ (แหงะ อายจัง) จนกระทั่งสงกรานต์ใกล้เข้ามา เลยเริ่มกระตุกเดฟอีกที ไปกันเหอะ ไปทำบุญวันเกิดให้แม่ๆเราด้วย ตกลงกับน้องแตงกับน้องป๊อปว่าไปกันวันเสาร์ที่ 14 แต่ก็เกิดเหนื่อยขึ้นมาซะงั้น แถมพายุเข้าคืนวันศุกร์ทำให้ออกไปซื้อของทำบุญไม่ได้ อ้าว... ต้องเลื่อนออกไปอีกและ...

สองวันต่อมา รถก็ถูกชนซะเลย จ้ากกก สวรรค์ลงโทษแล้วมั้ยล่ะ ฮ่ะๆๆ อาจจะแค่บังเอิญแต่ไม่รู้อ่ะ รู้สึกเหมือนมีผีร้ายวนเวียนยังไงไม่รู้ ก็เลยอ้อนวอนเดฟ (แกมบังคับ เหะๆๆ จริงๆมีขู่ด้วยอ่ะ) ต้องไปวัดจริงๆแล้วนะคราวนี้

ความจริงคงไม่ค่อยแฟร์เท่าไหร่เนาะไอ้การลากคนนับถือคริสต์ไปวัดแต่ตัวเองกลับไม่เคยไปโบสถ์ จะว่าไปถ้าเดฟชวนไปก็คงไปนะคะ แต่เดฟเองก็ดันไม่ชอบเข้าโบสถ์ซะนี่ ก็เลยว่าพาไปวัดนี่แหละ ดีกว่าไม่ไปเลย จะได้เข้าใกล้สวรรค์ขึ้นบ้าง คิดเองเสร็จสรรพว่าในเมื่อทุกศาสนาสอนให้ทุกคนเป็นคนดี พระเจ้ากับพระเยซูคงไม่ว่าหรอก ขนาดการ์ตูนเซ้าธ์พาร์คยังมีอยู่ตอนนึงบอกว่า ทั้งพระเยซู พระพุทธเจ้า พระกฤษณะ พระมะหะหมัด รวมทั้งเล่าจื๊อด้วย จริงๆแล้วเป็นเพื่อนรักกันหมดเลย รวมตัวกันเป็น"Super Best Friends" ปราบมารร้ายด้วย ฮาๆๆ อ่ะง่า... ถึงเค้าจะเขียนล้อเลียนได้ทุเรียนไปนิด แต่หลักการถูกต้อง ฟังดูดีนะเออ

ก่อนไปวัดเลยไปซื้อของทำอาหารถวายพระกับเป็นเครื่องสังฆทาน คนส่วนใหญ่จะเชื่อกันว่าต้องทำถวายพระอย่างน้อยสี่รูปจึงจะนับครบเป็นสงฆ์ แต่ก็มีคนบอกว่าจริงๆแล้วพระรูปเดียวเป็นตัวแทนสงฆ์ทั้งคณะก็ได้ เราเลยเลือกเชื่ออย่างหลังเพราะของที่นี่มันแพงง๊า กล่องแค่นี้ปาเข้าไปเกือบสามสิบเหรียญ กำลังศรัทธาอ่ะมีเยอะอยู่หรอกค่ะ แต่กำลังกระเป๋านี่จิ... งึงึงึ

'สังฆทาน' หมายถึงการถวายข้าวของเครื่องใช้จำเป็นแด่พระสงฆ์โดยที่ไม่เจาะจงว่าต้องเป็นพระรูปหนึ่งรูปใด การถวายทานแบบนี้นับว่าได้อานิสงส์มากกว่าการถวายแบบเจาะจงเพราะถือว่าเป็นการให้ส่วนรวม นอกจากเป็นการฝึกใจให้กว้างแล้ว ของที่ถวายไปจะเป็นประโยชน์มากกว่าด้วยเพราะของจะตรงไปยังพระสงฆ์ที่มีความจำเป็นต้องใช้ในขณะนั้นจริงๆ

ของไทยเราจะนิยมถวายเป็นของสิบอย่าง พวกสบู่ มีดโกน แปรงสีฟัน ยาสีฟัน ยา เครื่องเขียน ร่ม ผ้าอาบน้ำ จานชามช้อนส้อม ไปจนถึงข้าวสาร เครื่องเทศ ชาสมุนไพร จัดเรียงสวยงามในถังสีเหลืองแล้วห่อพลาสติกกันร่วง แต่ปัจจุบันมีการปรับเปลี่ยนให้เหมาะกับความต้องการของวัดหรือพระสงฆ์และความสะดวกของผู้ถวายมากขึ้น ของที่ถวายไม่จำเป็นต้องเป็นเครื่องใช้ส่วนตัว และก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ในถังเหลืองอีกต่อไป แต่เป็นอะไรก็ได้ที่วัดสามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้ - สังฆทานอินเทรนด์

แต่ทุกทีที่ไปถวายสังฆทานก็จะมีอะไรสะกิดใจอยู่นิดนึง คือกล่องที่คนนำมาถวายกันมันกลายเป็นเยอะซะจนเกินความต้องการของพระ บางส่วนกลายเป็นมาตั้งอยู่บนชั้น เวียนขายราคาถูกให้คนที่อยากถวายแต่ไม่สะดวกจัดของเอง ซึ่งความจริงก็เข้าใจนะคะว่าเป็นการเรี่ยไรเงินเข้าวัดทางหนึ่ง เพราะทางวัดก็มีโครงการสร้างนู่นสร้างนี่อยู่ แต่ก็ทำให้คิดเหมือนกันว่า ถ้างั้นเอาเงินค่าของในกล่องซึ่งก็ไม่ใช่น้อย ไปถวายเป็นอย่างอื่นที่สามารถเป็นประโยชน์มากกว่าไปตั้งอยู่บนชั้นน่าจะดีกว่า หรือเปล่า...

เข้าเรื่องไปวัดดีกว่า วัดที่ไปวันนี้ชื่อวัดพุทธรัตนารามค่ะ ตั้งอยู่ที่เมืองเคลเล่อร์ ก็เลยเรียกกันสั้นๆว่าวัดเคลเล่อร์ วัดนี้ชาวพุทธที่อยู่ในเคลเล่อร์และดัลลัสฟอร์ทเวอร์ธร่วมใจกันสร้างขึ้นมาตั้งแต่ปี 1982 แน่ะค่ะ เป็นหนึ่งในหกวัดแรกในสายธรรมยุติในอเมริกาเลย แล้วนิมนต์พระสงฆ์จากเมืองไทยมาพำนักเพื่อเป็นศิริมงคลและช่วยสอนธรรมะ พระส่วนใหญ่มาจากสายวัดป่าในภาคอิสาน จึงสามารถพูดได้ทั้งภาษาไทยและภาษาลาว (บางรูปก็พูดภาษาอังกฤษได้ด้วย) พิธีการและแนวทางปฏิบัติต่างๆก็ดำเนินตามแบบวัดป่า คนลาวก็เลยมาขึ้นด้วยกันเยอะเลย จะว่าไปนะเยอะกว่าคนไทยอีก จนหลายคนเรียกเป็นวัดลาวซะนี่ แหม๊

'ธรรมยุตินิกาย' เป็นหนึ่งในสองสายในศาสนาพุทธนิกายเถรวาทในประเทศไทย ว่ากันว่าสายธรรมยุติจะเคร่งครัด ติดดิน และเน้นปฏิบัติมากกว่าสายมหานิกายซึ่งเน้นปริยัติหรือการศึกษาเล่าเรียนมากกว่า ไอ้เราเองก็ไม่รู้ลึกขนาดบอกได้หรอกนะคะว่าจริงอย่างเค้าว่าหรือเปล่า เพราะฉะนั้นไม่ออกความเห็นมากดีกว่า... แต่แหม มันคันปาก คือส่วนตัวแล้วคิดว่าการเล่าเรียนกับการปฏิบัติตามที่เรียนมามันต้องทำคู่กันไปไม่ใช่หรือ แล้วจะไปแยกกันแบบนั้นจะดีเหรอ
อ่ะ... ไม่พูดก็ด้ะ

กิจกรรมภาคเช้าของวัดนี้เริ่มตั้งแต่นั่งสมาธิตอนเช้ามืดเลยค่ะ (ซึ่งไม่เคยไปกะเค้าซะที เหะๆๆ) แต่ช่วงที่มีคนมาร่วมมากที่สุดคือตอนถวายอาหารกับทำวัตรเช้า พอสิบเอ็ดโมงเช้าพระจะลงมา ทักทายปราศรัยกับสาธุชนเล็กน้อยแล้วก็เทศน์สั้นๆ แต่ถ้าคนไม่ค่อยเยอะ ไม่มีกิจกรรมอะไรพิเศษก็จะมีเวลาเทศน์ได้ยาวหน่อย พอเทศน์จบก็สวดมนต์บูชาพระรัตนตรัยพร้อมๆกัน แล้วสาธุชนก็กล่าวคำถวายภัตตาหารและเครื่องบริวารแด่พระสงฆ์ พระสงฆ์ก็จะสวดรับและให้พร กรวดน้ำอุทิศส่วนกุศล จากนั้นก็ประเคนอาหาร แล้วพระสงฆ์ก็เริ่มฉัน ระหว่างที่ท่านฉัน สาธุชนก็สวดมนต์ทำวัตรเช้า สวดเสร็จก็ร่วมฉัน เฮ้ยไม่ใช่ ร่วมทานอาหารกัน อาหารที่เหลือจากพระน่ะแหละค่ะ ไม่ต้องเสียตังค์ซื้อ อิ่มทั้งบุญ อิ่มทั้งใจ อิ่มทั้งท้อง แฮปปี้เอ็นดิ้งจริงๆ (โดยเฉพาะขาแหลกอย่างเรา เอิ๊กส์)

เราไปถึงวัดกันตอนสิบโมงสี่สิบห้า ซึ่งปกติแล้วก็ทันเหลือๆ แต่วันนั้นเอ๊ะทำไมคนเยอะผิดปกติ รีบจอดรถลงมา จ้ากกก ทำไมมีเสียงสวดมนต์กันแล้วง๊ะ วิ่งหน้าตั้งเข้าไปในศาลาพิธี ถอดรองเท้าไปก็ถามคุณน้าที่นั่งอยู่ข้างนอกว่ามีงานอะไรหรือคะวันนี้ คุณน้าบอกว่า อู๊วว เมื่อเช้ามีพิธีบวชพระใหม่ตั้งสามรูปแน๊ะหนู อ่าฮ่ะ มิน่าล่ะ โอกาสพิเศษแบบนี้คงเกิดขึ้นไม่บ่อยสำหรับวัดไทยในต่างประเทศที่ศาสนาพุทธเป็นส่วนน้อย แบบนี้ใครๆก็คงอยากมาร่วมบุญกันแหละค่ะ แล้วก็ไม่ได้มามือเปล่าด้วยสิ มีคนทำอาหารมาร่วมถวายเหมือนเราเพียบเลย เย้เย้ (อุ้ย ลืมตัว)

ที่วัดเคลเล่อร์นี่เคร่งครัดเรื่องวุฒิและลำดับชั้นมากนะคะ ต้องเริ่มประเคนอาหารจากเจ้าอาวาสก่อน หลวงปู่จะตักใส่บาตรแล้วส่งต่อให้รองเจ้าอาวาส แล้วก็ส่งให้พระน้อยต่อๆกันไปถึงน้อยสุด หลวงปู่เพ็ชรนะสุดยอด ท่านจะพยายามฉันทุกอย่างที่คนถวายเลยจะได้ไม่มีอาการน้อยใจ เป็นห่วงสุขภาพท่านเหมือนกันนะคะ ทำอาหารอะไรต้องระวังหน่อย แต่ดูปริมาณอาหารวันนั้นแล้ว ถึงท่านเมตตายังไงก็ฉันทุกอย่างไม่ไหวแน่นอน ที่ต้องเริ่มพิธีก่อนเวลาก็เพราะอาหารเยอะแบบนี้หละค่ะ ต้องประเคนนาน เดี๋ยวพระท่านจะฉันเสร็จไม่ทันเที่ยง

ถึงเราจะเข้าไปไม่ทันสวดบูชาแต่ก็ยังทันกล่าวถวาย รับพรและก็กรวดน้ำ ตอนแรกเลยบอกเดฟว่าถ้างั้นวันหลังค่อยเอากล่องมาถวายใหม่เนาะ จะได้ไม่ต้องรีบ มีเวลาคุยกับพระท่านว่าทำเนื่องในโอกาสวันเกิด ท่านจะได้สวดอวยพร แต่ปรากฏว่ามีคุณพี่สาวหันมาเห็นกล่องเลยบอกให้เข้าไปถวาย หลวงพี่ได้ยินก็เตรียมรับเลย จึ๋ย กลับหลังหันไม่ได้แล้วดิ ก็ต้องถวายไป แล้วมันก็รีบๆอย่างที่คิดจริงๆด้วย แปร่ววว ถวายเสร็จก็นั่งรอ ร๊อ รอ ประเคนอาหารนานจริงๆ หันซ้ายขวา โห เอื้อยอ้ายผู้เฒ่าคนลาวเค้าแต่งตัวกันพริ้งๆ คนไทยอย่างเรากลายเป็นเห่ยซะ

ในที่สุดพระก็ได้เริ่มฉันซะที ช่วงนี้ก็ได้เวลาทำวัตรเช้ากัน คราวก่อนๆที่พาเดฟมาจำได้ว่าตอนนี้เป็นตอนที่เดฟเบื่อที่สุด เพราะมันนานแล้วก็สวดอะไรกันฟังไม่รู้เรื่องซักคำ แต่จะว่าไปมันก็เป็นภาษาบาลีซะส่วนใหญ่ เราทั้งๆที่เข้าใจไม่ถึงครึ่งก็ยังสวดตามได้ใช่ป้ะ ปิ๊ง ไอเดียเกิด ทำคาราโอเกะให้เดฟอ่านดีกว่า อย่างน้อยไม่สวดตามก็ยังมีอะไรให้ดูเล่นแก้เบื่อ กวนน้องแตง น้องป๊อปยืมหนังสือสวดมนต์มาจะแปลให้ พอดีวัดเริ่มจัดทำเล่มภาษาอังกฤษออกมา คือเป็นภาษาบาลีแต่ใช้ตัวอังกฤษสะกดน่ะค่ะ ฮู้ย โขโบก สะกดแบบนี้ง๊ะ อ่านยากชะมัด เดฟม่วนไปเลย

ปกติแล้วพอทำวัตรเช้าเสร็จก็จะหม่ำกันในศาลาพิธี แต่วันนั้นไม่ไหวค่ะ ต้องเอาอาหารไปตั้งข้างนอกเป็นโต๊ะบุฟเฟ่ต์ไปเลย อาหารบางอย่างเดฟก็ทานไม่ได้ แต่สำหรับเราแล้ว โฮะๆๆ สวรรค์เห็นๆ ขอเลียนแบบหลวงปู่ ต้องลองให้หมดทุกอย่าง ผสมกันเละเหมือนบาตรพระไปเลย ฮ่าๆๆ ระหว่างที่โซ้ยอยู่ก็สังเกตุเห็นเอื้อยกลุ่มนึงตั้งหน้าตั้งตาทอดอะไรกันอยู่ไม่รู้ พออิ่มแล้วก็เลยเดินไปสำรวจ ปรากฏว่าเป็นขนมดอกจอกค่ะ วิธีทำก็ จุ่ม ทอด บาน จุ่ม ทอด บาน น่าสนุกดี เอื้อยเสื้อขาวแกเพิ่งเคยทำครั้งแรก เกร็งสุดๆ มีอ้ายคนนึงแกคอยยืนแซวเอื้อยเค้า ยืนดีๆเด้อหล่า แน๊ะๆๆ ตกหลุมแล่วเด้อตกหลุม... ตกหลุมร๊ากกกก ฮ่าๆๆ ดูมุขแก...

ก่อนกลับก็เข้าไปกราบพระในโบสถ์แล้วก็เดินดูไปรอบๆ อ่ะ นั่นไง โครงการวัดอีกอัน สร้างซุ้มประตูด้านหลัง วัดนี้พระท่านทำกันเองทุกอย่างเลยค่ะ ที่เห็นนี่ก็หล่อปูนเป็นลวดลายต่างๆ เป็นรูปนางฟ้าเทวดา ก็คงเอาไปประดับประตูเนี่ยแหละ

สรุปว่าสนุกมากๆวันนั้น อากาศร้อนมาก แต่ก็ยังสนุก อิ่มอร่อยด้วย (และก็หวังว่าผีร้ายจะหนีไปแล้วน๊อ...)

เมื่อวานยังหนุกอยู่เลย...

2007-04-23T23:03:00.000-05:00

เคยไหมคะที่บางทีเราตกอยู่ในสถานการณ์เลวร้าย ขนาดที่ทำให้เราอดคิดสงสัยตัวเองไม่ได้ว่า ถ้าเราไม่ได้ทำแบบนี้ หรือถ้าเราทำแบบนั้น อะไรๆคงจะดีกว่านี้

เมื่อวันจันทร์ที่แล้วก็เป็นวันที่ดูจะปกติดี เช้ามาทำงานก็เริ่มต้นวันด้วยบทสนทนาประเภท เสาร์อาทิตย์ไปไหนมา อะไรทำนองนั้น ก็เล่าว่าวันอาทิตย์ไปดูบาสมาสนุกยังงั้นยังงี้ เสร็จแล้วก็ก้มหน้าก้มตาทำงานที่ถลากันเข้ามา จนรู้สึกหิวถึงรู้ว่าอ้าว เลยเวลากินข้าวไปแล้วนี่หว่า... ออกไปหิ้วของกินมาจากร้านจีนฝั่งตรงข้าม แล้วก็กลับมานั่งรีบกินรีบทำงานต่อจนกระทั่งเย็น ปกติแล้วทุกบ่ายวันจันทร์ก็จะต้องเตรียมรายงานที่จะใช้ประชุมกับลูกค้าวันอังคาร แต่วันนั้นไม่รู้อะไรนักหนา พอคิดจะทำก็อ้าว ค่ำซะและ รถก็น้ำมันหมดต้องแวะเติมก่อนกลับบ้าน อ่ะ ไม่เป็นไร กลับบ้านให้อาหารเด็ก(โข่ง)แล้วดึกๆค่อยล็อกอินเข้ามาทำก็ได้

ไปแวะคอสต์โก้เติมน้ำมันแล้วก็เลยเข้าไปซื้อของใช้จำเป็นนิดหน่อยด้วย ระหว่างอยู่ในร้านก็ดูๆว่ามีอะไรมาทำมื้อเย็นกินได้บ้างน๊อ แต่นิสัยเสียเดิมก็ทำให้มัวแต่เดินดูนู่นดูนี่ไปเรื่อย ไอ้ที่ไม่จำเป็นนะแหละค่ะ ไม่รู้เหมือนกันทำไมต้องดู ดูแล้วก็ไม่ซื้อ สรุปก็หิ้วออกมาแต่ที่ตั้งใจจะซื้อกับแอสพารากัสอีกห่อเดียว แค่น๊ะ... ปกติแล้ววันไหนถ้าแวะคอสต์โก้หลังเลิกงาน ก็จะขึ้นทางด่วนกลับบ้านค่ะ เพราะเบื่อไปรถติดกับชาวบ้านบนถนนปาร์ค แต่ไม่รู้คิดงกอะไรสิวันนั้น ดั๊นไม่ขึ้น...

ขับไปครี่งทางถึงรู้ตัวว่า เฮ้ย มันค่ำขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย เลยเริ่มคิดเปลี่ยนแผน ซื้อข้าวกลับไปกินดีกว่า เพราะขืนมัวทำเองมีหวังเด็กโข่งงอแง คิดๆอยู่ก็มาถึงไฟแดง(อันที่เท่าไหร่ไม่รู้ ลืมนับ) เห็นเลนขวามันแถวสั้นดี มองกระจกหลังเสร็จหันไปดูอีกรอบ อ่ะปลอดโปร่ง ย้ายเลน... ย้ายเสร็จก็เห็นร้านลาแมดเดอลิน อืมม น่ากิน แต่ไม่เอาดีกว่า ร้านลาแมดเดอลินนี่พวกขนมเค้าอร่อยดีค่ะ แต่อาหารอย่างอื่นราคาแพงจังสำหรับร้านเซ้ลฟ์เซอร์วิสขายอาหารกึ่งๆฟาสต์ฟู้ดแบบนี้ ไม่เข้าใจเหมือนกันทำไมคนถึงแน่นได้ทุกวัน หรือจะเป็นเพราะมันถือว่าถูกสำหรับอาหารฝรั่งเศส มากินเองทีไรก็ยังให้สงสัยตัวเองทุกที

อ่ะ... จอดรอไฟเขียว กะเดี๋ยวจะไปซื้ออย่างอื่นกิน

...

แต่แล้ววันจันทร์ธรรมดาๆก็ไม่ธรรมดา เมื่อมีอินฟินิตี้ QX4 สีเลือดนก มาจากไหนไม่รู้ เบรคแตกหรือไงอยู่ดีๆวิ่งมาเสยแก้มก้นขวาเราอย่างแรง รู้สึกเหมือนในหนังเดี๊ยะเลยนะคะ เห็นเศษกระจกลอยตึ๊ดๆๆๆๆผ่านเราไปข้างหน้า พวงมาลัยก็ตึ๊ดๆๆๆๆเข้ามาแตะหัวเรา (ที่ถูกคือหัวเราน่ะที่ไปแตะพวงมาลัย) เห็นอะไรเป็นสโลว์โมชั่นไปหมดทั้งๆที่จริงๆแล้วทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก แรงชนก็ขนาดทำรถเราพุ่งไปจุ๊บคุณป้าอัลติม่าข้างหน้า แล้วก็หมุนไปทางซ้ายไปโหม่งคุณลุงกระบะแดงเข้าอีกคัน เจ็บหัวค่ะแต่คลำๆดูไม่มีเลือด คนแถวนั้นก็ตกใจวิ่งมาดูกันใหญ่แล้วบอกให้นั่งลงๆ แป๊บนึงตำรวจก็มา คุณลุงดับเพลิงมาดูอาการให้ โชคดีมากๆที่ไม่เป็นอะไรมาก แค่หัวปูดๆ รอดูอาการวันต่อมาว่าต้องไปหาหมอมั้ย สรุปไม่ต้องเพราะแค่ขาช้ำ หัวโน กับปวดคอนิดหน่อย ไปซื้อหมอนที่เค้าใส่รอบคอนอนบนเครื่องบินมาใส่ เวิร์คเวิร์ค (จริงๆอยากได้มานานแล้ว ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ)

ส่วนรถแดงคันนั้นพอสอยก้นงอนๆเราเสร็จก็วืดไปทางเลนเลี้ยวขวาซึ่งว่างๆอยู่ แล้วก็เด้งขอบถนนกลับมาเบิ้ลคุณพี่คันสีขาวที่จอดติดไฟแดงไปข้างหน้าเราสองสามคัน แล้วก็จุ๊บต่อกันไปเป็นทอดๆถึงคันหน้าสุดเลย จำนวนผู้โชค(ไม่ค่อย)ดีรวมคันที่มาชนด้วย เบ็ดเสร็จก็เจ็ดคัน ประกันปวดหัวแน่ๆ คนขับ QX4 เป็นลุงมืดมีอายุแล้วล่ะค่ะ เค้าอ้างว่าเค้าวูบไปเพราะเบาหวาน แต่คนในเหตุการณ์หลายคนไม่เชื่อ บอกว่าได้กลิ่นเหล้าจากลุงแก ท่าจะเมาจริงแหละเพราะรายงานตำรวจก็ลงข้อหา DWI เมาแล้วขับรถ คนไทยชอบพูดว่าอย่าถือคนบ้าอย่าว่าคนเมา แล้วแบบนี้จะไม่ให้ว่าได้เหรอเนี่ย

โกรธค่ะ ทำไมจะไม่โกรธ คือก็คิดๆกันกับเดฟอยู่แหละค่ะว่าจะซื้อรถใหม่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้อ่ะ ไม่ใช่ต้องซื้อเพราะแบบนี้ด้วย ที่หงุดหงิดยิ่งไปกว่าคือ เพิ่งจะเติมน้ำมันเต็มถังมาจากคอสต์โก้หมาดๆง๊ะ แกลลอนตั้งเกือบสามเหรียญ เว๊ย!!!

สมมติว่าวันนั้นยอมเสียเจ็ดสิบห้าเซ็นต์ขึ้นทางด่วน... สมมติว่าเราไม่เห็นแก่แถวสั้นย้ายไปเลนขวา... สมมติว่าไม่คิดงกเลี้ยวเข้าลาแมดเดอลินไปซะ... เราก็จะไม่ต้องเจออะไรแบบนี้หรือเปล่า... คำตอบคือไม่รู้สิ ไม่รู้เหมือนกันว่าเหตุการณ์มันจะเป็นยังไง แต่ถึงจะนั่งถามคำถามสมมติว่าแบบนี้อีกกี่สิบกี่ร้อยคำถาม ก็มีแต่จะเสียใจว่าน่าจะยังงู้นน่าจะยังงี้ แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรมันดีขึ้น เสียสุขภาพจิตเปล่าๆ งั้นคิดซะว่าดวงเรามันจะต้องเจอแบบนี้แหละนะ เฮ้อ...

ถ้าเกิดไปขึ้นทางด่วน ไม่มีไฟแดง และรถวิ่งกันเร็วกว่าถนนเส้นในเมืองเป็นสองเท่า เกิดลุงแกตามมาชนที่นั่นเราก็อาจจะไม่โชคดีแค่หัวปูดเข่าช้ำแบบนี้ ดีไม่ดีก็เด๊ดสะมอเร่ หรือเปล่า... (ประกันชีวิตยังไม่มีเลยฟร่ะ)

ถ้าไม่ย้ายเลนไปทางขวา มันก็จะไม่มีเลนเลี้ยวขวาว่างๆอยู่ข้างๆ ลุงแกมาชนก็ไม่รู้จะวืดไปทางไหน เราก็จะโดนอัดเต็มๆ แรงกว่าที่โดนไม่รู้กี่เท่า ถ้าถุงลมนิรภัยมันเด้งโป๊ะออกมา หน้าตาแขนเขินก็เยินแน่ๆ เคยเห็นเพื่อนโดน น่าเสียวไส้ แต่ถ้ามันไม่เด้งออกมา หัวอาจจะแตก คออาจจะหัก หรือเปล่า...

ถ้าเกิดตัดสินใจเลี้ยวไปซื้อข้าวร้านลาแมดเดอลิน หรือถ้าเกิดไม่มัวโอ้เอ้อยู่ที่คอสต์โก้ หรือถ้าเกิดยอมอยู่ที่ทำงานค่ำอีกนิด ทำรายงานให้มันเสร็จๆไป... คิดไม่ออกเหมือนกันว่าอะไรจะเกิดขึ้น ตึกออฟฟิศถล่ม คอสต์โก้ไฟไหม้ ร้านลาแมดเดอลินแก๊สระเบิด ฮ่าฮ่าฮ่า มันก็คงไม่ขนาดน๊าน แต่นะ ถ้าเราไม่ไปอยู่ในอุบัติเหตุ ก็จะกลายเป็นคุณป้าอัลติม่าที่โดนซัดไป คุณป้าอาจจะไม่โชคดีเหมือนเรา ใครจะรู้ว่าที่แท้เราอาจจะเป็นคนช่วยชีวิตคุณป้าไว้ก็ได้

แบบนี้เรียกว่ามองโลกในแง่ดีเกินไปมั้ยนะ จริงๆแล้วก็ไม่ได้เป็นคนทัศนคติดีอะไรขนาดนั้นหรอกค่ะ เพียงแต่ในบางเวลา บางสถานการณ์ มันย้อนเวลากลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ ก็ต้องทำใจล่ะว่ามันเป็นกรรมของเราเองสร้างมา แล้วหมั่นสร้างบุญสร้างกุศลให้ตัวเองดีกว่า คิดแบบนี้แล้วจิตใจเราจะสงบขึ้นด้วย ลองดูนะคะ

ปอลอ. สรุปว่าเย็นวันนั้น ก็กินข้าวที่ร้านลาแมดเดอลินอยู่ดี ฮ่วย...

วันสนุก สุขสันต์สงกรานต์...

2007-04-15T11:09:00.000-05:00

สงกรานต์มาแล้วจ้าาา...

'สงกรานต์' เป็นคำภาษาสันสกฤตแปลว่าการเคลื่อนย้ายของดวงอาทิตย์ ตามปฏิทินสุริยคติถือว่าปีใหม่เริ่มขึ้นคือเมื่อดวงอาทิตย์เคลื่อนผ่านเส้นศูนย์สูตรมาเริ่มวงโคจรทางซีกเหนือ ช่วงเวลานั้นตกอยู่ที่ปลายราศีมีนย่างเข้าราศีเมษ ซึ่งก็อยู่ประมาณกลางเดือนเมษาของเราพอดี

ถึงแม้วันที่ 1 มกราจะเป็นวันปีใหม่อย่างเป็นทางการ แต่วันสงกรานต์ซึ่งถูกกำหนดตายตัวเป็นวันที่ 13 เมษาก็ยังนับเป็นวันปีใหม่ของไทยอยู่ ความที่เป็นวันหยุดยาวสามวันติดต่อกัน ถ้าติดเสาร์อาทิตย์ก็ได้หยุดชดเชยอีก กลายเป็นงานฉลองใหญ่ประจำปีไปโดยปริยาย กลายเป็นประเพณีกลับบ้านเพื่อเยี่ยมครอบครัว มีการสรงน้ำพระทั้งที่วัดและที่บ้าน รดน้ำดำหัวญาติผู้ใหญ่และผู้อาวุโส ส่วนเด็กๆและหนุ่มๆสาวๆ (อย่างเรา กร๊ากกก...) ก็สาดน้ำใส่กันเป็นที่สนุกสนาน กลายเป็นประเพณีสาดน้ำที่นักท่องเที่ยวต่างชาติรู้จักกันดีเมื่อพูดถึงสงกรานต์

วันสงกรานต์ปีนี้ตรงกับวันศุกร์ที่สิบสาม แต่ไม่มีอะไรกุ๊กกุ๊กกู๋นะคะ มีแต่กุ๊กกุ๊กกิ๊ก เพราะวันนี้เป็นวันเกิดแม่ คืนวันพฤหัสก็กรี๊งกร๊างไปแฮปปี้เบิร์ธเดย์ อวยพรให้แม่มีความสุขมากๆ สุขภาพแข็งแรง เงินทองไหลมาเทมา (จะได้แบ่งมาทางนี้บ้าง คิคิคิ) พอเดฟบอกแฮปปี้เบิร์ธเดย์ได้ซักพักก็ทำท่าม้วนต้วน ยัดเยียดหูโทรศัพท์คืนมาให้ ถามแม่ว่าเกิดไรขึ้น แม่หัวเราะคิกคัก บอกถามเดฟไปว่า 'สบายดีมั้ยค๊าาา' สรุปคือแกเขินค่ะ ไม่ยอมตอบเป็นภาษาไทย กำลังเอิ๊กอ๊ากกับแม่อยู่ เดฟก็ก้มหน้าก้มตาพูดเบาๆว่า 'พ้มซาบายดีครับ' เหอ... พูดได้นี่นา ลุ้นให้พูดให้แม่ฟังก็ เอ้า ลงไปม้วนต้วนอีกและ ซะมีใครฟร่ะ น่ารักน่าตื้บซะไม่มี...

ที่วัดดัลลัสมีจัดงานสงกรานต์ทุกปี สามปีก่อนพาเดฟไปก็สนุกสนานใหญ่ ใส่บาตร ถวายอาหาร พระลงเทศน์ ตามด้วยการแสดงเวทีของเด็กๆ มีงานออกร้านขายของขายอาหาร แต่ที่เด็ดสุดคงไม่พ้นเล่นฉีดน้ำแหละค่ะ ทำบุญเสร็จเอาของเก็บที่รถแล้วก็คว้าปืนฉีดน้ำกระบอกบรึ้มที่เตรียมไปลงมา คือเด็กๆเห็นก็เป็นที่รู้กันว่าคนนี้ฉีดได้ เดินเข้าสนามเด็กเล่นปุ๊บ ได้ยินเสียงเด็กตาไวร้องขึ้นมาว่า 'เฮ้ย!! ฝรั่ง!!!' เท่านั้นแหละค่ะ เดฟก็ตกเป็นเป้าเคลื่อนที่ขนาดใหญ่ทันที

แต่ปีนี้ไม่ได้ไปวัดแหละ เพราะว่ามีนัดสำคัญอื่นซะแล้ว นัดกับแมฟเวอริคส์ที่ตั้งหน้าตั้งตารอมาเกือบสามเดือน พลาดได้ไง... วันนี้แหละ จะต้องเก็บซานอันโตนิโอ้สเปอร์ส คู่แข่งหมายเลขสองให้ได้อีกรอบ เย้เย้!!

เวลาแข่งเลื่อนจากเที่ยงออกไปเป็นบ่ายสองครึ่ง ก็เลยนัดกันกับปุ๊กและทอมไปหม่ำกลางวันด้วยกันก่อนที่ร้านฮู้ตเต้อร์ส โชคดีที่ไปเร็วยังหาที่จอดรถใกล้ๆหน้าร้านได้ ค่าจอดทั้งวันห้าเหรียญเอง จอดที่สนามตั้งยี่สิบ จากร้านไปสนามไม่ไกลมาก เดินไหว งั้นจอดรถที่นี่แล้วกัน ประหยัดไปสองคันสามสิบแน่ะ เอามาทิปสาวฮู้ตเต้อร์ส เอ้ย... เอามากินปีกไก่ทอดดีกว่า ปรากฏว่าที่ร้านวันนั้นแฟนแมฟส์เต็มร้านเลยค่ะ คาดว่าทุกคนต้องตั้งใจมากินปีกไก่เหมือนเราแน่ๆ (กร๊ากกกก)

พอปุ๊กบอกว่าจะใส่เสื้อเดิร์กมาเชียร์ ทำให้อุณหภูมิแถวๆเบ้าตาพุ่งกระฉูดขึ้นมาเชียว อยากได้เสื้อน้องเดวิ่นมาใส่บ้าง อ้อนเดฟให้พาไปซื้อก็ไม่ยอม บอกเสื้อตัวเดียวมันแพงนะจ๊ะที่รัก... ง่า ก็มันไม่ใช่เสื้อธรรมดานี่น๊า กำลังงอนๆอยู่เดฟนึกขึ้นได้ว่าน้องซิมเคยให้เสื้อเดิร์กมาตัวนึงตอนวันเกิด อ่ะ งั้นเธอเอาไปใส่แล้วกัน หน้าบานไป... ถึงวันเอามาใส่ แม๊นนน มันตัวใหญ่มาก ใส่แล้วกลายเป็นชุดกระโปรง มองลอดจั๊กกะแร้มาก็เห็นสะดือจุ่น (ถ้าไม่ใส่เสื้อข้างในอ่ะนะ) สรุปก็ช่วยกันกับปุ๊กมัดปมที่ชายเสื้อแล้วยัดไว้ข้างใน เออค่อยดูได้หน่อย เสียดายที่ไม่ใช่เสื้อน้องเดวิ่นแฮริส แต่เอาแหละ เดิร์กก็เดิร์ก อย่างน้อยก็เคยฝันถึงว่าเป็นแฟนกัน ฮ่าฮ่าฮ่า (จ๊ากกกก ปุ๊กกับเดฟจะตื้บเอาไหมนี่...)

พออิ่มหนำสำราญ ล้างมือเรียบร้อยก็พากันออกเดินไปสนามอเมริกันแอร์ไลน์ หน้าประตูด้านข้างสนามมีคนมาเฮฮากันเยอะเลย

แต่ดูไปดูมาก็ไม่เห็นมีอะไรเท่าไหร่ ก็เลยเข้าไปข้างในดีกว่า วันนั้นแฟนๆทีมสเปอร์สมากันเยอะเกินคาด ตอนเดินไปขึ้นบันไดมีแฟนสเปอร์สเดินอยู่ข้างหน้า ตะโกนเย้วๆว่า 'Go, Spurs, Go!' พอเค้าเดินห่างออกไปหน่อย เดฟก็ซ่าขึ้นมาเชียว ร้องกลับไปว่า 'Spurs, Go Home!' เหม๋... แน่จริงไม่ร้องตอบไปตอนเค้ายังอยู่ใกล้ๆหละเพ่... ขึ้นบันไดไปเรื่อยๆจนในที่สุดก็ถึงที่นั่งชั้นสูงเสียดฟ้าของเรา สูงขนาดนั้นความกดอากาศมันต่ำ จะชงจะเชียร์ต้องระวังอย่าตื่นเต้นเกิน เดี๋ยวเลือดกำเดามันจะไหลเอาง่ายๆ ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ เข้าไปนั่งไม่นานก็มีพี่บึ้กใส่เสื้อดังแค่นเดินเข้ามานั่งแถวข้างหน้า ก่อนนั่งก็ตะโกนหาพวกเชียร์สเปอร์ส มีการพูดจาท้าทายแฟนๆแมฟส์ด้วยแน๊ะว่า ไหนครายมีปัญหาอารายม๊ะ... เหอเหอ ไม่มีฮ่ะพี่ หนูกัว แขนพี่ใหญ่กว่าขาซะมีหนูอีกง่ะ...

แล้วสเปอร์สก็ลงมาอุ่นเครื่องก่อน สงสารนิดๆเหมือนกันเพราะโดนแฟนๆแมฟส์โห่เอา แต่นะ เวลาเราไปแข่งที่บ้านเค้าก็โดนโห่เหมือนกัน เจ๊ากันไป... แล้วแมฟส์ก็เดินเข้ามา ในรูปน้องเดวิ่นขาโจ๋มาก มีเดินอาดๆเข้าไปส่องทีมนู้นด้วย ซ้อมๆไปจนได้เวลาก็เข้าแถวร้องเพลงชาติ มีหนูน้อยเสียงซุปเป้อร์พาวเวอร์มาเป็นนักร้องรับเชิญ น้องร้องเก่งมากๆ แต่ที่ขนลุกสุดๆก็ต้องตอนเปิดตัวทีมแมฟส์เลยค่ะ คือกรี๊ดดาราบาสเป็นทุนอยู่แล้ว ไหนจะเสียงประกาศกังวานๆ แสงไฟวูบวาบ เพลงกระหึ่มๆ เชียร์ลีดเด้อร์เต้นกันสุดเหวี่ยง กับเสียงเฮจากกองเชียร์ ตอนพลุระเบิดนี่ อะดรีนาลินพรุ่งปรี๊ดทะลุหลังคาสนามไปเลยค่ะ

อ่ะ เริ่มเขี่ยลูก แหม๊ โดนอิตาดังกิ้นโดนัทแย่งไปได้ ชิ...

คะแนนเราตามหลังอยู่นิดหน่อยตลอดตั้งแต่เริ่มเกมส์เลย แต่ในที่สุดก็มาตามทันตอนควอเต้อร์สอง ได้เฮกันไปพักเล็กๆ แล้วก็ถูกนำไปอีกจนได้

ระหว่างที่ทีมวางแผนต่อสู้ช่วงเวลานอก แมฟส์แมนกับม้าแช้มป์ก็ออกมาเล่นปาหี่ เอ้ย โชว์พาวให้คนดูเล่นไปพลางๆ สังเกตุเห็นว่าแมฟส์แมนเบอร์หนึ่งเหมือนบั๊คเน่อร์ เราเลยแอบคิดกันเล่นๆว่าที่แท้ถอดหน้ากากมาข้างในเป็นบั๊คเน่อร์หรือเปล่าน๊อ แบบพอไม่มีคิวเล่นก็อ่ะ ออกมารับจ๊อบพิเศษแก้เบื่อ ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ

แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ควอเต้อร์สามเหลืออีกนาทีกว่าๆ ดังแค่นโดนเทคนิคอลฟาล์วไปสองหนรวด ห่างกันเพียงแค่ไม่กี่วินาที ซึ่งก็คือต้องออกจากสนามไป ตอนนั้นก็เฮไปกับกองเชียร์ด้วยแหละค่ะทั้งๆที่ความจริงไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้น แต่จริงๆแล้วเทคนิคอลครั้งที่สองกลายเป็นที่ถกเถียงกันมากว่าไม่ยุติธรรม ส่งผลให้กรรมการโจอี้ ครอว์ฟอร์ด ถูกพักการตัดสินไปจนจบเพลย์ออฟเลย ส่วนตัวแล้วไม่ค่อยเห็นด้วยกับเอ็นบีเอเท่าไหร่ คือโอเค กรรมการใช้อำนาจเกินเลยก็สมควรถูกลงโทษ แต่จะพักกี่เกมส์ก็ว่าไป หรือจะไม่ให้ลงตัดสินทีมสเปอร์สอีกเพื่อความโปร่งใสก็น่าจะพอ นิคส์กับนักเก้ตส์ตบกันจะๆยังโดนพักไปแค่กี่เกมส์ แล้วทีดังแค่นด่าโจอี้ด้วยคำหยาบหลังจากถูกเชิญออก ทุกคนเห็นเต็มตา ไม่เห็นมีลงโทษอะไร

แต่มีใครเนี่ยแอบสะใจ
ฮ่าฮ่าฮ่า...

จำพี่บึกได้มั้ยคะ พอดังแค่นโดนออกจากสนามก็หงุดหงิดถึงกับถอดเสื้อดังแค่นออก เราก็แอบคิกคักกันอยู่ข้างหลังว่า ฮี่โธ่ ไม่ใช่แฟนจริงนี่นา... ปรากฏว่าพี่บึกแกหยิบเสื้อตัวใหม่มาใส่ สีใหม่แต่ยังเป็นชื่อดังแค่นเหมือนเดิม ใส่เสร็จมีหันมาหัวเราะกับพูดจาท้าทายต่ออีกแน๊ะ แบบนี้ก็มีด้วย จะว่าไปพี่บึกแกก็น่ารักดีนะคะ ตอนจบเกมส์แกเดินออกไปยังหันมายิ้มแย้มบ๋ายบายกับแฟนๆแมฟส์เลย กล้ามใหญ่ใจดีเนาะ สงสัย

ถึงดังแค่นจะโดนออกไปแล้ว คะแนนเราก็ยังตามหลังไปจนถึงควอเต้อร์สุดท้าย ระหว่างรอเวลานอกเค้าก็ฉายหนังในทีวีจอใหญ่ เรื่อง 'เดิร์กคิเนเต้อร์' นำแสดงโดยเดิร์ก ชโนชวิทซกี้ ฮัสต้าลาวิสต้าเบบี้...

และแล้วช่วงนาทีระทึกใจก็มาถึง เหลือเวลาอีกแค่ 1:15 นาที เดิร์กก็จั๊มพ์ช็อต ด๊วบลงไปทำให้คะแนนขึ้นมาเสมอกัน ถึงตอนนี้นี่ ก้นใครก็ก้นใคร ไม่ติดเก้าอี้แล้วล่ะค่ะ

จากนั้นมา แมฟส์แมน เอ้ย บั๊คเน่อร์ก็ซวบลงไปอีกสองคะแนน สแต็กได้ลูกโทษไปอีกหนึ่ง น้องเดวิ่นจัดการไปอีกสองลูกโทษ ลุ้นหัวใจแทบวาย วันนี้น้องเดวิ่นฮ๊อตมากๆ หยอดลงไปได้ตั้ง 21 แต้ม เก่งจริงๆ สรุปว่าชนะมาได้ด้วยคะแนน 91-86 ได้คูปองไปกินทาโก้ฟรีคนละอัน (ฮาฮาฮา ทีมบ้านเราน่ารักแบบนี้แหละ ชนะแจกของกิน)

ดีใจยิ้มแก้มปริ แมฟส์ชนะ และได้กินทาโก้ฟรี

และแน่นอนที่สุด เกมส์เด็ดต้องตบท้ายด้วยรถติด กว่าจะหลุดออกมาจากที่จอดรถได้ ได้ยินเสียงหนุ่ม (สงสัยจะเมาด้วย) ในรถคันไหนไม่รู้ ตะโกนว่า "ปล่อยผมออกไปน๊าาาา"

วันนี้เป็นวันดี๊ดีเลยค่ะ อากาศก็ดี เกมส์ก็สนุก หม่ำข้าวอร่อย ที่สำคัญคือคนที่ไปด้วยน่ารักๆ คงต้องยืมคำอุทานของมาร์ค ฟอลโลเวลซะหน่อยแล้ว
"บี-อี-เอ-ยู๊ววววว ตี้ฟูล!!"

อีสเต้อร์ วันกินไข่...

2007-04-08T23:18:00.000-05:00

วันอีสเต้อร์นี่นับเป็นวันสำคัญที่สุดในศาสนาคริสต์เลยค่ะ แต่หลายๆคนจะไปทำพิธีกันจริงๆจังๆกันในโบสถ์แทนที่จะฉลองกันเอิกเกริกเฮฮากันอย่างตอนคริสต์มาส คงเหมือนวันวิสาขบูชาของเรามั้ง แถวๆบ้านมีโบสถ์ใหญ่บรึ้มอยู่โบสถ์นึง เปิดทำพิธีห้าเวลาแน่ะค่ะ เริ่มตั้งแต่เช้าหกโมงครึ่งเลย เรียกว่า "Son Rise Service" ได้ยินครั้งแรกคิดว่า Sunrise เพราะมันเช้าขนาดนั้น สงสัยเค้าเล่นคำระหว่างพระบุตร(พระเยซู)ตื่นกับพระอาทิตย์ขึ้นละมัง

คำว่าอีสเต้อร์ ('Easter') มีรากมาจากชื่อของเทพเจ้าแห่งรุ่งอรุณของเยอรมันที่ชื่อว่า Ēostre ค่ะ เดือนเมษายนในภาษาโบราณมีชื่อว่า Eosturmonath ก็ตั้งตามชื่อของเทพองค์นี้ เป็นนัยว่าเป็นเดือนที่รุ่งอรุณของปีซึ่งก็คือฤดูใบไม้ผลิเริ่มต้น สำหรับวันอีสเต้อร์ซึ่งเป็นวันอาทิตย์ระหว่างปลายเดือนมีนากับปลายเดือนเมษา ชาวคริสต์เชื่อกันว่าเป็นวันที่พระเยซูฟื้นคืนชีพหลังจากถูกตรึงไม้กางเขน

เดฟบอกว่าแม่เคยลากไปพิธีนี้ริมชายหาดสมัยยังเด็กๆ ถามว่าเป็นไง สวยมั้ย แกตอบว่า ไม่รู้อ่ะ มันเช้าเกิน... เอ๋า...

วันนี้เด็กเล็กๆก็จะมีกิจกรรมออกล่าไข่กัน เคยเห็นเค้าใช้ไข่ช็อคโกแล็ตกับไข่พลาสติกที่ข้างในใส่ของเล่นกับขนมไว้ แต่ก็ยังมีคนทาสีตกแต่งไข่ต้มกัน เลยงงๆอยู่อ่ะค่ะ ไข่จริงๆนี่เอาไว้แค่โชว์หรือว่าเอาไปซ่อนให้เด็กล่ากันจริงๆ แล้วถ้าใช้เด็กจะเอาไข่ไปทำอะไร กินก็คงไม่ไหวนะ ใครทราบช่วยเฉลยหน่อยนะคะ

ที่บ้านก็ไม่ได้ทาสีไข่อะไรหรอกค่ะ กินลูกเดียว... (จริงๆตั้งหลายลูกแน่ะ คิคิคิ)

ตอนเช้าเกิดนึกอยากไปกินไข่ร้าน IHOP แต่เดฟบอกว่าอย่าเลยเพราะวันนี้คนไปโบสถ์กันเยอะ ร้านต้องคนแน่นแน่ๆ คือเหมือนเราอ่ะเนาะ ไปทำบุญตอนเช้าเสร็จแล้วก็ต้องแวะกินโจ๊กก่อนกลับบ้าน เดฟเลยจะพาไปร้านโทนี่คาเฟ่ เป็นร้านเล็กๆขายอาหารเมกันเหมือนกัน ในใจกลัวๆอยู่ว่าลุงโทนี่ก็จะปิดร้านไปโบสถ์ซะละม๊าง... ไปถึง มันก็ปิดจริงๆ อ่ะงั้นเปลี่ยนไปร้านชับบี้กัน มันจะปิดอีกมั้ยว๊า...

เออไม่ปิดแฮะ รถจอดหน้าร้านเพียบเลยแต่ร้านเค้าใหญ่บรึ้มก็เลยไม่ต้องต่อแถวรอ นั่งปุ๊บสั่งน้ำส้มแก้วบิ๊กมาทานคนละแก้ว ร้านชับบี้นี่มาครั้งนี้หนที่สองแล้วค่ะ ครั้งแรกมาเพราะอยากกินแฮมเบอร์เก้อร์แบบที่ไม่ใช่ฟาสต์ฟู้ด แต่เอาเข้าจริงดันสั่ง chicken-fried steak เป็นสเต๊กชุบแป้งทอด(ที่สมัยยังเป็นกะเหรี่ยงอยู่เข้าใจว่าเป็นไก่...) ร้านนี้ทำอร่อยนะคะ กรอบนอกนุ่มใน น้ำเกรวี่ที่ราดมาก็อร่อย ข้นๆแต่ไม่เลี่ยนและก็ไม่เค็มเกินไปเหมือนบางร้าน โดนใจมากๆสเต๊กทอดร้านนี้

แต่วันนี้ตั้งใจมากินไข่ค่ะ ต้องคอยบอกตัวเองอย่าเปิดเมนูเลยหน้าอาหารเช้าไป ไม่งั้นได้กินสเต๊กทอดอีกแหงๆ เหอ... ทำไมมันน่ากินไปหมดยังงี้อ่ะ เฟร้นช์โทสต์เตะตามาเป็นอันดับหนึ่งเลย แต่แล้วก็มีแพนเค้กมาเตะต่อ แล้วก็ไข่พี่แม็ก เอ้ยไม่ช๊ายยย ไข่เจียวเม็กซิกัน แล้วก็... เหวอ เลือกไม่ถูก

สุดท้ายลงเอยที่ไข่เจียวค่ะ จริงๆต้องเรียกไข่ยัดไส้ถึงจะถูก มีไส้ให้เลือกหลายอย่างเลย แต่อันที่เค้าเอาชื่อร้านไปตั้งชื่อควรจะอร่อยที่สุดใช่มั้ยคะ ใส่ไส้กรอก เบค่อน หัวหอม มะเขือเทศ แล้วก็ชีสสสส รสชาติอร่อยดีค่ะถึงแม้ไข่จะไม่ฟูนุ่มเท่าของ IHOP แล้วเค้าให้เลือกระหว่างแฮชบราวน์ (มันฝรั่งซอยๆทอดเป็นแพๆ) กับกริทซ์ พอดีวันเสาร์เดฟทำแฮชบราวน์ให้กินไปแล้ว ก็เลยเลือกกริทซ์ หน้าตาเหมือนโจ๊กเราเลยนะ แต่ไม่มีรสชาติเอาซะเลย ต้องเอาเนยลงไปผสมๆ โรยเกลือพริกไทยหน่อยถึงจะแหลกล่าย ถ้ามีแม็กกี้มาเหยาะหน่อยคงจะดี แล้วก็มีขนมปังปิ้งทาเนยที่ปิ้งเองอร่อยกว่า แต่แยมที่มาเป็นตะกร้านี่สิคะ ถูกใจจ๊อดจริงๆ

ส่วนของเดฟเป็นไข่กวนกับเบค่อนและแฮชแบล็ค เอ้ย แฮชบราวน์ เบค่อนร้านนี้ชิ้นใหญ่ดีจัง ไม่งกด้วย ให้ตั้งสามชิ้น ไม่เหมือน IHOP ชิ้นกะเปี๊ยกสองชิ้น กินไปตกไม่ถึงท้อง มันติดอยู่ตามไรฟัน... ขนมปังของเดฟเป็นบิสกิตอ่ะ พอเค้ายกมาเสิร์ฟนี่อิจฉามากๆ ไม่ใช่แค่ตัวบิสกิตดูหนานุ่มน่ากินอย่างเดียวนะคะ มันมากับน้ำเกรวี่ถ้วยเป้งๆด้วยอ่ะ เกรวี่อร่อยๆแบบเดียวกับที่ราดสเต๊กทอดเลย แง๊งงง... ดีที่เดฟยอมให้แอบจิ้มได้บ้าง แต่ก็นะ จำไว้ๆ คราวหน้าต้องสั่งบิสกิต

กินเสร็จก็อิ่มจนจุก กินมื้อกลางวันท่าจะไม่ไหวซะแล้ว เดินไปจ่ายตังค์ตาก็เหลือบไปเห็นขนม อู้หูววว พายน่ากินๆทั้งนั้นเลย โหมะหน้าวิปครีมเยอะๆ แบบโหมะหน้าเมอแรงจ์ก็มี ต้องเรียกโหมะจริงๆค่ะเพราะมันเยอะมากกก ไปอ่านเจอในGuidelive.com เค้าว่าถ้ามาร้านนึ้อย่าพลาด อ้าว... พลาดไปซะแล้วดิ งั้นฝากไว้ก่อน คราวหน้าแล้วกั๊น

ตอนที่รออาหารอยู่ น้องปุ๊กโทรเข้ามาชวนไปดูหนังเรื่อง Blades of Glory กัน ตอนแรกเดฟไม่ค่อยอยากดูหรอกค่ะ หาว่าเป็นหนังเกย์ แต่ก็ลากไปดูด้วยกันจนได้ หนังตลกมากๆแต่ก็ไร้สาระสิ้นดีตามที่คาดไว้เลย ฉากตอนเล่นสเก๊ตก็ขำจนน้ำตาร่วง หนังจบเดินออกมาก็คิดๆ ถ้าเช่ามาดูคงคุ้มอยู่นะคะ แต่ซื้อตั๋วเข้าไปดูนี่ไม่ค่อยแน่ใจ ตั๋วหนังเดี๋ยวนี้แพงจัง ขนาดรอบลดราคายังหกบาทห้าสิบแน่ะ

เห็นโฆษณาหนังใหม่ๆน่าดูหลายเรื่องเหมือนกันค่ะ Spider-Man ภาคสามนี่ต้องไม่พลาดเด็ดๆ Shrek the Third กับ Pirates of the Caribbean ภาคใหม่ก็น่าไปดู Fantastic Four ภาคสองกับ Chuck and Larry ที่อาดัมแซนด์เลอร์เล่นก็น่าสนแต่ยังไม่แน่ใจ อาจจะรอดีวีดีออกมาก่อนหรือไม่ก็รอดูเคเบิ้ลที่บ้าน...

ได้ยินเสียงลูกไก่อีสเต้อร์มันร้องแว่วๆว่า cheap cheap cheap... ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ...

ข้าวขาหมู...

2007-04-01T23:12:00.000-05:00

ข้าวขาหมู... เมนูอร่อยจานด่วนคู่บ้านคู่เมืองเรามาแต่ไหนแต่ไร สั่งปุ๊บได้ปั๊บเหมือนเสกมา อยากได้เนื้อล้วน หนังล้วน เนื้อเยอะหนังน้อย เนื้อน้อยหนังเยอะ หรือจะใส่เอ็น ใส่ไส้ ส่าย... เอ้ย ใส่ไข่ ไส่คากิ ขอให้บอกค่ะ อาแปะตักให้ได้หมด (แต่ราคาไม่เท่ากันนะ ฮี่ฮี่ฮี่) ร้านบนเซ็นทรัลสีลมนี่ต้องรีบบอกนะคะ ไม่งั้นเค้าดูหน้าเอา หนอยเห็นเราผอมๆ(ตอนนั้น...) ให้แต่เนื้อๆ ขัดใจวัยมัน(หมู)จริงๆ

แต่ส่วนตัวแล้ว (ขอโทษด้วยนะคะถ้าไปขัดใจใคร) คือไม่กินไส้กับคากิอ่ะค่ะ ไส้นี่ไม่กินอยู่แล้ว แต่คากิเมื่อก่อนชอบมากกก หนังนุ่มๆเอ็นเปื่อยๆแทบละลายในปาก ดูดจ๊วบกระดูกก็ร่อนออกมา งู้ย อร่อย แต่พอลองซื้อมาทำเองเป็นครั้งแรก ได้เห็นหน้าตาตอนก่อนมันจะเละ เห็นเป็นกีบๆ อี๋ย์ย์ย์ หยดหยองมากเลยง่ะ แถมมีขนด้วย ต้องเผาแต่ขี้เกียจก็เลยอบเฉยๆ หนอยขนมันไม่ไหม้ สุดท้ายต้องสละยิลเล็ตมาโกนให้มัน (ง่า... ใหม่แกะกล่องนะคะ ไม่ใช่อันที่โกนจั๊กกุแร้อยู่)

เมื่อก่อนเวลาจะทำขาหมูทีต้องคิดแล้วคิดอีก อยากกินก็อยากอ่ะค่ะ แต่นึกถึงมันกระเด็นตอนลงกระทะทอด ตอนเฝ้าหม้อที่ตั้งไฟเป็นชั่วโมงๆ กับหัวเตาที่น้ำหยดกระจายแล้วมันทำให้แหยงๆเหมือนกัน แต่ตั้งแต่ใช้หม้อตุ๋นที่ฝรั่งเรียก Crock-Pot เป็นแล้วติดใจเลยค่ะ ทำบ่อยแค่ไหนก็ด๊ายยย

มาดูวิธีทำกันเลยดีกว่า ปกติเวลาทำกับข้าวก็จะกะๆเอาไม่เคยตวง โดนหาว่าอมสูตรอยู่เรื่อยเวลาใครถามว่าใส่อะไรเท่าไหร่แล้วตอบว่าไม่รู้เนี่ย แต่สัดส่วนอันนี้คือประมาณเอาจากที่ทำทานกับเพื่อนๆน้องๆหลายคน มันก็เลยจะเยอะไปหน่อยอ่ะนะคะ แบบหิวโซมากินได้ 12 คนสบายๆ เพราะฉะนั้นลดๆปรับๆเอาตามใจชอบเลยค่ะ

ซ้อสหมัก
- น้ำผึ้ง 1/4 ถ้วยตวง
- ซีอิ๊วขาว 1/4 ถ้วยตวง
- น้ำมันหอย 1/4 ถ้วยตวง
- ผงพะโล้ 1 ช้อนชา
- พริกไทยป่น

ขาหมู
- เนื้อหมูส่วนไหล่ติดหนัง 7 ปอนด์ (หรือจะไม่หนังถ้ากลัวอ้วน ถ้าไม่กลัวจะยกทั้งขาก็ได้ค่ะแต่มันมีกระดูก เปลืองที่อ่ะ)
- เห็ดหอมแห้ง 12 ดอก; ล้างแล้วแช่น้ำอุ่นให้นิ่มๆบวมๆ
- ผักกาดดอง 3 ห่อ (ห่อละ 10.5 ออนซ์); หั่นขวางหนาประมาณครึ่งนิ้ว
- ไข่ไก่ 12 ฟอง; ต้มแล้วปอกเปลือก
- ผงพะโล้ 1 + 2 ช้อนโต๊ะ
- โป๊ยกั๊ก 5 ดอก (ไม่มีก็ไม่ต้องใส่)
- ชะเอม 3 แท่ง (ไม่มีก็ไม่ต้องใส่อีก)
- พริกไทย 10 เม็ด
- ซีอิ๊วขาว 1/2 ถ้วยตวง
- น้ำมันหอย 1/2 ถ้วยตวง
- น้ำตาลมะพร้าว 4 ก้อน (น้ำหนักรวมประมาณ 3.75 ออนซ์) หรือแทนด้วยน้ำตาลทรายแดงอัดแน่นๆ 1/2 ถ้วยตวง
- กระเทียม 3-4 กลีบ; สับละเอียด
- น้ำมันพึช 3 ช้อนโต๊ะ
- ผักชี 12 กิ่ง

- ผสมส่วนซ้อสหมักเข้าด้วยกัน เอาทาเนื้อหมูให้ทั่วแล้วหมักไว้อย่างน้อยสี่ชั่วโมง ข้ามคืนได้ก็ยิ่งดี หมักเสร็จแล้วเทน้ำทิ้งไปนะคะ อย่าเสียดาย

- เจียวกระเทียมในน้ำมันพอเหลือง ใส่ผงพะโล้ 1 ช้อนโต๊ะลงคนให้เข้ากัน

- ตั้งเตาอบที่ broil ทาน้ำมันกระเทียมให้ทั่วเนื้อหมูทั้งสองด้าน วางบนถาด broil แบบที่มันเป็นสองชั้น ชั้นบนมีรูๆอ่ะค่ะ

- แล้วก็ broil หมูประมาณ 15 นาทีหรือจนกระทั่งเหลืองสวย แต่ไม่ต้องสุกทั่ว (อันนี้ไหม้ไปนี๊ดส์ เหะเหะเหะ)

- เทน้ำมันกระเทียมที่เหลือใส่ใน Crock-Pot เติมน้ำมันได้ถ้าแห้งแต่อย่าเยอะนะคะ เติมผงพะโล้ 2 ช้อนโต๊ะ ซีอิ๊วขาว น้ำมันหอย น้ำตาลมะพร้าวบิเป็นชิ้นเล็กๆ คนให้เข้ากัน น้ำตาลไม่ละลายไม่เป็นไรค่ะ เติมเม็ดพริกไทย โป๊ยกั๊ก ชะเอม เห็ดหอม กับผักชีลงในหม้อ

- แล้วก็ใส่หมูลงในหม้อ คลุกๆกับซ้อสซะหน่อย ในรูปใส่ไปได้สองชิ้นก็เต็มซะแล้ว กำลังงงๆอยู่ว่าอีกชิ้นจะอุดลงไปยังไงดี แต่ขอถ่ายรูปก่อน กำลังสวย ฮ่ะๆๆ

- เติมน้ำให้ปริ่มๆเนื้อหมู เดี๋ยวตุ๋นๆไปแล้วหมูมันจะฟีบลง ถ้าหมูเยอะน้ำขึ้นมาไม่ถึงก็ไม่เป็นไรค่ะ พอตุ๋นไปครึ่งเวลาค่อยพลิกเอา เปิดสวิทช์ไฟต่ำปิดฝาตุ๋นไป 14 ชั่วโมง หรือไฟสูง 10 ชั่วโมง (แต่ถ้าทำไม่เยอะขนาดนี้ก็ใช้เวลาน้อยลงนะคะ)

- ล้างผักกาดดองที่หั่นไว้ในน้ำเย็นสามรอบ แล้วต้มน้ำทิ้งอีกสองรอบ ขจัดความเปรี้ยวค่ะ ถ้าชอบเปรี้ยวก็ล้างเฉยๆพอ ขั้นตอนนี้ทำล่วงหน้าแล้วแช่ตู้เย็นไว้ได้ค่ะ

- ต้นชั่วโมงสุดท้าย ลองชิมน้ำขาหมูดูแล้วปรุงรสตามชอบ เข้มข้นหน่อยก็ดีนะคะเพราะเดี๋ยวราดข้าวแล้วมันจะจืดไป ตักน้ำขาหมูใส่ผักกาดดองที่เตรียมไว้ ตั้งไฟให้เดือดแล้วเคี่ยวไฟอ่อนต่อจนนิ่ม

- ใส่ไข่ต้มลงในหม้อขาหมู หมกๆซะหน่อยแล้วปิดฝาตุ๋นต่อ คอยดูถ้าไข่ฟองไหนมันลอยขึ้นมาก็พลิกมันซะทีนึง สีจะได้เท่าๆกัน ไม่เป็นด่างขาว

- พอจะเสิร์ฟก็เอามีดกว้างๆมากดให้เนื้อแบนลง แต่ไม่ต้องแบนขนาดที่อาแปะขายหรอกนะคะ ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ แล้วก็หั่นๆ โปะบนข้าวสวยร้อนๆ ไข่ไก่ผ่าครึ่งวาง ราดน้ำพะโล้ ตักผักกาดดองใส่ข้างๆ โรยผักชี ราดพริกน้ำส้ม อู๊ววว... น้ำลายไหล

ไม้ดอก กับไม้... จุ๊จุ๊จุ๊...

2007-03-28T23:41:00.000-05:00

หลังจากท้องฟ้าทำท่าอึมครึมมาเป็นอาทิตย์ ในที่สุดฝนก็เทหล่งมา เทหล่งมา... จริงๆไม่ชอบฝนหรอกค่ะ อยากให้แดดออกมากกว่า แต่ตกๆมาซะมั่งก็ดีเพราะที่บ้านมันแล้งมาตั้งแต่มิถุนาปีที่แล้ว ระดับสามแน่ะค่ะซึ่งนับว่าเกือบจะวิกฤติแล้ว ทางการอนุญาตให้เปิดหัวรดน้ำสนามหญ้าแค่อาทิตย์ละหนเอง ตอนนี้ก็ยังแล้งระดับสามอยู่แต่เค้าคงเห็นใจ เปลี่ยนให้รดได้อาทิตย์ละสองหน แต่แค่นี้ไม่พอสำหรับหน้าร้อนหรอกค่ะ ก็หวังว่าฝนจะตกมาอีกด้วยเทิ้ด...

แต่อย่าเพิ่งไปคิดถึงอากาศร้อนๆดีกว่าค่ะ ตอนนี้อากาศดีก็รีบๆเอ็นจอยเข้าซะเนาะ จะออกไปทำสงทำสวนอะไรก็ตอนนี้แหละ ดูต้นไม้ใบหญ้าแตกใบแตกดอกแล้วสดชื่นมีชีวิตชีวาดีออกนะคะ มามะ มาดูกัน

ถ้าเห็นต้น Callery Pear ออกดอกเมื่อไหร่ก็รู้เลยว่าฤดูใบไม้ผลิมาถึงแล้ว ต้นนี้ใบจะเปลี่ยนเป็นสีแดงตอนปลายปีแล้วก็ร่วงหมดตอนหน้าหนาว โกร๋นเลยค่ะ พอออกดอกมาก็กลายเป็นขาวโพลนทั้งต้น อ่านเจอเค้าว่ากันว่าเท็กซัสปลูกต้นนี้กันเยอะมากจนน่าเบื่อ แต่เราว่าไม่จริงอ่ะ ถนนบางสายที่ปลูกแต่ต้นนี้ริมทางนะ มองไปเหมือนเทศกาลฮานามิของญี่ปุ่นเลย แต่คงผิดกันตรงที่ดอกมันหะ... หะ... หะเหม็นง่ะ ดมไปดมมาเหมือนกลิ่นฉี่หมายังไงไม่รุ อิ๊...

'ฮานามิ' (花見 - 'เทศกาลชมดอกไม้') เป็นเทศกาลของญี่ปุ่นที่ผู้คนจะพากันออกไปนั่งปิคนิคดูดอกซากุระบานในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ ได้ยินมาว่าบางจุดคนจะเยอะมาก ถึงขนาดต้องรีบออกไปปูเสื่อจองที่กันแต่เช้ามืดแน่ะค่ะ

Chinese Fringe Flowers ก็ออกดอกสะพรั่งสีแสบสันมากค่ะ ต้นเป็นพุ่มๆไม่ใหญ่มากแต่มันแตกไว ต้องคอยเล็มๆให้มันเข้ารูปเข้าร่าง ปกติจะใช้กรรไกรค่อยๆเล็งค่อยๆเล็มเอา จนกระทั่งวันนึงกำลังแต่งหญ้าเพลินๆ เดฟเดินมาดูๆ บอกมันเกะกะจัง ว่าแล้วพี่แกก็เชนซอว์แมสเซอร์เคอร์เลยง่ะ แง... ไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่รอมันแตกมาใหม่อย่างเดียว แต่ต่อไปนี้ไม่ให้เดฟเข้าใกล้ต้นนี้แล้ว ฮึ...

ต้น Purple Heart นี่ไม่ต้องอะไรมากเลยค่ะ พอหน้าหนาวมันก็แห้งเหี่ยวสนิท เราก็เอาคราดมาโกยๆออก ไม่ต้องตัดไม่ต้องแต่งอะไรทั้งนั้น (เหมาะกับคนความอดทนต่ำอย่างเดฟเป็นอันมาก ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ) พออากาศอุ่นมันก็แตกใบออกมาใหม่ทุกปีไม่มีให้ผิดหวัง พอหน้าร้อนก็ฟูเต็มไปหมด จะเชนซอว์ยังไงก็เชิญเลยค่ะพ่อคุณ...

Daylily ก็แห้งสนิทตอนหน้าหนาวแล้วก็กลับมาใหม่เหมือนกัน ต้นนี้เมื่อก่อนอยู่แปลงหน้าบ้าน แต่ตอนนั้นไม่รู้อ่ะว่ามันอึดเลยคิดว่ามันตาย ซื้อหัวทิวลิปมาลงแทน ระหว่างๆขุดอยู่ก็อ้าว... เจอหัวน้องอึดส์ (เติมเอสค่ะ เพราะหลายหัว) แต่แพ้คะแนนเสียงเพราะหัวทิวลิปเยอะกว่า เลยโดนย้ายไปลงหลังบ้านแทน มันก็งอกอ่ะค่ะแต่ไม่ออกดอก คงยังชีช้ำอยู่ หวังว่าปีนี้คงทำใจได้และ จะได้ชูดอกสวยๆกะเค้าบ้าง

หญ้า Liriope ก็แตกใบใหม่ทุกปีค่ะ แต่ใบเก่ามันไม่แห้งสนิทไปง่ายๆ ต้องตัดออกเพราะถ้าปล่อยไว้มันก็จะดูโทรมๆ แต่ต้องรีบตัดก่อนใบใหม่จะแตกหรือตอนใบใหม่ยังเล็กๆอยู่นะคะ จะง่ายกว่ากันเยอะ สองปีก่อนปล่อยใบใหม่ยาวไปนิด กว่าจะเล็มใบเก่าออกหมดเล่นเอาหน้ามืด เดฟบอกเอาเครื่องตัดขอบสนามมาลุยเลยดีกว่า (อีกและ) แต่ถ้าทำงั้นขอบใบใหม่ก็จะเป็นแผลสีน้ำตาลๆ ไม่สวยอ่ะดิ เนี่ยนะผู้ชาย ไม่อารมณ์ศิวิไลซ์เร้ย

มุมนี้ปีก่อนซื้อลิลลี่สีเหลืองมาลง ผิดหวังจังเลยอ่ะ ออกดอกมารอบเดียวก็เดี้ยงซะแล้ว แถมออกมาเจออากาศร้อน บานอยู่ไม่กี่วันก็ระทวยยย... ปีนี้สอยอาซาเลียมากำลังงงๆอยู่ว่าจะเอาไปลงตรงไหนดี (แบบสวยอ่ะค่ะ ซื้อมาก่อนค่อยคิดทีหลัง... สนามที่บ้านมันเลยออกมามั่วๆไง ฮ่ะๆๆ) เอามุมนี้แล้วกัน อ้าว... ลิลลี่โผล่ ก็เลยปล่อยมันขึ้นต่อไป อ่ะ งั้นเอาอาซาเลียไปลงกระถาง

คว้าได้กระถางมะลิที่ปีที่แล้วปลูกไว้ พออากาศหนาวดันตายซะนี่ เหะเหะ จริงๆขี้เกียจยกเข้าบ้านยังจะไปโทษมัน หยิบกระถางมา โห มะลิแห้งแหงแก๋จนมีต้นอะไรแอบมาขึ้นแน่ะ ถอนโช๊ะ จ๊ากกก... มันติดอยู่กับกิ่งแห้งๆนี่หว่า อ้าว ถ้างั้นก็แปลว่ามะลิทนหนาวได้นะสิ ดีดี ถ้างั้นก็ไปลงดินเลยแล้วกัน จะได้ออกดอกหอมๆทุกปีๆ ว่าแต่ ลงไปแล้วค่อยนึกได้ว่ามุมนั้นแดดมันไม่ค่อยแรงอ่ะ แป่ววว... (มะลิบอก งั้นเอาปีนี้ให้รอดก่อนแล้วกันเพ่... จรึ๋ย)

ตอนซื้อบ้านใหม่ๆ ฟ้าเห็นรูปกุหลาบแล้วกลุ้มใจ บอกท่าทางไม่เคยโดนตัดแต่งเลยมันถึงได้สูงโย่งแบบนั้น แล้วก็ให้หั่นซะ แต่หั่นครั้งแรกอาจจะใจหายหน่อยนะเพราะต้องตัดเยอะมากแบบเหลือแต่ตอเตี้ยๆ แต่ตอนนั้นมันน่าเกลียดขนาดมันจะตายก็ตาย ไม่สนใจแล้วอ่ะค่ะ ที่ไหนได้ มันกลับชอบแฮะ แตกใบแตกดอกกันใหญ่เลย รูปนี้ถ่ายเมื่ออาทิตย์ก่อน ถึงวันนี้ใบเพียบเต็มต้นแล้วค่ะ เอ๊อ แบบนี้ก็มีด้วยเนาะ

Dusty Miller นี่ก็อึดน่าดูค่ะ หนาวยังไงก็บ่ยั่น ผ่านหนาวมาหน้าตายังเหมือนเดิมทั้งๆที่น้ำเนิ้มก็ไม่ได้รด ถึงหน้าร้อน จะร้อนยังไงก็สู้ตาย ยิ่งร้อนยิ่งโต เห็นที่บ้านอ้อยต้นเบ้อเริ่ม ถ้าตั้งใจปล่อยให้มันโตๆแบบนั้นก็แค่คอยเล็มๆให้มันเข้ารูปเข้าร่างก็พอ แต่พอดีที่ปลูกมันอยู่ในแปลงดอกไม้ก็เลยต้องให้มันเล็กๆหน่อย ตัดซะเหลือแค่นี้เลย ก็ไม่เห็นมันว่าไร

จบเรื่องไม้ดอก ก็มาถึงไม้แด๊ก (แว๊กส์ โทษทีค่ะ พอดีมันคล้องจองกัน ฮ่าฮ่าฮ่า) สะระแหน่นี่ในซุปเป้อร์ขายแพ้งแพง ซื้อมาใช้ไม่ทันหมดก็เน่าซะก่อน เลยปลูกเองซะเลย พยายามปลูกจากเมล็ดเท่าไหร่ก็ไม่สำเร็จ สรุปว่าไปซื้อต้นเค้ามา ไม่น่าเชื่อว่าจะรอดหนาวมาได้ ตอนนี้เป็นป่าเลยค่ะ ต้องหาทางกำจัดซะแล้ว อุตส่าห์เด็ดจะเอาไปให้น้องแตงกับน้องปุ๊กเมื่อวันเสาร์ ก็ดันลืมเอาไป ฮ่วย... ท่าทางต้องกำจัดโดยการกรึ๊บโมฮิโต้บ่อยๆ คิคิคิ

'โมฮิโต้' (Mojito) เป็นเครื่องดื่มมีต้นกำเนิดมาจากคิวบา ส่วนผสมมีสะระแหน่ตำกับมะนาว น้ำตาล แล้วก็ผสมรัมกับโซดา อร่อยหวานชื่นใจ เมาแอ๋ไม่รู้ตัว เอิ๊กส์

ส่วนดงต้มยำ อุตส่าห์ย้่ายมาไว้ในบ้านหลบหนาว (อ้าว แล้วทีมะลิล่ะไม่ย้าย) แต่ก็ยังแห้งเหี่ยวหัวโต แม่เดฟมาเห็นยังหัวเราะกิกกัก บอกทำไมมันน่าสมเพชยังงี้... ก็เลยคิดว่ายังไงก็ตายชัวร์เลย ที่ไหนได้ ตะไคร้ก็เริ่มงอก ข่าก็แตกใบใหม่ ผักชีก็ยังขึ้นมาอีก แต่ที่ดีใจที่สุดคือมะกรูดค่ะ มีแตกใบใหม่ทุกข้อเลย ตอนเห็นใบมันร่วงเอาร่วงเอาใจก็ร่วงไปอยู่ตาตุ่มด้วย ถ้าอยู่เมืองไทยก็ไปขอตอนมาฟรีๆ อยู่นี่ไม่รู้จะไปขอใคร ต้องไปซื้อมาตั้งสามสิบเหรียญแหงะ

Rosemary เป็นสมุนไพรกลิ่นหอมที่ใช้ทำกับข้าวได้หลายอย่าง ตอนพ่อเดฟมาเยี่ยมก็เคยเด็ดมาทำซุปถั่วให้ทาน หอมอร่อยมากๆ แต่จำสูตรไม่ได้ซะแหล่ว... เอามาอบไก่หรือไก่งวงก็หอมมากๆ แต่ต้นนี้ยังไงของเค้าก็ไม่รู้ จะตายก็ไม่ตาย จะโตก็ไม่โต ต้องคอยลุ้นกันต่อไป ถ้ารอดจะไปเอา Sage กับ Thyme มาลงจะได้ครบเซ็ตไก่อบ แต่ถ้าตายก็เศร้าไปตามระเบียบ ต้องซื้อใหม่ ดีที่โฮมดีโป้ขายสองบาทเอง อิอิ

ส่วนต้นที่ซื้อมาลงใหม่ปีนี้ก็ เนี่ยอ่ะค่ะ...
(หมดมุข หักมุมจบกลางอากาศยังงี้แหละ ฮ่ะๆๆ)

วี้ด... ตรึ้ม...

2007-03-23T20:49:00.000-05:00

ฮูเล่ ฮูเล่ ฮูเล่ฮ่าฮ่า มาอยู่เมกา ถอนหญ้าหน้ามัน วี๊ดดดดดด... ตรึ้ม

ร้องเพลงเชียร์ต้อนรับฤดูใบไม้ผลิค่ะ เป็นช่วงเวลาโปรดของปีเลย (อ้าว แล้วไหนว่าชอบคริสต์มาส...) อากาศเย็นสบายกำลังดีเลย ไม่ร้อนไม่หนาว เอื้ออำนวยให้ต้นไม้ใบหญ้าที่หลับไหลไปตอนหน้าหนาวตื่นมาผลิดอกผลิใบใหม่อีกครั้ง แต๊หว่า... ไอ้วัชพืชเจ้ากรรม(นายเวรมาแต่ปางไหน) มันดันตื่นมาด้วยเหมือนกัน

หญ้าส้มกบนี่เจอเยอะเลยตรงสนามด้านข้างบ้าน ตรงนั้นแดดไม่ค่อยมีและรดน้ำไม่ค่อยถึง หญ้าปกติเลยไม่ค่อยจะยอมขึ้นเท่าไหร่ เจ้าส้มกบก็เลยถือวิสาสะขึ้นมาคลุมซะเลย ดีเหมือนกันนะคะ เวลาออกดอกสีเหลืองพร้อมๆกันก็ดูอร่ามดี แต่บางทีมันก็แอบไปขึ้นในสนามส่วนอื่นด้วย ก็ต้องมีถอนออกกันหน่อย ดีที่รากมันไม่ลึกแล้วมันก็ขึ้นทีเป็นแพๆ ถอนปรึ๊ดๆก็ออกหมดแล้ว ถอนง่ายสบายดี

ต้นนี้ฝรั่งเรียก Persian Speedwell ไม่รู้ชื่อไทยว่าอะไร แต่ชื่อญี่ปุ่นไหงกลายเป็น'หญ้าไข่หมา' (大犬の陰嚢 - 'โออินุโนะฟุกุริ') ไปได้ เวลามันขึ้นมาแล้วไม่ค่อยอยากไปถอนมันเลย ดอกมันออกจะจุ๋มจิ๋มสีน้ำเงินสวย ในรูปมองไม่เห็นนะคะเพราะช่วงนี้แดดไม่ออกมันเลยไม่ยอมบาน ถ้าลองคลิกที่รูปไปดูรูปใหญ่จะเห็นเป็นตุ่มสีน้ำเงินๆอยู่นี๊ดส์นึง ดูรูปดอกบานๆที่เว็บญี่ปุ่นนี่แล้วกันค่ะ (เออนะ ดูไปดูมา ผลมันเหมือนตุ้งติ้งน้องหมาจริงๆด้วย คิคิคิ)

หญ้าแดนดิไลอ้อน (ที่ตอนเด็กๆอ่านการ์ตูนญี่ปุ่นเรียกว่าแดนดิเลียน) อันนี้มาเยี่ยมประจำเลยค่ะ รากมันลึกพอสมควรต้องขุดๆเอาตั้งแต่ยังเล็กอยู่ เพราะพอมันโตแล้วรากจะยิ่งลึกยิ่งขุดยาก ถ้าขุดไม่หมดมันก็งอกกลับมาได้อีกแน่ะ รายการ Ham on the Street เคยเอามาทำกับข้าวให้ดูด้วย แต่ให้ไปเก็บจากสนามมากินนี่ไม่เอาดีกว่า ไม่รู้มีเจ้าสี่ขาที่ไหนมาช่วยรดน้ำใส่ปุ๋ยหรือเปล่า อี๊ย์ย์ย์

ต้นนี้ชื่อ Sow thistle หน้าตาคล้ายๆแดนดิไลอ้อน แต่ใบแข็งหนากว่าหน่อย แล้วก็ขอบใบมีหนามๆ ถ้าเห็นต้นนี้มาเมื่อไหร่นะคะต้องรีบถอนเลยเพราะมันจะโตเร็วและโตกว่าแดนดิไลอ้อนดัวย ยิ่งขุดยากหนักเข้าไปอีก

แต่ปีนี้ที่บ้านไม่ค่อยโดนสองต้นหลังบุกเท่าไหร่ สงสัยอยู่เหมือนกันว่ามันหายไปไหนน้อ จนขับรถผ่านไปเห็นบ้านปากซอย อู้หูววว มันมาเฮฮาปาร์ตี้กันอยู่บ้านนี้เอง เหอเหอเหอ ท่าทางไม่เคยขุดเลยหรือเปล่านี่ เข้าใจนะคะที่เวลาใครพูดว่าบ้านชั้น สนามชั้น ชั้นจะทำอะไรมันเรื่องของชั้น แต่ถ้ามันไปเกี่ยวกับวัชพืชขึ้นมานี่รู้สึกว่ามันจะเห็นแก่ตัวเกินไปหน่อย เม็ดหญ้าพวกนี้มันบินไกลไปบ้านคนอื่นได้นี่นา ชาวบ้านชาวช่องต้องเสียเงินซื้อยามาฉีดหรือนั่งถอนหญ้าหลังขดหลังแข็งเพราะคนตามใจฉันเพียงไม่กี่คนนี่มัน... ไม่ค่อยยุติธรรมเท่าไหร่นะ

แต่ว่าปีนี้ทุกบ้านโดน ~~Creeping Charlie~~ Henbit บุกค่ะ ตั้งแต่โดนเทศบาลสั่งมาตรการประหยัดน้ำเมื่อปีก่อน เลยไม่ค่อยได้รดน้ำสนามกัน หญ้าเลยแห้งและบางลง ~~เจ้าชาลี(แต่ไม่มีโรงงานช็อคโกแล็ต~~) เจ้าเฮนบิตก็เลยเลื้อยเข้ามาเพียบ เห็นตามเนินหญ้าริมถนนบางจุดกลายเป็นทุ่งสีชมพูสวยดีเหมือนกัน แต่ปล่อยเค้าสวยริมทางไปดีแล้วละค่ะ มาสวยที่บ้านไม่ไหว หญ้าขึ้นตามไม่ทัน น้อยใจตายหมด

อันนี้คือ Crabgrass คนไทยเรียกหญ้าตีนนก สงสัยดอกมันเหมือน แต่ต้นมันดูเหมือนปูจริงๆนะคะ กอแบนๆแล้วก็แตกใบออกข้างๆ กางๆชี้ๆเหมือนก้ามปูกำลังแง็บๆด้วย แสบมากค่ะหญ้านี้ ขึ้นได้ขึ้นดี เผลอแป๊บเดียว หูยยย... ปีที่แล้วมีแอบอยู่มุมนึง กว่าจะเห็นก็กอเบ้อเริ่มแล้ว โห ถอนหน้าหงายค่ะ แบบออกแรงดึงจนหน้าแหงนขื้นฟ้าแบบนั้นเลยอ่ะ ปีนี้เลยเข็ดค่ะ ต้องรีบสังหาร

แต่แสบตัวจริงต้องอันนี้เลยค่ะ Hairy Bittercress หาชื่อไทยไม่เจอแต่ไปเจอชื่อฝรั่งอีกชื่อนึงว่า Jumping Jesus เพิ่งมาเห็นต้นนี้ก็ปีนี้เองล่ะค่ะ ตอนขึ้นมาใหม่ๆมีใบกลมๆ ชูช่อดอกสีขาวดูนุ่มนวลอ่อนหวาน ก็เลยตายใจเก็บไว้ดูเล่น หนอย พอโตมามันขมสมชื่อ รสขมหรือเปล่านี่ไม่ได้ลองชิมหรอก แต่คนถอนน่ะขมขื่นใจค่ะ เพราะยื่นมือไปแตะนี๊ดดดเดียว ฝักเม็ดมันแตกกระเด็นกระดอน เข้าตาด้วยอ่ะ เดาว่าพระเยซูเคยก้มไปถอนต้นนี้แล้วเจอเม็ดเด้งใส่เลยตกใจกระโดดดึ๋งๆเหมือนเราแน่เลย แสบๆๆ จำไว้เลย ถ้ามาอีกจะจับถอนตั้งแต่ยังไม่เป็นวุ้นเลยคอยดู ฮึ่มๆๆ

พอถอนเสร็จ สนามก็เหี้ยนเต้แบบนี้เลย เทียบกับสนามเพื่อนบ้านข้างซ้ายแล้ว อืมมม เข้าใจละที่เค้าว่ากันว่า สนามบ้านคนอื่นมันดูเขียวกว่าบ้านเราเสมอ เพราะยังงี้นี่เอง เพื่อนบ้านมันขี้เกียจกว่าเรา ว่ะฮ่ะฮ่า...

แง.. หลังตรู...

มาร์ดิกราส์ นิวออร์ลีนส์: อัพทาวน์

2007-03-14T17:39:00.001-05:00

วันเสาร์พวกเราตัดสินใจย้ายไปดูพาเหรดกันแถบอัพทาวน์ซึ่งเป็นบริเวณที่พาเหรดหลายขบวนเริ่มออกตัว อัพทาวน์ที่ว่านี่คือย่านที่อยู่อาศัยซึ่งห่างออกไปจากย่านธุรกิจในตัวเมืองค่ะ ตึกรามบ้านช่องถนนหนทางสวยสะอาดเรียบร้อย ไม่อึมครึมเหมือนในดาวน์ทาวน์ ลอยด์เสนอไอเดียว่าอย่าเพิ่งถอดแถบข้อมือของโรงแรมเมื่อวานทิ้งนะ เผื่อเบื่ออัพทาวน์อยากจะกลับไปควอเต้อร์ ถ้าโรงแรมไม่เปลี่ยนสีแถบข้อมือจะได้มั่วเข้าไปได้ เอากะป๋าเค้าสิ... แต่เราก็ไม่ถอดอ่ะ ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ

พาเหรดแรก (Krewe of Okeanos) ออกตัวสิบโมงเช้า ยังไงก็เข้าไปไม่ทันอยู่แล้วก็เลยเอ้อระเหยหาข้าวเช้ากินกันที่บ้านก่อน ป๋าให้คุ้ยหาอะไรในตู้เย็นได้ตามสบาย ยุ้ยเปิดไปเจอครัวซองต์ในช่องฟรีซ วันหมดอายุตั้งกะปี 06 แต่ความหิวย่อมชนะความกลัว อ่ะนะ อยู่ในช่องฟรีซไม่เป็นไรหรอก แต่เจ้าก้วงไม่เอาด้วยแฮะ ปรากฏว่าป๋าไปคุ้ยเจอแป้งบิสกิตก็เลยเอามาอบซะ ขณะที่ก้วงกำลังโซ้ยบิสกิตอย่างเมามันเราก็คิด ไปเอากล่องมาดูวันหมดอายุดีมั้ยนะ แต่คิดอีกที อย่าดีกว่า... ทำลายความสุขในการกินมันบาปน้อ... ฮี่ฮี่ฮี่

พอท้องอิ่มกองทัพก็ออกเดินได้ วันนี้เปลี่ยนมาวิ่งไฮเวย์ค่ะ เลยได้เห็นสะพานข้ามทะเลสาปพอนท์ชาเทรนที่ยาวตั้ง 38 กิโลครึ่งวิ่งคู่ขนานไปกับ I-10 ที่เราวิ่งอยู่ พอเข้าตัวเมืองนิวออร์ลีนส์ก็ได้เห็นโบสถ์เซนต์โยเซฟ ยังซ่อมไม่เสร็จแต่ท่าทางจะสวย แล้วก็ผ่านซุปเป้อร์โดมด้วยค่ะ โดมนี่หลุยเซียน่าทุ่มสุดตัวเพื่อให้ซ่อมเสร็จทันแข่งฟุตบอล ซึ่งก็คุ้มจริงๆเพราะปีนี้เซ้นต์เล่นได้ดีมากๆ เยี่ยมๆๆ

พอเข้าถนนเซนต์ชาร์ลส์ ป๋าชี้ให้ดูทูเลนกับโลโยล่าซึ่งเป็นมหา'ลัยชื่อดังของนิวออร์ลีนส์ อยู่ติดกันเลยค่ะสองโรงเรียนนี้ เป็นบ้านเราก็คงตีกันเละ ฮ่าฮ่าฮ่า หนึ่งในสองที่นี้ (ที่ไหนจำไม่ได้) ป๋าเคยมาเรียนด้วย แต่ทำคะแนนวิชาประวัติศาสตร์ได้ดีมากอยู่วิชาเดียว ดีขนาดมีอาจารย์มาเกลี้ยกล่อมให้เรียนเป็นวิชาเอกแน่ะ ป๋าคิดดูแล้วจบประวัติศาสตร์มาถ้าไม่ได้สอนก็อดตายอ่ะดิ ก็เลยลาออกไปเข้าโรงเรียนนักบินแทน ตอนนั้นป๋ากระดี๊กระด๊ามากเลยเพราะโรงเรียนการบินอยู่แถวหาดเดย์โทน่าในฟลอริด้า ที่ไหนได้ พอสมัครปุ๊บโรงเรียนดันเปิดแคมปัสใหม่ติดทะเลเหมือนกัน ทะเลทราย... ป๋าบอกเซ็ง แต่ก็ดีเหมือนกัน เพราะถ้าไปเดย์โทน่าอาจจะหลงแสงสีจนเรียนไม่จบก็ได้ อ้าว...

วนรถประมาณสามรอบได้กว่าจะเจอที่จอด ไกลจากถนนที่พาเหรดผ่านเหมือนกันแต่ก็ต้องเอาแหละ พอเดินไปถึงถนนนโปเลียนถึงกับอึ้ง คนเยอะน่ะคิดไว้แล้วล่ะค่ะแต่บรรยากาศเนี่ยสิ อ่านเจอในเน็ตว่ามาร์ดิกราส์แถบอัพทาวน์จะเหมาะสำหรับพาครอบครัวมาดู แต่ไม่คิดว่ามันจะครอบครัวขนาดนี้อ่ะ ถึงกับขนอาหารมาตั้งเต๊นท์ขึงเก้าอี้ปิ้งบาร์บิคิวกันเลย เปลเด็กยังมีมา ลูกเด็กเล็กแดงเต๊มมมไปหมด ที่นั่งพิเศษสำหรับเด็กเรียงพรืดเต็มแถวหน้าสุดไม่มีใครว่าไร (เพราะทุกบ้านทำเหมือนกันหมด เหอๆๆ) ที่นั่งพิเศษนี่คือกระไดค่ะ มีกล่องทำเป็นที่นั่งติดอยู่ข้างบน ที่กล่องมีล้อติดสำหรับเวลาไปไหนก็พับกระไดลากไปมา พอเจอจุดเหมาะๆก็กลับหัวเอากล่้องขึ้นตั้งแหมะ เออ... ใครหนอช่างคิดออกมาได้

หาที่ยืนดูเหมาะๆไม่ได้ก็เลยเดินเลี้ยวเข้าถนนแม็กกาซีนไป อืมมม เด็กเล็กๆไม่ค่อยมี ท่าทางน่าจะสนุกกว่าข้างนอก... ง่า อย่าเข้าใจผิดนะคะ เด็กน่ะน่ารักดี ชอบค่ะ แต่ขอเป็นเวลาอื่นดีกว่านะ...

ข้างในถนนนี้หนุกกว่าจริงๆด้วย ค่อยมีหนุ่มๆสาวๆแต่งตัวกันเปรี้ยวๆหน่อย แต่ก็อย่างว่าค่ะ เปรี้ยวอัพทาวน์รึจะสู้เปรี้ยวควอเต้อร์ น้องเสื้อกล้ามสีฟ้าสองคนเนี้ยเซะซี่สุดแล้วอ่ะ เดฟไปเก็บตกสร้อยรูปสาวน่มน้มโตมาได้ระหว่างที่เดินมาจากที่จอดรถ ตอนแรกต้องแอบๆเพราะเด็กเยอะ แต่พอเห็นถนนแม็กกาซีนไม่ค่อยมีเด็กเลยกล้าเอาออกมาโชว์ ใครเห็นก็ยิ้มๆมียักคิ้วหลิ่วตามั่ง จนกระทั่งมีหนุ่มน้อยเสื้อส้มจอมทะเล้นเดินมากะลิ้มกะเหลี่ยใกล้ๆแล้วบอก "สร้อยเจ๋งไปเลยอ่ะคับพี่ชาย" ก็ฮากลิ้งไปแต่ในใจคิด หวังว่าพ่อแม่เจ้าเด็กนี่ไม่เห็นนะเนี่ย ฮ่าฮ่าฮ่า

มาแล้วค่ะ Krewe of Thoth ชื่อคณะพาเหรดนี้ได้มาจากเทพเจ้าอียิปต์ที่มีหัวเป็นนกกาบบัว เค้าว่าเป็นเทพเจ้าแห่งการไกล่เกลี่ยคดี มายากล งานเขียน และวิทยาศาสตร์... ทำไมแต่ละอย่างไม่ค่อยจะเกี่ยวกันเลยแฮะ

พาเหรดถัดไปเป็นของ Krewe of Mid City ตามกำหนดการเริ่มบ่ายสอง แต่ไม่มีขบวนไหนตรงเวลาซักอัน หิวแล้วอ่ะ ก็เลยเดินไปกะว่าหาอะไรกินเร็วๆระหว่างรอ เจอร้าน Cafe Roule เป็นเพิงๆอยู่ติดกับบาร์ ดูง่ายๆดีก็เอาเนี่ยแหละ ปรากฏว่าเป็นการตัดสินใจผิดอย่างมหันต์เลยค่ะ ชื่อร้านอ่านว่าไรไม่รู้แต่เราอ่านว่าคาเฟ่รอเละ เพราะรอนานนน...มากกก... ตอนไปสั่งแซนด์วิชเค้าบอกรอสิบห้านาทีก็ว่าโหนานว่ะ ไปๆมาๆคนเริ่มเยอะ ออร์เด้อร์เริ่มมั่ว สิบห้านาทีก็แล้ว ยี่สิบนาทีก็แล้ว แซนด์วิชเราก็ยังไม่มีวี่แววจะออกมา ไก่ทอดของยุ้ยก็ดันเอาไปให้คนอื่นที่มาทีหลังไปซะนี่ พอยุ้ยเห็นเจ๊คนนึงได้ไก่ไปก็นั่งบ่นดังๆแต่เป็นภาษาไทยว่านั่นมันไก่ของชั้นนะยะ เจ๊แกฟังไม่รู้เรื่องนี่ ก็มายืนกินไก่ข้างๆเรา แถมยิ้มให้ พูดกะเราอีกแน่ะว่ารอนานจังเนอะ... เออ ขำดี... พอเห็นท่าไม่ดียังงี้ซะแล้ว เดฟก็เลยเข้าไปนั่งกดดันหน้าเคาน์เต้อร์เลย ได้ผลค่ะ แซนด์วิชออกมาแย้ว... แต่ถ้าให้ตัดเกรดร้านรอเละเนี่ยนะ ให้ตกไปเลยอ่ะ บริการฮ่วย รสชาติงั้นๆ แถมราคาไม่มิตรภาพ เรื่องความสะอาดอย่าให้เซด ดูป้ายหน้าห้องน้ำเอาเองละกันค่ะ

อดดูพาเหรดไปเพราะไอ้ร้านรอเละเนี่ยแหละ ก็เลยพากันเดินกลับไปเอาสร้อยเก็บที่รถแล้วไปนั่งเล่นร้านไอติมใกล้ๆ ด้วยความว่าวันนี้เราไม่มีสิทธิ์พิเศษเข้าห้องน้ำเหมือนที่โรงแรมเมื่อวาน ร้านไอติมครีโอลครีมเมอรี่ก็เลยกลายเป็นที่พึ่งของเราไปโดยปริยาย เช้าเข้าบ่ายเข้า แต่อ๊ะๆ ไม่ได้ไปเข้าเค้าฟรีนะคะ เข้าทีก็ซื้อโกโก้ร้อนกินกันคนละถ้วยด้วย พอดีอากาศมันหนาว ดื่มอะไรร้อนๆหน่อยก็ดีเหมือนกัน พอปล่อยทุกข์เติมพลังกันเรียบร้อยก็กลับไปดูพาเหรดกันต่อ แต่ขบวนเย็นนี้ไม่ผ่านถนนแม็กกาซีน ต้องไปหาที่ดูใหม่บนถนนนโปเลียน

หาที่เหมาะๆไม่ได้เลยอ่ะเพราะคนมานั่งจองกันไปหมดตั้งแต่เช้าแล้ว แต่ก็เลือกเอาตรงสี่แยกใกล้ๆจุดออกตัวที่เค้าเพิ่งจะปิดการจราจรไป จริงๆไม่ชอบเลยค่ะตรงนั้น(แต่ก็ดีกว่าไม่มี) แสงอาทิตย์แยงตาจังๆ ถ่ายรูปอะไรไม่ได้เลยจนกว่าจะพระอาทิตย์จะตกไป แต่ที่แย่กว่านั้นคือผู้คนที่ออกมาจากบาร์ค่ะ คือถนนที่ปิดน่ะ อยู่ดีๆเค้าก็เปิดให้รถตำรวจกับรถรับส่งคณะพาเหรดผ่านซะงั้น เราอุตส่าห์ดีใจได้ยืนแถวหน้า แต่ทุกครั้งที่รถผ่านเสร็จก็มีคนพยายามเข้ามาแย่งที่เราทุกทีเล พอแย่งคืนมาได้ก็มีคนแบบ ไม่สนใจเว้ย อยู่ดีๆก็เข้ามายืนข้างหน้าแล้วเบียดให้เราถอยมายังงั้นแหละ ที่แย่คืออุ้มเด็กมาด้วย เราก็ต้องยอมไปอ่ะดิ

แต่ที่โมโหสุดเลยคือมีเจ๊อีกคน อยู่ดีๆดันคว้าบุหรี่ขึ้นมาสูบ โห... ทำไปได้ เราเลยไอรดหัวเจ๊ซะเลย ฮ่าฮ่าฮ่า สมน้ำหน้า รู้จักกะ้เหรี่ยงไทยน้อยไปซะแล้ว

อ่ะเข้าเรื่องๆ Krewe of Bacchus นี้ตั้งชื่อตามเทพเจ้าแห่งไวน์และลูกดก... (สงสัยเมาแล้วจิงกะปั่นไปทั่ว จ๊ากกก) ขบวนนี้ใหญ่ สีสันตระการตา รถขบวนแต่งเป็นหนังการ์ตูน จำได้มั้ยเอ่ยว่าเรื่องอะไรบ้าง ถ่ายรูปไปหลบลูกปัดไปมันเลยออกมาไม่ค่อยชัด แต่หลบเก่งมากค่ะ กล้องไม่โดนแต่หน้าตัวเองโดนไปก้อนเบ้อเร่อ หัวโนเด่ะ... เนี่ย ไปหัวเราะเดฟมากเมื่อวาน กรรมตามสนองเลย

ดูพาเหรดเสร็จก็ออกล่าหาครอว์ฟิชกินกัน แต่หาร้านไหนก็ไม่มี สงสัยเพิ่งเข้าฤดูหรือไม่ก็ขายดีจนเกลี้ยงไม่รู้ สุดท้ายก็ไปลงเอยที่ร้านคู้ตเต้อร์บราวน์ ครอว์ฟิชกับอาหารทะเลแบบเป็นจานๆไม่มี แต่ยังพอทำเป็นโพบอยได้

โพบอยคือแซนด์วิชประเภทนึงที่ทำจากขนมปังฝรั่งเศส ไส้เป็นอาหารทะเลชุบแป้งทอดหรือเนื้ออื่นๆ ใส่มายองเนสกับผักกาด หัวหอม มะเขือเทศ จุดกำเนิดมาจากร้านอาหารเอาขนมปังเก่าใส่ไส้ตามมีตามเกิดขายถูกๆหรือให้ฟรีกับคนจน ชื่อ poor boy เรียกไปเรียกมาก็กลายเป็น po-boy ไป แต่สมัยนี้ที่เค้าขายๆกันก็คงไม่ได้ใช้ขนมปังเก่าแล้วหละ

ร้านนี้ขายอาหารด้วยแต่จริงๆเป็นบาร์เบียร์ค่ะ มีเบียร์มาจากประเทศทั่วโลกเยอะไปหมด อาหารที่สั่งมื้อนั้นคือโพบอยหอยนางรม ทานกับเบียร์ Negra Modelo ปกติไม่ชอบเบียร์หรอกค่ะแต่ยี่ห้อนี้หวานมันอร่อยดี ส่วนเดฟไม่ชอบหอยนางรมเลยทานโพบอยครอว์ฟิชกับกินเนสของโปรดเค้าแหละ แต่ทำเป็น Half & Half ค่ะ คือเป็นกินเนสกับลาเก้อร์อย่างละครึ่ง ออกมาเป็นน้ำสองสีแยกเป็นสองชั้น แปลกดี พอหม่ำกันเสร็จก็พากันกลับบ้านไปกุมขมับว่าจะทำยังไงกับลูกปัดพวกนี้ดี สรุปคือโยนทิ้งไปเยอะค่ะ เก็บบางส่วนไว้ให้คุณแม่ป๋าเผื่อไปแจกคนในศาล (นึกภาพผู้พิพากษาเขวี้ยงสร้อย ฮ่าฮ่าฮ่า) แล้วก็เก็บกลับมาเฉพาะอันที่รูปร่างแปลกๆไม่ซ้ำใคร ก่อนแยกย้ายกันเข้านอน ป๋าเอาลูกปัดมาเรียงเป็นคำ "Welcome Home" ต้อนรับคุณแม่กลับบ้านจากไปเที่ยวด้วย น่ารักมากๆ

เช้าวันอาทิตย์ พอหนุ่มๆจัดการขนกระเป๋ากับเก้าอี้ของยุ้ยกับป๋าใส่ท้ายรถเสร็จก็ออกถนนกันค่ะ วิวข้างทางกลางวันไม่เหมือนขามาตอนกลางคืนเลย (เพราะขามามัวแต่ดูวิวด้านหลังหนังตา...) ขับไปได้สองชั่วโมงก็แวะทานข้าวกลางวันที่ร้านมูลาตส์ เป็นร้านอาหารเคจั้นที่มีชื่อในเมืองโบรซ์บริดจ์ ถามป๋าว่าเคจั้นกับครีโอลมันต่างกันยังไง ป๋าอธิบายว่าเคจั้นเป็นอาหารของพวกอาคาเดียน่าหรือชาวบ้านเชื้อสายฝรั่งเศสในแคนาดาที่อพยพมาอยู่หลุยเซียน่า ดัดแปลงสูตรอาหารให้เข้ากับวัตถุดิบที่หาได้ อาหารจะออกมาใสๆบางๆ แล้วก็พื้นบ้านๆกว่าครีโอล ครีโอลจะออกข้นๆครีมๆเพราะได้รับอิทธิพลจากทางยุโรปเยอะกว่า อืมม ดันคิดมาตลอดเลยว่าชอบกินอาหารเคจั้น พอได้กินเคจั้นแท้ๆเข้าถึงรู้ว่าจริงๆแล้วไอ้ที่ชอบน่ะ ครีโอล... ข้นๆมันๆ ชอบจริงๆเลย อะไรที่ไม่ดีต่อสุขภาพเนี่ย ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ

พอหม่ำเสร็จก็นั่งดูวิวหลังหนังตาจนถึงบ้านเลย เอิ๊กๆๆ

เกือบลืมแน่ะ ของเล่นใหม่ที่โม้ไว้... กล้องค่ะกล้อง โซนี่ DSC-W55 ถึงจะไม่ใช่กล้องดีเริ่ดท็อปออฟเดอะไลน์แต่ก็เป็นอันที่ตรงตามความต้องการเป๊ะเลย คือยังไงก็ยังใช้กล้องตัวใหญ่เป็นหลักอยู่ดี แต่มันมีบางครั้งที่กล้องใหญ่ก็ไม่สะดวก เลยอยากได้ตัวเล็กๆพกพาง่าย ราคาไม่แพง แต่ก็ถ่ายรูปได้ดีระดับนึง เจอตัวนี้เข้าปิ๊งเลย เจ็ดเม็กแน่ะ โซนี่ด้วย (เป็นโรคบ้าโซนี่อ่ะ) สองร้อยเหรียญเอง รูปออกมาก็อย่างที่เห็นจากทริปนี้อ่ะค่ะ ไม่แบ๊ดเนอะ

มาร์ดิกราส์ นิวออร์ลีนส์: ดาวน์ทาวน์

2007-02-26T18:42:00.000-06:00

ว่าแล้วพวกเราก็โดด(งานมา)ขึ้นรถปิ๊กอัพคันใหญ่ของคุณพ่อลอยด์ ออกถนนกันตั้งแต่บ่ายวันศุกร์ ตอนแรกลอยด์บอกว่าไม่ต้องเอา GPS ไปหรอก เค้ารู้ทาง แต่เราแอบดื้อหนีบไปด้วยเผื่อเวลาคนอื่นขับ ลอยด์จะได้งีบสบายหายห่วง แถมเจ้า GPS นี่นอกจากจะบอกทางแล้วยังบอกที่เติมน้ำมัน ที่ฉี่ ที่กินข้าวด้วย จริงๆดูป้ายริมถนนเอาก็ได้ แต่จิ้มๆเอาแก้ง่วงมันกว่า เห็นป้ะ ออกจะรอบคอบนะป๋า... เออ เรียกลอยด์ว่าป๋าดีกว่า

ในฐานะที่ป๋าเป็นคนท้องถิ่น ก็เลยโดนคณะลูกทัวร์ใจง่ายมอบหมาย(แกมบังคับ)ให้เป็นหัวหน้าทัวร์ไปโดยปริยาย แต่ป๋าพาทัวร์เก่งนะ พาดูโน่นดูนี่แถมอธิบายเป็นฉากๆ ความอดทนเยี่ยมยอด แต๊หว่า... ป๋าพาเราไปกินครอว์ฟิชไม่สำเร็จฟร่ะ จ๊ากกก!! ป๋า เค้าย้อเย๊นนน... แซวนิดแซวหน่อย เกาหูเชียวนะ

บ้านคุณแม่ป๋าอยู่เมืองสไลเดลค่ะ อยู่ทางเหนือของนิวออร์ลีนส์ประมาณสามสิบไมล์ คุณแม่ป๋าเป็นผู้พิพากษาด้วยนะคะ ใจดีอย่างงี้ไม่สงสัยเลยว่าทำไมถึงได้รับเลือกตั้งหลายสมัย บ้านคุณแม่ป๋าหลังนี้เคยให้คนเช่าอยู่ แต่หลังจากพายุคาทรีน่าถล่มบ้านเก่าซะไม่เหลือหลอ พอดีจังหวะคนเช่าต้องย้ายตามงานใหม่ (เพราะงานเก่าก็โดนถล่มไปเหมือนกัน) คุณแม่ป๋าก็เลยจัดการซ่อมบ้านเช่าแล้วย้ายเข้าไปอยู่เอง สนามหลังบ้านมีชื่อด้วยนะคะ ชื่อว่าไบรอ้าร์แพทช์ตามนิทานพื้นบ้านของคนดำซึ่งเป็นนิทานเรื่องโปรดของป๋ากับพี่ๆตอนเด็กๆ จริงๆมีป้ายชื่อดั้งเดิมที่รอดพายุมาได้ติดอยู่ด้านในรั้ว ดันลืมถ่ายรูปมา แผ่นหินที่ปูพื้นห้องนั่งเล่นนี่ ป๋าเลาะออกมาจากบ้านเก่า จริงๆยังมีเหลือรอป๋ามาเลาะอีกเยอะค่ะ แต่ป๋างานยุ่งเลยยังไม่ได้ไปเลาะ... หรือป๋าจะแกล้งทำเป็นยุ่งก็ไม่รู้นะ (อิอิอิ เป็นเราก็คงยังงั้นหละ)

ป๋าพาพวกเราไปดูบ้านหลังเก่าของคุณแม่ป๋าด้วย เคยดูรูปแบบว่าเละซะไม่มีดี คุณแม่ป๋าเลยตัดสินใจไม่ซ่อมแล้วรื้อทิ้งซะเหี้ยนเต้แบบนี้เลย แต่ยังไม่รู้ว่าจะทำอะไรกับที่ดินเหมือนกัน (ยังทำอะไรไม่ได้หรอก จนกว่าป๋าจะมาเลาะหิน ฮ่าฮ่าฮ่า) เดินไปเดินมาเจอป้ายโฆษณาของคุณแม่ป๋า ยังขำกันว่าคุณแม่ป๋าหาเสียงจนวินาทีสุดท้ายเลยนะเนี่ย แล้วก็อยู่ดูนั่นดูนี่จนเบียร์ป๋าหมดขวด ป๋าเนี่ยนะ ดื่มเบียร์ได้ทุกเทศกาลค่ะ ขนาดกลางดึกป๋ายังพาเราออกนอกเส้นทางไปแวะสุสาน แล้วก็คว้าเบียร์ลงไปดื่มข้างหลุมศพเพื่อนรัก ยุ้ยนะกลัวโค้ด ใครๆพากันลงไปดูด้วยแต่เราลงไปไม่ได้เพราะโดนยุ้ยดึงไว้ให้อยู่เป็นเพื่อนในรถ ยุ้ยเลยโดนเราหลอกซะ เฮ้ย นั่นใครเดินออกมาจากมุมมืด... สนุกไปเลย ก๊ากก๊ากก๊าก

เสร็จแล้วก็เข้าเมืองนิวออร์ลีนส์กัน ซากปรักหักพังที่หลงเหลือจากพายุคาทรีน่าเมื่อปีกว่ายังอยู่เต็มไปหมด บางอันก็ดูแล้วทึ่งนะคะ อย่างเรือที่อยู่ดีๆมาจอดริมถนนกับซากรถบนต้นไม้ มันมาได้ไงฟร่ะ... แต่โดยรวมแล้วดูแล้วเศร้ามากกว่าค่ะ มองไปเห็นสะพานสูงลิบที่ป๋าบอกว่าเคยกลายเป็นที่ที่คนอพยพไปแออัดกันอยู่ตอนช่วงที่น้ำท่วม สะพานอีกอันที่ตั้งใจสร้างมาแทนอันเก่า ก็มีอันต้องระงับไปกลางคันเพราะไม่มีเงินสร้างต่อ ที่สะเทือนใจที่สุดเลยคือเวลาขับรถผ่านบ้านคน จะเห็นรอยสีพ่นเป็นรูปกากบาทมีตัวเลขกำกับอยู่หน้าประตู ไม่ใช่คุณไสยนะคะ แต่เป็นสัญลักษณ์บอกว่าบ้านนี้มีอาสาสมัครมาตรวจค้นวันที่เท่านี้ๆ ช่วยคนและสัตว์เลี้ยงออกมาได้กี่ชีวิต และก็จำนวนผู้เสียชีวิตที่พบ เสียดายค่ะที่ไม่มีรูปมาให้ดู มัวแต่รอรถติดไฟแดง พอติดเข้าจริงๆบ้านตรงนั้นไม่มีเครื่องหมายกากบาทซะแล้ว รอไปรอมา อ้าว ต้นไม้ใหญ่ ถึงนิวออร์ลีนส์แล้วนี่นา

ก่อนไปเฮฮาปาร์ตี้กัน ป๋าก็พาเข้าวัดซะหน่อย วิหารเซนหลุยส์เป็นโบสถ์ชื่อดังตั้งอยู่หลังสวนแจ๊คสันที่อยู่ติดกับเฟรนช์ควอเต้อร์ รูปข้างซ้ายอภินันทนาการ (แปลว่าไปแฮ๊ปมา) จาก www.helloneworleans.com เป็นมุมที่คนถ่ายรูปหรือเห็นกันบ่อยๆจากโปสต์การ์ด หนังสือ หรืออินเตอร์เน็ต เราก็เลยทำหยิ่ง สวนกระแสไม่ถ่ายค่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า... ซะเมื่อไหร่เล่า จริงๆอยากได้รูปมุมนี้จะตาย แต่ประตูสวนดันปิด วัยรุ่น(ไหน)เซ็ง... แต่ด้านในโบสถ์ก็สวยอลังดีนะคะ มาตั้งหลายหนไม่เคยเข้าไปดูเลย แย่จัง

แล้วเราก็บุกถนนเบอร์เบิ้น ถนนสายดังในเฟรนช์ควอเต้อร์ค่ะ ดังเพราะว่าคนจะเฮละโลมาเมาหยำเปกันที่ถนนนี้เยอะไปหมด เปิดน่มน้มกันก็ที่ถนนนี้แหละ หุหุหุ หวานเดฟเค้าละสิ (จริงๆเราก็อยากเห็นละน่า) แต่ด้วยความว่าป๋าคุ้นเคยกับมาร์ดิกราส์ช่วงก่อนโดนพายุ ตอนนั้นคนมากันแน่นขนัดจนน่ากลัวมาก ป๋าเลยพาเดินพรึดจ้ำพรึดจ้ำพรึด ลูกทัวร์วิ่งหน้าตั้งตามป๋าแทบไม่ทัน อุเหม๋ กะจะมาหน้าตั้งดูอย่างอื่นซะหน่อย (เช่น น่มน้มบนระเบียง เป็นต้น) อดเลย รูปเริปก็ไม่ต้องเล็งกันแล้ว วิ่งแชะวิ่ง วิ่งแชะวิ่ง ตัลลอด...

ดูขบวนแห่... เรียกพาเหรดดีกว่า ไม่งั้นฟังดูเหมือนแห่นางแมว... ดูขบวนพาเหรดนี่ฟรี ไม่จำเป็นต้องเสียตังค์ค่ะ แต่ก็คือต้องดูปนกับฝูงชนล้านแปด พวกเราก็ไม่แน่ใจว่าคนจะเยอะและอันตรายแค่ไหน เพราะที่ผ่านๆมา ประวัติคนโดนทั้งขโมยล้วงกระเป๋าและคนเมาล้วงกระปุก(ลับ)มันเยอะมาก พวกเราก็เลยตัดสินใจยอมจ่ายเงินซื้อความสะดวกและความปลอดภัยด้วยการซื้อตั๋วอัฐจันทร์ แต่ตั๋วที่ทางเมืองขายผ่าน TicketMaster มันหมดไปซะแล้ว หาไปหามาไปเจอเว็บโรงแรมชาโต้โซเนสต้าขายอยู่ใบละหกสิบเหรียญ ดูได้ทั้งวัน ถ้าซื้อกับ TicketMaster ต้องซื้อตั๋วกลางวันสิบเหรียญ ตั๋วกลางคืนอีกยี่สิบห้าเหรียญ ยังมีค่าออกตั๋วและค่าส่งมาที่บ้านอีก คำนวนดูแล้วคุ้มค่ะ แถมถ้าซื้อกับโรงแรม เวลาปวดฉี่ก็เข้าห้องน้ำโรงแรมได้ เวลาหนาวก็ไปหลบในล็อบบี้ได้ เวลาหิวก็มีที่ให้ซื้อของว่างเครื่องดื่มได้ด้วย อัฐจันทร์ที่โรงแรมจัดไว้ให้ก็ยกระดับขึ้นมาเป็นระเบียงชั้นสอง อยู่ตรงมุมถนนเบอร์เบิ้นกับคะแนล หาจุดฮ็อตกว่านี้ไม่ได้แล้วค่ะ สร้อยลูกปัดก็ไหลมาเทมา เรื่องแย่งไม่ต้องพูดถึง บางทีมาเยอะจนต้องแบ่งให้คนข้างๆด้วยซ้ำ คุ้มมากๆ ถ้าใครจะไปเที่ยวแบบวัยเมาวัยมันส์อันนี้ไม่แนะนำค่ะ แต่ถ้าใครจะไปแบบวัยลุงวัยป้าแบบเราละก็ อย่าลืมนะคะ ชาโต้โซเนสต้า (ส่งบล็อกไปขอค่าโฆษณาดีมั้ยเนี่ย...)

ขบวนแรกของรอบเช้าวันเสาร์มีชื่อว่า "ไอริส" พอพวกเรารับตั๋วเสร็จปุ๊บ ซื้อข้าวยังไม่ทันเสร็จก็มาเลย รีบวิ่งขึ้นไปดู ดูไปโซ้ยจัมบาลาย่าไป อร่อยๆๆ

ต่อด้วยขบวนที่สอง ชื่อว่า "ทักซ์" เป็นขบวนที่ไม่มีการงกลูกปัดเลยค่ะ บางทีโยนมาทั้งห่อเลย มีอยู่ห่อนึง ลอยมาลงหัวเดฟตอนกำลังก้มเก็บลูกปัดอื่นอยู่ หัวโนเลย... น่าจ๋งจ๋าน ก๊ากก๊ากก๊าก

จบสองขบวนก็มีพักรายการก่อนที่ขบวนกลางคืนจะเริ่ม ได้ลูกปัดมาเยอะมากจนห้อยคอไม่ไหวต้องใส่ถุง หิ้วกันเป็นซานตาคลอสเลยค่ะ ก็เลยว่าเอาไปเก็บที่รถก่อนดีกว่า พวกเราโชคดีมากเลยที่ได้ที่จอดรถริมแม่น้ำมิสซิสซิปปี้ ต้องยกเครดิตให้ป๋าค่ะเพราะป๋ารู้ทางหลบมาที่จอดข้างหลังนี้ คนส่วนใหญ่จะพยายามหาที่จอดใกล้ๆควอเต้อร์และไม่ค่อยรู้ว่าจอดที่นี่ได้ เราเลยสบายไป ไม่ต้องฝ่ารถติดมาก เก็บลูกปัดเสร็จก็เดินกลับไปโรงแรมค่ะ ระหว่างทางก็แวะร้านคาเฟดูมองด์อันเลื่องชื่อซะหน่อย เข้าไปนั่งกินเบนเย (คล้ายๆซาละเปาทอดบ้านเรา) กับกาแฟส่ายนม เอ้ย ใส่นม อร่อยมากๆ รู้สึกว่าได้กินน้อยไปนิด แต่อ่ะนะ กินเท่าไหร่ก็ไม่พออ่ะร้านนี้

กลับมาถึงโรงแรมทันพาเหรดกลางคืนพอดีค่ะ ขบวนนี้ชื่อว่า "เอ็นดีเมียน" เป็นขบวนใหญ่ที่ใครๆรอคอย แสงสีตระการตามาก และก็ใจดีแจกลูกปัดไม่อั้นอีกแล้ว ถ่ายรูปมาเยอะนะคะแต่มันก็เสียไปแยะ ถ่ายกลางคืนก็ยากอยู่แล้ว ถ่ายตอนคนเฮละโลไปรับลูกปัดที่ลอยมาด้วยความเร็วแปดสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงนี่ ยิ่งยากหนักเข้าไปอีก...

รถขบวนคันโปรดค่ะ ทำเป็นหน้ากากคนยิ้มด้านหน้า หน้ากากคนเศร้าด้านหลัง เป็นไฟวิ่งๆเปลี่ยนสีไปมาด้วยหละ

บนระเบียงเย็นนั้นมีสาวหน้าตาน่ารัก น้องหนูสูงยาวเข่าดี แต่งตัวเป็นตุ๊กตาแรกเก็ดดี้แอนเวอร์ชั่นเซ็กซี่ หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่จ้องกันเป็นตาเีดียว รวมทั้งเดฟด้วย ฮึ้ยยย... แต่เอ๊ะ ทำไมเธอหันมาพยายามยิ้มให้เดฟบ่อยจัง ฮึ๊ยยยยยยยยยย...

เลยหมั่นไส้ไม่ถ่ายรูปน้องหนูซะเลย อ้าว ฮ่าฮ่าฮ่า... แต่มีอยู่รูปนึงตอนเล่นกล้องรอขบวนน้องหนูดันติดมาด้วย รูปที่ถ่ายเล่นๆออกมาประหลาดๆ ใส่ทรานสิชั่นประหลาดๆเข้าไปอีก ดูแล้วเวียนหัวดีเป็นบ้า...

วันเสาร์แสนสนุกจบลงที่ร้าน Red Fish Grill ที่อยู่ในโรงแรมค่ะ ไฟแต่งร้านสีแดงๆทำให้ทุกคนหน้าแดงกันหมดเลย ไม่เชื่อดูรูป เดฟดื่มชาเย็นน๊าไม่ใช่เหล้า (หลังจากซดเบียร์ไปแล้วสิบถ้วยตอนดูพาเหรด ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ) แต่รูปมันออกมาเบลอเพราะฤทธิ์คอสโม่เราเอง เอิ๊กส์... แต่คอสโม่ร้านนี้ห่วยมาก ดันใส่น้ำแข็ง ไอ้เราก็ดื่มช้าไม่ทันน้ำแข็งละลาย กลายเป็นดื่มน้ำรสคอสโม่ แหวะ... ส่วนอาหารมื้อนั้น ของเราเป็น Soup 1-1-1 กับ Shrimp Remoulade เจ้าซุปตองหนึ่งนี่ประกอบไปด้วยซุปถ้วยเล็กๆสามอย่าง มีกัมโบ้ทะเลกับไส้กรอกเนื้อจระเข้ ซุปปลาแดงข้น แล้วก็ซุปประจำวันซึ่งบังเอิญ(ซวย)เป็นบรอคโคลี่ชีสรสชาติน่าเบื่อมาก แต่กัมโบ้กับซุปปลาอร่อยๆๆจนแทบยกถ้วยมาเลีย ส่วน Shrimp Remoulade คือสลัดกุ้งค่ะ มีผักกาดโรเมน(แบบที่ใส่ในซีซ่าร์สลัด) โปะหน้าด้วยกุ้งผัดอะไรไม่รู้อร่อยมากๆ แล้วก็มีสลัดมันฝรั่งปั้นเป็นก้อนๆแล้วทอดให้ข้างนอกกรอบๆ อูววว พูดถึงแล้วก็น้ำลายไหล เป็นจานที่อร่อยที่สุดตลอดทริปนี้เลยค่ะ ของเดฟก็ทานซุปตองหนึ่งเหมือนกัน แต่ทานคู่กับสลัดอีกแบบนึง ก็น่ากินดี แต่อร่อยสู้ของเราไม่ได้หรอก ฮุฮุฮุ

วาเลนดิกราส์...

2007-02-20T18:22:00.000-06:00

วันนี้วันมาร์ดิกราส์ค่ะ เป็นภาษาฝรั่งเศษแปลว่า Fat Tuesday วันอังคารหรรษา วันนี้เป็นวันที่ชาวคริสต์หลายๆคนพากันปาร์ตี้กันสุดฤทธิ์สุดเดช เพราะวันพรุ่งนี้เป็นวัน Ash Wednesday เค้าจะต้องถือศีลกันตลอดสี่สิบวัน ช่วงถือศีลนี้เค้าก็จะปวารณาตัวว่าจะงดอะไรซักอย่างเพื่อเป็นการทำจิตใจให้บริสุทธิ์ต้อนรับวันอีสเต้อร์ ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นวันที่พระเยซูฟื้นขึ้นมาหลังจากถูกตรึงไม้กางเขนจนตายไป สมัยก่อนการถือศีลอดนั้นเคร่งกว่าสมัยนี้มาก สมัยนี้แค่อดช็อคโกแลต อดท้อฟฟี่ก็ถือว่าใช้ได้แล้ว บางคนไม่งดอะไรแต่ไปทำงานช่วยสังคมก็ถือว่าใช้ได้เหมือนกัน ไม่แน่ใจเหมือนกันนะว่าถ้าเป็นคริสต์แล้วอยากจะงดอะไร แต่ในเมื่อไม่ใช่ เราก็... ปาร์ตี้ลูกเดียว โล้ด... ฮ่าฮ่าฮ่า

อ่ะอ่ะ แต่ว่านะ ตั้งแต่ปีใหม่มานี่ก็ตั้งใจว่าจะกินมังสวิรัติทุกวันพระ ซึ่งก็คือแทบจะอาทิตย์ละหน ถ้าทำได้ตลอดปีละก็... เกินสี่สิบวันอีกนะซิบอกห้าย...

แต่มาร์ดิกราส์ปีนี้ไม่ใช่ธรรมดาค่ะ...

ปกติแล้วเดฟไม่ซื้อดอกไม้ให้วันวาเลนไทน์หรอก ถึงแม้ว่าตรงก้นรอยหยักที่ลึำกที่สุดในสมอง (ซึ่งก็ไม่ค่อยจะลึกเท่าไหร่ หะหะหะ) ยังมีความคิดอยู่ว่า แหม๊ ให้มั่งก็ดีนะเนี่ย แต่จริงๆแล้วก็ไม่รู้ว่าได้มาแล้วจะเอาทำอะไรกะมันอยู่ดี ดอกไม้กินก็ไม่ได้ อยู่ไม่นานก็เหี่ยว เหี่ยวแล้วก็ไม่อยากจะโยนทิ้ง แหม ของขวัญจากสุดที่รัก โยนทิ้งได้ไงอ่ะ...

เหมือนคำว่า "กินก็ไม่ได้" มันจะเขียนอยู่บนหน้าผาก เดฟก็เลยให้ของขวัญวาเลนไทน์ไปอีกแบบ เย็นนั้นกลับมาจากที่ทำงาน เดฟทำปูจ๋าฝรั่งสุดอร่อยรอไว้บนโต๊ะเป็นมื้อเย็น แถมหม่ำเสร็จเดฟก็ล้างจานให้อีกด้วย อุแม่เจ้า... ยังจะเป็นเจ้าหญิงเลยค่ะวันนั้น (ทุกวันเป็นอีแจ๋วง่ะ เอิ๊กๆๆ)

แต่ไม่ใช่แค่นั้นค่ะ พอดีสองอาทิตย์ก่อนไปงานทำบุญบ้านยุ้ยกับลอยด์ แล้วยังไงก็ไม่รู้เกิดคุยกันเรื่องมาร์ดิกราส์ บอกลอยด์ว่าไม่เคยไปเลย อยากไป ลอยด์ก็คว้าปฏิทินมาดู อ๊ะ ไม่ต้องบินพอดี นี่ไหนๆต้องเอารถกระบะพ่อไปคืนที่บ้านแม่ที่อยู่ห่างจากนิวออร์ลีนส์แค่ครึ่งชั่วโมง ไปมั้ยๆ แต่ต้องหาเช่ารถกลับมากันนะ เสนอมาแค่นั้นใจก็ไปแล้วละค่ะ แต่ปรากฏว่าคุณแม่ลอยด์เสนอความเห็นเด็ดกว่าอีก แม่บอกว่าจะไปเที่ยวแอนตาร์กติก้าพอดี ทำไมไม่ไปค้างที่บ้านล่ะ แล้วแทนที่จะทิ้งรถไว้ก็ขนเก้าอี้ที่ยังอยู่บ้านกลับมาด้วยเลย ส่วนรถก็ค่อยมาคืนเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น... ว้าววว ไปเที่ยวงานมาร์ดิกราส์โดยไม่ต้องจ่ายค่ารถค่าโรงแรม นอกจากจะมีบ้านหรือมีญาติอยู่นิวออร์ลีนส์แล้วจะหาที่ไหนได้อีกเนี่ย แหม นี่ถ้าคุณแม่ลอยด์ยังไม่เกษียณนะ เลือกตั้งผู้พิพากษางวดหน้าจะไปช่วยหาคะแนนเสียงเลยนะคะเนี่ย น่ารักมากๆ

ถึงค่าใช้จ่ายทริปนี้จะไม่เยอะ แต่ได้หยุดงานไปเที่ยวนี่ จะหาไหน...เอิงเงย...มาเทียม ถือว่าเป็นของขวัญวาเลนไทน์ชิ้นใหญ่ทีเดียว ยังไม่รวมของเล่นชิ้นใหม่ที่ได้มาก่อนไปอีกแนะ งู๊ยยย

ของเล่นใหม่คืออะไร แล้วไหนอ่ะรูป ตอนหน้าค่ะตอนหน้า

อ้าว โดน... อีกแล้ว...

2007-02-05T18:18:00.000-06:00

โดนแพรวแท็กคราวนี้ หัวข้อไปเมืองไทยจะกินอะไรดี ฮุฮุ เข้าล็อกขาแหลกสิคะ แต่ให้เลือกแค่ห้าอย่างเองอ่ะ อุเหม๋... ความจริงตอนที่ไปเมืองไทยเมื่อเดือนตุลาที่แล้วก็กินไปพอสมควรเลย งั้นเอาเป็นห้าอย่างที่อยากกินแต่ไม่ได้กินก็แล้วกัน

อย่างแรก... ข้าวเหนียว หมูปิ้ง ไก่ย่าง ส้มตำ ลาบ น้ำตก ร้านคุณติ๋มซอยหมู่บ้านเมืองทอง 2/2 ฮ่ะๆๆ อันนี้ขี้โกงเลียนแบบแพรว เพราะถือว่าขายอยู่ร้านเดียวกัน จริงๆไม่เชิงเป็นร้านหรอกค่ะ เป็นทาวน์เฮ้าส์ในหมู่บ้าน แล้วเค้าก็ออกมาตั้งโต๊ะขายหน้าบ้าน มีพี่ชื่ออะไรจำไม่ได้ยืนตำส้มตำเป็นโลโก้อยู่หน้าประตู เจ้านี้เป็นหนึ่งในร้านส้มตำไม่กี่ร้านที่แม่ยอมซื้อมาทาน เพราะฉะนั้นมั่นใจได้ว่าสะอาด แต่ที่สำคัญคืออร่อยมาก แล้วก็โทรไปสั่งล่วงหน้าได้ ไม่ต้องไปยืนรอ ถ้านั่งทานที่ร้านก็สนุกดีไปอีกแบบแต่ไม่ควรไปช่วงเที่ยงถึงบ่ายโมงค่ะเพราะคนจะเยอะมาก โต๊ะไม่พอนั่ง เปลี่ยนใจขอใส่ถุงกลางคันก็ไม่ต่างกันเพราะต้องรอนานนน

สุกี้เอ็มเค อันนี้หมายมั่นปั้นปากไว้อย่างดีว่าจะต้องไปกินให้ได้ แต่เดฟเกิดบอกว่าไม่ชอบขึ้นมาซะงั้น อ้าว... มีอยู่วันนึงออกไปรับเสื้อที่สยามสแควร์ ปรากฏว่ามัวแต่หารองเท้าไปงานจนค่ำไปหน่อยเลยตัดสินใจว่าทานข้าวกันก่อนกลับบ้านแล้วกัน ถามเดฟว่าอยากกินอะไร เดฟบอกว่าเอาที่ยูอยากกินสิ อะไรก็ได้ที่จะคิดถึงเวลากลับไปดัลลัสน่ะ โอ๊ววว เปิดทางสวรรค์เห็นๆค่ะ สูดหายใจเข้าลึกลื๊กกก แล้วตะโกนออกไปอย่างมั่นใจเลยว่า... ก๋วยเดี๋ยวดู๋ดี๋ค่าาา โอ๊ย พลาดๆๆๆ เจ็บใจตัวเอง ทุกวันนี้เดฟยังหัวเราะสมน้ำหน้าอยู่เลยว่าโอกาสมาถึงตัวแล้วดันปล่อยลอยไปได้งิ

ติ่มซำร้าน Silver Palace ซอยพิพัฒน์ ถนนสีลม ร้านนี้พ่อเคยพาไปกินตอนเด็กๆ แต่โตขึ้นมาแล้วสมัยทำงานอยู่โรงบาลจุฬาชอบไปกินที่ร้าน Jade Garden โรงแรมดุสิตเพราะมันใกล้กว่าและอร่อยเหมือนกัน เดินข้ามสี่แยกก็ได้กินแล้ว แต่ปัจจุบันนี้มันปิดไปซะนี่ มีร้าน Mayflower อยู่ชั้นล่างไม่แน่ใจว่ามีติ่มซำหรือเปล่า ความจริงติ่มซำที่ดัลลัสก็มีค่ะแต่มันรสชาติงั้นๆ โม้ให้เดฟฟังว่าที่กรุงเทพอร่อยกว่าแยะ จนเมื่อเดือนตุลาเดฟบอกว่าต้องขอไปกินให้ได้ แต่ไม่รู้ยังไงพ่อกะแม่ตกลงว่าไปโรงแรมแรดิสัน คงเพราะใกล้บ้านดี มันก็อร่อยดีนะคะแต่ว่าลูกมันหญ่ายไปนิ๊ดส์ กินได้ไม่ทันไร อิ่มซะก่อน

หอยหลอดผัดฉ่าร้านเปีย สมุทรสงคราม จริงๆร้านที่โด่งดังมากคือร้านนายแกละแต่ลุงกับป้าที่อยู่แม่กลองไม่เคยพาไป แต่เราก็ว่าร้านเปียของเรานี่แหละสุดยอดอยู่แล้ว เมื่อก่อนไปเยี่ยมตายายทีไรต้องแวะกินทุกครั้ง นั่งตรงท่าริมแม่น้ำลมพัดเย็นๆ มีเสียงเรือหางยาวเขย่าแก้วหูทุกๆสิบนาที นอกจากหอยหลอดผัดฉ่าแล้วก็ยังมีปลาหมึกนึ่งมะนาว ต้มยำปลากระพงหม้อไฟ ปลาสำลีแดดเดียวทอดยำมะม่วง ทอดมันกุ้ง ต้มยำกุ้งมะพร้าวอ่อน แกงส้มปลาทอดแป๊ะซะ อ๊ากกก แค่คิดก็น้ำลายพุ่งปรี๊ด อีกสองอย่างที่ไม่เกี่ยวกับของกินแต่อยากทำเวลาไปแม่กลองคือ ไปเที่ยวอุทยาน ร.2 กับไปเที่ยวดอนหอยหลอด อย่างหลังนี่ไม่เคยไปแต่ดูน่าสนุกดี ไปเมืองไทยคราวหน้าต้องหาโอกาสไปให้ได้

สุดท้าย อาหารรถเข็นถนนเยาวราช ฮ่าฮ่าฮ่า เหมาทั้งถนนเลย ซาละเปาฮ่องเต้ ขนมจีบ ปลาหมึกย่าง ลูกชิ้นปิ้ง หมูสะเต๊ะ ไส้กรอกย่าง กุยช่ายทอด ขนมจุ๋ยก้วย กล้วยทับ มันสำปะหลังปิ้ง ข้าวโพดปิ้ง มาไลก๊อ กะลอจี๊ ขนมถังแตก ขนมโตเกียว แป้งจี่ อ๊ากกกก สมัยเด็กๆ เวลาพ่อมารับหลังเลิกเรียนจะมีขนมพวกนี้ติดมือมาฝากด้วยทุกที แอบอิจฉาพ่อว่าที่ทำงานมีของอร่อยๆเยอะจัง เลยเริ่มฝันอยากไปไชน่าทาวน์ จนวันนึงพ่อติดประชุมถึงค่ำ แทนที่จะนั่งรถกลับบ้านเองเลยไปรอพ่อที่ออฟฟิศดีกว่า (ขิขิขิ) ระหว่างรอก็ไปเดินเล่นซื้อของกิน โอ้ลัลล้าละลานตาเลือกไม่ถูก สรุปกินไปหลายถุง กลับบ้านกินข้าวเย็นไม่ลง โดนแม่ดุเลย จึ๋ย... เคยพาเดฟกับครอบครัวไปเยาวราช คิดกระหยิ่มยิ้มย่อง ขิขิขิ(อีกแล้ว) ท่าทางฝันจะเป็นจริง มากันตั้งห้าคน ซื้ออย่างละนิดแบ่งกันกินได้ทั้งถนนแน่ๆ เอาเข้าจริงไม่มีใครกล้ากินด้วยง่ะ คงกลัวท้องเสีย ก็เลยได้แค่ปลาหมึกย่าง กินอยู่คนเดียว หมดถุงอิ่ม จอดสนิท เหอเหอเหอ เออแต่เดฟดันไปติดใจมังคุด แถวนั้นลูกโตด้วย นึกว่าจะเอากลับไปกินที่บ้าน พ่อคุณเดินโซ้ยหมดไปเป็นกิโลๆ บีบโป๊ะดูดจ๊วบคล่องมาก ความสามารถพิเศษจริงๆ

จบแล้ว ขอแท็กดังต่อไปนี้นะก๊าบ...
1. โอ๋ อิอิอิ เราเตือนท่านแล้ว
2. อ้อม ขอคืนๆ กลับจากเมืองไทยแล้วขอเป็นห้าอย่างเด็ดที่ไปกินมาแล้วกัน
3. ปู จำร้านอะไรที่เมืองไทยได้บ้าง
4. เจเจ เอาไปอีกรอบนิ
5. วิ ไม่ได้อัพมานานแล้วนา ซะหน่อยๆ